Hoe het weer mei werd en hoe het ook juni zal worden

Het valt maar moeilijk uit te leggen, het lijkt wel of ik me constant zenuwachtig voel… Ik zou niet weten hoe het anders te omschrijven. Tegen mijn psychologe zei ik dat Gui op 30 juni een jaar dood is en dat hij op 24 mei 39 zou worden. Ik zei haar dit ondertussen 3 weken geleden en het gaat simpelweg niet uit mijn gedachten… Ik weet niet wat ik voel, ik wil constant wenen, ik geniet wel van de kleine dingen, maar ik ben zo emotioneel. 24 mei is een zondag, vorig jaar was ik op 24 mei op uitstap naar Ieper: de grote oorlog. Nu heb ik spijt dat toen niet bij hem was, hij had dat graag gehad, maar die uitstap stond al langer vast. Dat ik nadien hoorde dat hij een leuke dag had gehad met zijn dochter en ’s avonds een pint had gedronken met zijn beste kameraad, maakt dat gevoel nu niet minder. Toen dacht ik dat er nog genoeg verjaardagen zouden volgen, tenslotte is een verjaardag toch nog steeds niet zo iets groots, vind ik.

De nacht van 7 op 8 juni kreeg hij dat ongeluk, 8 juni probeerde ik hem te bellen, ik wist dat hij was weg gegaan met zijn beste kameraad. Ik kreeg geen gehoor, niets, geen voicemail, niets… Ik belde om 14u ’s middags, ik dacht nog dat zijn GSM af stond, al was dat niet van zijn gewoonte… Ik belde nog een paar keer terug, niets, helemaal niets… Rond 16u stond ik aan zijn deur, niets te zien, geen beweging, niets, gewoon niets… Ik werd ongerust en belde zijn zus. Die was al even ongerust als ik, want hij ging tegen 14u zijn dochter daar ophalen, ook zij had al proberen te bellen… Ik bleef ongerust, de hele dag, tot ik rond 20u ’s avonds telefoon kreeg: Gui lag in het ziekenhuis, een ongeluk, hij lag in coma. Ik voelde op dat moment niets, gewoon niets. Ik sloot mij af, zette mijn GSM uit, facebook dicht, de volgende dag ging ik wandelen met mijn moeder… Ik vertelde het haar, maar het drong nog niet door, ik vertelde het alsof ik zou vertellen dat ik naar de bakker ging voor een licht grof gesneden. Pas die avond zette ik op facebook een foto van wat kaarsjes en dat ze branden voor iemand zeer speciaal. De vragen kwamen… de dagen erna… Mensen zeiden dat het in de krant had gestaan. Ik ging naar het ziekenhuis, zat daar samen met zijn zus en zijn vader. Ik keek naar zijn vader en besefte hoe hard Gui op hem leek van uiterlijk. Ik werd kwaad omdat de verpleging hem elke dag schoor, ik zei het niet, maar van binnen was ik kwaad. Gui had immers meestal een stoppelbaardje staan. Zijn dochtertje mocht niet binnen, kinderen onder de 12 jaar niet toegelaten. Voor mij voelde het alsof Gui er niet meer was. Ze zeiden me dat ik tegen hem moest praten, ik wist niet wat ik moest zeggen. Iemand zei dat ik hem zeker moest zeggen dat zijn dochter er niet binnen mocht en dat ik over gewone dingen moest praten. Zat ik daar “de zon schijnt vandaag.” Het leek zo banaal dat die zon scheen, ik voelde niet eens dat ze scheen, ik leefde toen in een waas… De éne moment was ik afscheid aan het nemen, de andere moment was ik hoopvol: alles zou goed komen en zelfs al was hij verlamd of wat dan ook, ik zou er wel voor zorgen…

Ik huilde niet, dat kon ik niet en toen maandagmorgen, 30 juni: telefoon… Gui was dood… Ik kroop in mijn bed daarna, ik wilde slapen, maar sliep niet. Die avond telefoon, of ik mee de begrafenis wilde regelen. Ik wilde dat wel, ik koos de muziek in samenspraak, ik schreef een gedichtje dat ik zou voorlezen… Ik kreeg te horen dat het zo mooi was, maar ik leek nog steeds niets te voelen, ik liep nog steeds weg. Mijn moeder en haar vriend waren op reis toen, ik ging vaak in hun hof zitten, weg van alles en iedereen (toen ik nog in het middelbaar zat, zei de vader van een vriendin dat we in the middle of nowhere woonde, om u een idee te geven)… Niemand wist er van, maandag was hij gestorven, zaterdag was de begrafenis. Vrij snel, denk ik. Ik koos een liedje voor Elke op de begrafenis, een liedje van De Leeuwenkoning, bewust in het Nederlands opdat ze het zou begrijpen. Ik koos ook voor Into My arms van Nick Cave. Er moest gewoon iets tussen zitten van Nick Cave, Gui was een grote Nick Cave-fan. Ik ook trouwens, komend weekend ga ik naar Nick Cave, samen met een vriendin, Gui gaat mee, met mij… sowieso

Van de begrafenis weet ik hoegenaamd niets meer, het lijkt wel of ik die uit mijn geheugen gegrift hebt, net zoals de koffietafel. Niets weet ik er nog van… Daarna kroop ik in mijn bed en zo ging de zomer door, ik lag veel in mijn bed. Ik merkte niet dat de zon scheen, ik deed niet veel, ik moest het laten doordringen, maar ik wilde niet. Ik deed een hemd van hem aan en kroop in bed, dat hemd rook zo goed naar hem. Het leek dan alsof hij bij me was. Zo kwam ik vorige zomer het liefste door: in mijn bed met zijn hemd aan. Ik leefde niet, ik overleefde…

Nu gaat het beter, veel beter, ik heb mijn zwaarste maanden doorgemaakt van december tot maart. Donkere weken toen, helemaal vast gezeten. Ik ging wel buiten als het moest, maar ook enkel als het moest. Ik ben die periode zelfs naar een optreden van Guido Belcanto geweest, niet dat ik er veel zin in had, ik was mezelf niet en kon er ook niet van genieten. Hoewel, niet is een groot woord, veel minder dan anders. Nu ga ik terug gaan, in de hoop er meer van te kunnen genieten dan toen. Maar nu is het op 30 mei… en in mei zou hij verjaren en in juni was er dat ongeluk en zijn dood… En toch zit ik nu niet vast, ik geniet van de zon die schijnt, ik ben goed bezig, denk ik dan… Het lijkt wel alsof ik moest zakken tot de diepte van de zee, zodat ik me goed kon afstoten naar het oppervlak, maar zelfs in het diepste van de zee zijn er mooie kleuren. Het doet wel nog steeds pijn en ik krijg die dagen simpelweg niet uit mijn gedachten en ze komen er aan. Mijn psychologe zegt dat op 24 mei en op 30 juni iets moet doen… Maar wat dan? Iets mijn zijn dochtertje misschien, zei ze… Misschien moet ik wel iets doen, ja…

5 gedachtes over “Hoe het weer mei werd en hoe het ook juni zal worden

  1. Je moet vooruit. .die dagen zijn zwaar,. maar je moet denken blij dat ik hem heb gekend En niemand is echt weg zolang je aan hen denkt .Ik ben al 18 jaar alleen .En Rene gaat nog altijd mee . Ik vertrek naar Toscane ik weet zeker dat hij het fijn vind dat ik ondanks alles geniet van alle dagen en gelukkig ben0.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s