de rouw-fases doorlopen?

Nooit zo veel waarde gehecht aan de theorie, maar de rouwfases van Kübler-Ross, ik heb ze één voor één doorlopen. Ik ben er nog niet helemaal door: ik wissel nu tussen de twee laatste: “verdriet en depressie” & “aanvaarding”. Vandaag zat ik bij mijn psychologe en plots zei ik “ik denk niet meer heel de tijd aan Gui, ik mis hem met momenten nog steeds, maar ik kan ook al eens aan iets anders denken.” En ook al weet ik dat dat goed is, het deed pijn om dat te zeggen. Precies of ik verloochen hem of zo… Nochtans zoals het cliché zegt: hij zou niets liever willen dan dat ik verder ging met mijn leven. Het is misschien cliché (sowieso), maar ik ben er van overtuigd dat hij dat ook zou willen. Maar toch: ik was zo graag met hem oud geworden, ik had er zo graag kinderen van gekregen. Ik zei ook tegen mijn psychologe dat ik zo iemand als hem nooit meer ga tegen komen. Zei ze dat ik wel een andere man kan tegen komen… Tuurlijk kan ik dat en ergens wil ik het ook, maar tegelijkertijd weet ik dat ik Gui waarschijnlijk voor de rest van mijn leven zal missen. Ik zal het missen hoe hij altijd plagend “hippie!” zei. Ik zal het missen hoe hij mijn vingers tegen hield als ik gitaar speelde, ik zal het missen hoe hij door mijn haar ging met zijn hand en ik zal het missen hoe ik met mijn hoofd op zijn borstkas lag…

Maar om dus terug te komen op die rouwfases. De eerste fase is die van ontkenning. Dat had ik heel hard, al van toen hij in coma lag. Ik deed maar al te veel moeite om te doen alsof alles nog hetzelfde was, ik verwachte nog dat hij elke moment zou bellen of dat ik plots “hé, hippie!” zou horen. Maar ook toen ik tegen mijn moeder vertelde dat hij in coma lag, het leek net alsof ik vertelde dat ik naar de bakker ging voor een grof gesneden, zo even tussen de soep en de patatten, al weet ik nog heel goed waar we waren toen ik het vertelde. Uiteindelijk stierf hij op 30 juni om half 8 ’s morgens… Ik weet nog dat ik die telefoon kreeg: Gui was er niet meer maar ik vertelde het niemand, zolang ik het niet uitsprak was er ook niets gebeurd of zo.  Ik trok me terug in de hof van mijn moeder waar op dat moment niemand thuis was. Ik zag daar niemand, dan kon ook niemand me vragen hoe het met Gui was… uiteindelijk zette ik het, voor ik het iemand zei, op facebook en ik ging niet meer naar facebook kijken. De begrafenis ging aan me voorbij, ze was mooi zeker, ik had ze mee in elkaar gestoken, maar ze ging aan me voorbij… die dag kwam ik thuis, mijn zus belde of ik mee wilde naar een computerwinkel omdat haar vriend iets moest gaan kopen. Ik weet ook wel dat ze dat deed voor mij, ik ging mee. De dagen gingen voorbij, ik weet niet veel meer, wenen kon ik niet, het drong langs geen kanten door. Ik sprak heel weinig over Gui, ik deed wel regelmatig zijn hemd aan in bed en dan rook ik hem heel dicht bij mij.

Stilletjes aan ging ik over naar de tweede fase, die van woede, ondertussen waren we  weken, zelfs maanden verder. Ik was regelmatig kwaad, op hem, maar ook op de hele wereld. Ik riep regelmatig “klootzak” naar de lucht, omdat ik vond dat hij me in de steek had gelaten. Om dan weer kwaad op mezelf te worden, hij kon er toch ook niet aan doen dat hij dood was. Ik was ook regelmatig kwaad op de mensen rond mij. Ik heb staan brullen tegen mijn moeder en ik ging regelmatig terug naar de eerste fase, die van ontkenning, die voelde veiliger, veel veiliger, ik werd ook kwaad op mijn vader. Kwaadheid die er eigenlijk ook eens uit moest, al lang, maar nu leek het geschikte moment (voor diegene die het niet weten, mijn vader is bijna 3 jaar gelden overleden), ik voelde me regelmatig woest, al wist ik niet waarom.

Dan ging ik over naar de fase van het onderhandelen, ik voelde me hierin vooral heel onbegrepen.  Ik had het gevoel regelmatig in een crisis te belanden, een crisis in mezelf dan. Ik snauwde mensen af. Maar ik maakte ook afspraken met mezelf: ik zou stoppen met roken (tot op heden in geslaagd), ik zou nooit nog wiet aanraken (ook niet meer aangeraakt), ik zou veel minder koffie drinken (ook in geslaagd) en bovenal: ik zou dat kind dat we samen wilden wel eens op de wereld zetten. Dat laatste heb ik terug naar de achtergrond gedrongen, dat kind wil ik nog steeds, maar het moet niet persé morgen meer. Ik moest in die dingen slagen van mezelf, maar ik werd er ook zo moe van, ik eiste enorm veel van mezelf. Werksgewijs gezien ging het moeilijk: ik was over-, over-, oververmoeid en bleef twee weken thuis. Voor mij voelde dat als falen, ik heb die twee weken vooral veel geslapen, echt geslapen.

En dan kwam ik in de fase van verdriet en depressie, de fase waar ik enorm veel in weende, constant zat ik te wenen, om het stomste eerst. Met een onnozele soap als thuis zat ik te wenen, ik wist niet dat ik zo veel tranen in me had. Ik kreeg minder zin om dingen te ondernemen, mijn huis lag er vaak slordig en vuil bij, maar ik trok het me niet aan. Het is te zeggen: ik trok het me wel aan, maar ik had de fut niet om er iets aan te doen. Ik kon me moeilijk concentreren en heel mijn slaappatroon werd door elkaar gesmeten, ik had geen zin om op te staan. Ik deed alles wel nog, maar met veel moeite, vaak had ik zin om de hele dag naar de tv te staren en zelfs dat gaf me geen goed gevoel.  In deze fase zit ik nog deels, afgewisseld met de aanvaarding… het moment om verder te gaan. Ik voel me er bijna klaar voor, ik ween nog veel, maar Gui zit niet meer constant in mijn gedachten. Ik mis hem nog, maar ik denk dat ik hem voor een stuk altijd ga blijven missen. Ik voel me nu het meest gelukkig als ik aan onze leuke momenten denk, als ik denk hoe lief hij was, als ik gewoon denk aan hoe hij was en hoe een mooie tijd hij me gegeven heeft. Ik ben dankbaar, ook al zit ik nog deels in die verdriet en depressie-fase… Ik begin terug te kuisen, ik begin terug zin te hebben om dingen te ondernemen. Bij deze: wie van mijn vrienden wil nog eens afspreken?

ToolsHero_5_stages_of_loss_and_grief_Kubler-Ross

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s