de soundtrack van mijn leven

indexIk ga mijn herstelverhaal op papier zetten, een echt herstelverhaal. Of je weet het of je weet het niet. Wist je het nog niet: ik ben opgenomen geweest in de psychiatrie. Ik schaam me daar niet voor, het moest gebeuren, het was nodig, die eerste keer toch… Ik kreeg zelfs een diagnose, maar die diagnose vind ik niet zo belangrijk, ik ben Els en ik heb zo mijn moeilijkheden, ook mijn makkelijkheden. Hoe begin je daar nu aan, aan zo’n herstelverhaal. Ik heb gelukkig handvaten meegekregen, eerst een levensverhaal op papier zetten. Dat heb ik reeds gedaan, voor een boek dat ik aan het schrijven ben. Ik twijfel nog steeds of ik het wel zal uitbrengen, er staan dingen in die niemand of toch bijna niemand weet. Dingen uit mijn jeugd, zware dingen… Maar het maakt wel dat ik ben wie ik nu ben, het maakt ook waarom ik destijds in de psychiatrie terecht kwam, het is met andere woorden een deel van wie ik ben… Een ander handvat was, maak de soundtrack van je leven: welk liedje was belangrijk voor je op welke moment. En dat werk ik hier even uit.
Het eerst liedje waar ik echt herinneringen aan heb, is “veel te mooi” van Erik en Sanne, we schijven de zomer van 1990, ik was 6 jaar en ik vond dat toen mooi ja. Waarom weet ik tot op de dag van vandaag nog steeds niet, ik vond het gewoon mooi…

In 1991 was het een liedje van Samson: Quickje, over een hondje dat achtergelaten werd in het bos.
In 1992 werd het “samen delen” van Samson, mijn gedachtengoed werd toen al duidelijk.

Verder speelde in de lagere school nog mee: Liefde is een kaartspel van Lisa del Bo en Sateliet Suzy van Noordkaap.
Op het einde van de lagere school, begin van het middelbaar, werd ik een echte bakvis en werd ik megafan van Get Ready! en de Backstreet Boys, toch heb ik bij geen van beiden echt een liedje dat me echt bijgebleven is, die me emotioneel geraakt hebben.
Het eerste liedje dat echt gepaard gaat met diepgaande gevoelens is Amsterdam van Kris de Bruyne, in 1998 had ik mijn eerste echte grote liefde: Mario, maar hij verhuisde naar de buurt van Amsterdam, omdat zijn stiefvader daar werk had gevonden. Mijn eerste ldvd was een feit.

In 1999 loop ik weg van huis en leer ik zo de muziek van Guido Belcanto kennen, het tweede liedje dat echt bij de soundtrack van mijn leven hoort, is “Het feestje” van Guido Belcanto. Onlangs terug uitgebracht onder de titel “geef me liefde”… Geef me liefde, dat was wat ik toen wou, dat was wat ontbrak in mijn leven, iets wat ik nergens kreeg.

In 2000 heb ik het enorm voor No Scrubs va TLC, een waarschuwing voor de mannen die mijn leven nog gaan kruisen, vermoed ik. Het is ook dan dat ik mijn tweede grote liefde tegen kom: Hans… 

In 2001 heb ik verschillende liedjes die veel voor me beteken. Survivor omdat ik me een overlever voel. Eveneens heb ik het voor “Van God los” van Monza, niet dat ik zo zeer van God los kom, maar wel van andere dingen, maar ook omdat het omschrijft hoe ik er over denk. Ook “It’s so unreal” van Zornik krijgt veel betekenis. Ook P!nk met “Don’t let me get me” is dan van veel betekenis. ” I’m my own worst enemy… “

In 2002 brengt Johnny Cash Hurt uit, het liedje dat op dat moment helemaal op mijn lijf geschreven is, ik heb dan net mijn eerste opname op de PAAZ achter de rug… I Hurt myself today, to see if I still feel… die woorden sloegen in als een bom…

In 2003 heb ik een zeer lange periode in opname in Kortenberg, een periode dat ik heel veel naar Guido Belcanto heb geluisterd… Een periode dat ik hevig verlangde naar te kunnen denken als in “oh wat een mooie dag”, iets dat me uiteindelijk wel lukte, na vele jaren. Ik las eens dat iemand die tekst cynisch vond, ik heb die nooit cynisch gevonden, maar ik denk dat ik eerst die depressie moest doorgaan voor ik zo kon denken, niet cynisch dan. Ook “Ik wou dat ik dom” was, zet ik dan veel op, gewoon omdat ik dat echt wou, omdat ik me zo herken in die tekst…

In 2004 luister ik enorm veel van Scared of yourself van Zornik, ik zit eigenlijk nog steeds in die lange, uitgerekte depressie ook al ben ik niet meer in opname… Ik heb ook echt schrik van mezelf! Ik voel me echt aangesproken door de tekst, alsof iemand het me eens allemaal goed zegt. Ik heb op die moment ook echt schrik van mezelf.

2005 is even zwart, ik studeer dan verpleegkunde, maar er is geen liedje dat me enorm aanspreekt of zo… ik ga verder op de liedjes die ik al ken.
In 2006 blijf ik eveneens zo op mijn lauweren rusten, niet speciaal, ik teer op wat ik ken.
In 2007 herinner ik me vooral “Relax” van Mikka, geen bijster goed nummer, maar het is het liedje van mijn afstudeerjaar. Ik ben nu echt een verpleegkundige en ik begin te werken bij het Wit-Gele Kruis (thuisverpleging). Relax speelden ze elk uur op de radio en ik luister veel naar de radio, zo in mijn autootje…

In 2008 leer ik meer kleinkunst kennen en haal ik veel betekenis uit “We zullen doorgaan” van Ramses Shaffy, omdat ik nog steeds het gevoel heb dat ik in die éne, lange depressie zit, maar toch kracht begin te halen en volop zing, we zullen doorgaan, omdat we moeten doorgaan..

2009 dan , ik trouw dan, het liedje van “Avond” van Boudewijn De Groot, het liedje voor mij van onze viering, een liedje dat zo veel zegt. Het is ook dan dat ik de lange depressie stilletjes achter mij begin te laten.

2010, we zitten in de mallemolen van vruchtbaarheidsbehandelingen, nooit een gepast liedje bij gehad, niets dat mijn gevoelens toen omschreef
2011, ik ga scheiden, “the weeping song” van Nick Cave is nu mijn favoriet.

2012, ik leer Gui kennen en zit terug in de kindermuziek, ik luister met zijn dochter naar K3 en kapitein Winokio en om eerlijk te zijn: ik vind dat wel leuk…
2013, niets speciaals
In 2014 zingt Gui meerdere liedjes voor mij, zo wordt “Bridge over troubled water” een favorietje. Dit zong hij nadat ik hem op en avond eens heel veel over mijn verleden verteld heb, die lange depressie is ondertussen reeds jaren gedaan, maar ik vertel hem zowat alles, van mijn prille jeugd tot mijn scheiding.

En ook een liedje dat ik niet kende, een liedje dat hij voor mij ingezongen heeft, een liedje waarvan ik de tekst even hier neerpen. Een liedje dat hij voor mij zingt op cd, een liedje dat daardoor zo veel betekent.
Sometimes when she looks up
it seems as If she’s by herself.
Devil whispers in my ear,
I tried in vain to reach her world.

There are many silent words,
raising heads while the tide still sounds.
And there are many weeping eyes
hand in hand while the wind still pounds.
But the cycle never ends,
the curtain falls burying my tears.
Though the carpet of gold
seemed to be quite near.

She’s got that light around her eyes.
A gleaming star surrounds her mind.
She’s got that smile imbued with soul.
I need her hand, ‘cause she’s my home.

She’s got that light around her eyes.
A gleaming star surrounds her mind.
She’s got that smile imbued with soul.
I need your hand, ‘cause your my home.

Wish you could hear the sound
of my trembling faceless thoughts.
Wish I could stop the fading of my dream
with honest words.
The youth of your voice
feels like the touch of fallin` snow.
Sitting in the dark,
hoping that future will grow.

She’got that light…

I know for sure I’ll listen to your song.
I wouldn’t leave you in time of glacial storm.
Tell me where are you coming from ?
You’re my own true love in a foreign
home.
She’s got that light…

En nu, is het heel hard “Into my arms” van Nick Cave, een liedje dat ik uitgekozen heb voor Gui’s begrafenis, een liedje dat nog steeds zo veel emoties los maakt, een liedje dat voor altijd zijn liedje zal blijven….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s