Omdat Nick Cave een ware held is!

Zondag zou Gui 39 worden, maar hij is er niet meer. Hij zal altijd 38 blijven. Ook al is hij bijna een jaar dood, ik voel zijn aanwezigheid zo dicht bij me, al sinds ik vorige zondag op een concert zat van Nick Cave. Nick Cave was het grote idool van Gui, zijn muziekheld, zeg maar. Ik kan moeilijk zeggen dat hij een slechte smaak had, al van in het begin dat ik er kwam, toen nog om op Elke te passen, zat ik naar zijn cd’s te luisteren als Elke in bed lag. Veel Nick Cave, ja, je kan misschien zeggen dat ik Nick Cave pas echt heb leren kennen door Gui. Ok, ik kende Nick Cave al wel, maar Gui had er zo veel cd’s van, platen ook. Ik had wel al cd’s van Nick Cave, maar mijn collectie is uitgebreid sinds ik Gui ken. Momenteel heb ik er 15 en een Best off-cd, zon best-off telt nooit echt mee vind ik. Al was het de eerste die ik had van Nick Cave, het eerste echte album dat ik had was Murder Ballads, nog voor ik Gui kende, maar Gui bracht me dichter bij Nick Cave, althans bij zijn muziek.

En dan vorige zondag ging ik naar een concert van Nick Cave, met een vriendin, Gui ging uiteraard mee. En wat ik daar voelde was onbeschrijfelijk, ik heb nog nooit zo iets gevoeld. Ik voelde heel hard, ik voelde zo veel, ik voelde elke vezeltje in mijn lichaam, ik voelde verder zo veel in mijn hart, echt pure gevoelens. Het echt omschrijven kan ik niet, ik voelde vooral mezelf, maar ook Gui dicht bij mij, zo dicht bij mij heb ik hem lang niet gevoeld, het leek alsof hij naast mij stond. Zeker bij “Into my arms”, een liedje dat we uitgekozen hadden voor zijn begrafenis. De tranen rolden dat concert over mijn wangen, ik zag of hoorde niets anders meer rond mij dan de muziek en de stem van Nick Cave, ik had het gevoel alsof ik in trance zou gaan, ik voelde me één met de muziek. Ik was ook half in trance. De tranen liet ik stromen, tranen van pure emoties, geen verdriet, ik was niet verdrietig, ik voelde gewoon, ik voelde heel hard, ik voelde me gelukkig, intens gelukkig dat ik dat meemaakte, ik voelde af en toe rillingen door mijn lichaam gaan. Na het concert trilden mijn benen, echt van emoties, puur van emoties, ik moest geleidelijk aan terugkomen, terug in de realiteit. Ik was er met een vriendin, in het begin van onze rit terug zei ze nog iets, maar echt reageren deed ik niet, ik zat er nog helemaal in. Maar ik was gelukkig, zo intens gelukkig, dankbaar voor wat ik zojuist gevoeld en meegemaakt had. Geleidelijk aan kwam ik terug in de realiteit en deed ik ook weer mijn mond open. Ik geniet nog steeds na, nu 5 dagen later, ik wil al de hele week niets anders horen dan Nick Cave. Waarom ik zo hard voelde wat ik voelde, omdat Nick Cave een held is, zo veel is zeker, maar misschien ook omdat ik Gui daar zo dicht bij me voelde. Ik weet het niet, maar als Nick Cave nog eens in de verdere buurt komt, ik ben er weer bij. Ik ben nogal naar concerten gegaan, maar dit overtrof echt al de concerten die ik al bezocht heb.

En daarna? Daarna voelde ik de drang om te schrijven, ik moest en zou schrijven…  Wat ik schreef, post ik misschien later nog eens.

NICK CAVE IS EEN WARE HELD!!!

nick_cave

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s