Zin en onzin in het leven

“Wat is de zin van het leven?” Een vraag die ik me vroeger vaak stelde, een vraag die mensen zich in het algemeen wel eens stellen, een vraag die ik me nu niet echt meer stel…

Op zoek gaan naar de zin van het leven is iets van alle tijden, denk ik. Onlosmakend is daarbij op zoek naar geluk gaan aan verbonden. Gelukkig zijn, hoe doe je dat? Die vraag kreeg ik laatst op het werk. Tsja, hoe doe je dat? Volgens mij alvast door er niet naar te zoeken, want dan kom je toch terug van een kale reis. Ik denk dat ik zelf redelijk gelukkig ben, ik voel mij alleszins redelijk gelukkig. En toch vind ik dat er veel miserie in het leven is. Het is zo iets van hoe er mee om te gaan, ik heb mijzelf toegelaten me slecht te voelen omtrent de dood van Gui en daarmee ben ik gelukkig, omdat het mag van mezelf. Kun je nog volgen?

Nee, de zin van het leven, volgens mij is dat gewoon voor iedereen iets anders. Ik wil graag schrijfster worden en ben er nu echt mee bezig, heel doelgericht zelfs. Is dat voor mij de zin van het leven? Deels…, mijn zin van het leven is eigenijk mijn zin in het leven. Waarom sta ik ’s morgens op? Omdat ik het fijn vind dat de vogeltjes fluiten bijvoorbeeld, om mijn dag te gaan vullen met dingen die ik graag doe: schrijven, foto’s trekken, tekenen en schilderen, van de zon te genieten, een concert te bezoeken of een tentoonstelling,… kortom, dingen die mij zin in het leven geven, zin om te leven geven…

Het draait volgens mij dan ook niet zo zeer om de zin van het leven te zoeken, maar om de zin van het leven te maken. Bij mensen die het echt niet weten, vraag ik vaak: “Wat deed je als kind graag?” Want daar ligt het hem, wat je als kind graag deed, ga je normaal, eenmaal volwassen, ook graag blijven doen, hetzij op een ander niveau. Een kind dat graag voetbalde, zal 9 kansen op 10 nog steeds graag sporten en waarschijnlijk nog steeds in ploegverband, een kind dat graag knutselde, zal zijn gading wel vinden in kaartjes maken of zo… Als kind las ik graag, met een boekje in een hoekje, dat was de perfecte beschrijving van mij op een zaterdag. Nu doe ik dat nog graag. Tekenen deed ik ook graag, wilde toen eigenlijk al tekenacademie doen, nu teken en schilder ik nog steeds graag. Muziek nog zo iets… Ik kan echt zeggen dat ik nog steeds graag doe wat ik als kind graag deed. Zelfs schrijven: opstel schrijven was waarschijnlijk mijn favoriete bezigheid op school. Zelfs als kind zei ik al dat ik verpleegster wilde worden en waren de poppen en de beren mijn patiënten… wat staat er op mijn diploma, denk je?

En als je dat gevonden hebt, moet je niet op zoek gaan naar het geluk volgens mij, want dan heb je het geluk. Het geluk van te doen wat je graag doet. En natuurlijk, uw geluk kan een deuk krijgen door dingen in je omgeving of bij jezelf. Ik heb ook een periode zeer zwarte sneeuw gezien na de dood van mijn vriend. Ik heb al veel verlieservaringen gekend, ik kan echt wel zeggen: meer dan de doorsnee vrouw van mijn leeftijd. Ik weet wel dat ze bij het leven horen. Oké, die van Gui is echt wel diep ingekomen bij mij. Dat doet pijn, ja, heel veel pijn en het zal altijd pijn blijven doen, maar ook dan kan ik in een hoekje gaan zitten wegkwijnen of toch nog iets doen, een reden blijven zoeken om op te staan, ik heb dat ook gedaan. Al valt dat dan allemaal wat moeilijker natuurlijk. Na de dood van Gui heb ik ook vaak in bed gelegen terwijl buiten de zon scheen, even dacht ik zelfs dat ik net als vroeger in een depressie aan het sukkelen was. Het was mijn psychologe die eigenlijk zei dat dat helemaal niet zo was. Dat ik tegen haar zei “Maar ik slaap niet, ik wil niet opstaan, ik voel mij zo slecht, zo slecht. Ik ben aan het afglijden” Zei ze dat dat niet zo was en dat ik mij gerust slecht mocht voelen gezien wat er gebeurd was, maar dat ik nog elke dag opstond en vooral dat ik verder keek. Dat verder kijken is redelijk abstract op te nemen, maar ook letterlijk, want ja, ik keek inderdaad nog naar de toekomst. Ik had dat nodig dat zij dat zei, want ja, het is tegenwoordig een echte hype om altijd maar positief te zijn, men moet positief in het leven staan. Ik voelde mij toen niet zo positief eigenlijk, maar het deed deugd dat iemand zei dat dat mocht. En ja, als ik terugkijk op de periode december-maart, denk ik: “wat een zwarte periode, maar dat was normaal, heel normaal.” Eind maart heb ik twee weken ziekteverlof gekregen van onze baas, tijd voor mezelf, heb ik vooral goed gerust en tijd voor mezelf genomen. Ik had dat toen echt nodig, ik was uitgeput. Herbronnen noemen ze dat dan tegenwoordig… ja, het heeft deugd gedaan. Maar wat ik wil zeggen: het is normaal dat je je soms minder goed voelt of zelfs ronduit slecht als je zo iets meemaakt, want tegenwoordig mag dat niet meer precies. En die “zo iets” kan eender welke verlieservaring zijn, van een job verliezen over een ziekte krijgen en een echtscheiding tot de echte dood van iemand. En laat jezelf niet wijsmaken dat je geen goede ingesteldheid hebt dan, want dat is normaal. Ik had die wel, maar anderen konden het niet zien, enkel mijn psychologe blijkbaar. En ik ben best gelukkig ja, want ik heb zin in het leven en in die gehele zwarte periode ben ik die zin zelfs nooit kwijt gespeeld gehad en zo lang dat er is, is alles oké!

6 thoughts on “Zin en onzin in het leven

  1. Je bent een virtuoos heel knap hoe je iets duidelijk wilt uiteenzetten.Ben zelf een verschrikkelijke wargeest om iets duidelijk over te brengen.Mijn teksten op ‘m website is 1 grote puinhoop.
    hippie ga zo door schitterend.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s