Mevrouwtje koppig

mevrouwtje koppigIk dacht: laat ik het eens over mijn meest uitgesproken karaktertrek hebben, ik ben namelijk een koppigaard. Ik ben koppig en eigenzinnig, altijd al geweest, al van kleins af aan. Mijn moeder kan anekdotes vertellen over vroeger, bijvoorbeeld over hoe ik een week weigerde op school het “Onze Vader” op te zeggen, ik moest een hele week in de hoek staan, mocht niets doen en er niet uitkomen, pas als ik het “onze vader” opgezegd had en ik zei het niet. Na een week heeft de juf het opgegeven, niet ik! En mijn moeder is daar stiekem trots op, misschien niet in het minst omdat ik mijn koppigheid van haar heb. Zelf zegt ze wel dat ik nog 10 keer erger ben dan haar. Nu heeft koppig zijn zo een negatieve bijklank, advies in de wind slaan enzo. Ja, ok, ik doe mijn eigen goesting, maar als advies me goed lijkt, zal ik het wel volgen, lijkt het me niet goed, sorry, dan doe ik verder zoals ik bezig was of mijn geheel eigen richting. Ik volg mijn eigen idee, altijd. Ik kan nochtans goed de regels volgen, maar dat is omdat ik besef dat regels nodig zijn, in een groep zijn regels nodig, of dat nu in het verkeer is of in een bedrijf: regels zijn nodig, sowieso. Ben ik het echter niet eens met bepaalde regels, kan ik me er wel moeilijk naar schikken, zo heb ik eens in een ziekenhuis gewerkt dat ik heel conservatief van opvattingen vond. Ik kan daar dan echt niet blijven werken, sorry! Ik volg het liefst mijn eigen regels, daarom dat ze me ook eigenzinnig noemen waarschijnlijk, ik kan me ook moeilijk achter regels zetten waar ik het niet eens mee ben. Ook dat is lastig in een werksituatie, je moet als één team samen spannen tegen de patiënt, soms voelt het voor mij zo toch. En dan kan een mens als ik zich daar soms gewoon niet achter zetten, omdat ik een ander idee heb. Heel lastig voor mij, soms denk ik ook dat het beter is dat ik niet meer voor een baas werk, echt omdat ik daar te eigenzinnig voor ben, ik werk eigenlijk graag op mezelf, alleen. Altijd al gedaan, ik had een hekel aan groepswerken op school, als ik het alleen deed, wist ik ook dat het goed gedaan was, dat ook, dat is dan weer de perfectionist in mezelf. Maar ook werken in groep, bah nee, laat het me maar alleen doen, dan doe ik het op mijn manier. Ik zei laatst zelfs dat gedragstherapie voor mij nooit zou werken omdat ik daar te koppig en te eigenzinnig voor ben! Ik heb ooit een psychologische test gedaan waaruit bleek dat straffen en belonen bij mij weinig tot geen effect hebben, ocharme mijn moeder, zij heeft me moeten opvoeden.
Nu ben ik wel zo koppig en eigenzinnig, toch heb ik niet de pretentie om te denken dat ik alle wijsheid in pacht heb, ik sta open voor de meningen van anderen, ik vind dat je daar uit kan bijleren. Ik praat ook vaak in “ik vind”, omdat ik het vind, maar omdat het daarom niet waar is, omdat het daarom niet is wat de andere vindt. Nu kan ik wel open staan voor de meningen van anderen, ik zal wel mijn eigen visie blijven volgen, ik zal ze misschien wel bijstellen, omdat ik vind dat de andere ook een punt heeft, maar dan wordt het eveneens mijn mening en visie.

Nu op zich, koppig zijn heeft een vrij negatieve bijklank, maar als ik ga zeggen dat ik standvastig ben of veel doorzettingsvermogen heb. . . Geef toe, dat klinkt al heel wat positiever, want dat is het ook. Mensen weten doorgaans wel wat ze aan me hebben, ze weten waar ik voor sta, welke normen en waarden ik naleef en dat ik daar ook moeilijk van af wijk. En doorzettingsvermogen, ja, dat heb ik zeker, ik zou niet bereikt hebben waar ik nu sta als ik dat niet had, ik zou nooit verpleegkunde gedaan hebben, laat staan dat ik een psychiatrisch verpleegkundige zou zijn. Vooral dat laatste en ik heb er nog geen moment spijt van gehad. Als ik geen doorzettingsvermogen had, had ik nooit mijn attest gehaald op het conservatorium, mijn doel was dat attest, en hoe een hekel ik ook kreeg aan het conservatorium (het neemt het plezier van muziek spelen echt weg voor mij, al die toetsen, examens, enfin, dat hele schoolse systeem!) , ik moest en zou dat attest behalen en ik heb het, hè! Nee, ik geef niet op, als ik iets wil, zal ik er alles aan doen om dat doel te bereiken, als ik geen doorzettingsvermogen had, zou ik ook nooit kunnen stoppen zijn met roken. Ik ben dan echt te koppig om die sigaret op te steken ook al heb ik er zo veel zin in, maar ik moest het wel zelf willen: dat stoppen. Het zou bij mij echt niet geholpen hebben dat een ander zou gezegd hebben dat ik moest stoppen. Ik heb een goede reden om te stoppen, een geheel eigen reden, een eerste stap naar. . . Nee, ik heb veel doorzettingsvermogen, mensen zeggen vaak dat ze jaloers zijn op mijn doorzettingsvermogen, zeggen ze dat ze jaloers zijn op mijn koppigheid? Nee, helemaal niet, maar in weze is het hetzelfde. . .

3 thoughts on “Mevrouwtje koppig

  1. Mooi voorbeeld dit dat elke kwaliteit zijn valkuil kent. De positieve kant van koppig zijn is doorzetten en weten wat je wilt. De valkuil is dat je niet voor rede vatbaar bent denk ik.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s