Gui, Guido, Gui

Rouwen is iets vreemd… soms voel je het gemis van de persoon in kwestie harder dan op andere momenten…

Deze morgen vroeg iemand naar een match tussen mij en een andere man… Mja, misschien is die er wel… Oké, Gui zou willen dat ik verder ging, maar voelt het voor mij wel oké dat ik eventueel interesse heb in een andere man? Daarna wilde ik hem zo dicht bij me, ik deed zijn cadeau aan, een vest van Johnny Cash, zijn cadeau voor mij, om voor de hele dag aan te houden…
Nadien reageerde zijn zus op een foto op fb, een foto die ik getrokken had van kaarten voor Nick Cave waar ik met een vriendin naartoe ga. “Neem onze Gui in gedachten mee. “, schreef ze. Natuurlijk, hij was een Nick Cave-fan. Voor mij is hij er altijd bij, altijd, ik voel het alsof hij meekijkt.
Een hele dag dacht ik aan hem, soms met bijna de tranen in mijn ogen…
Kom ik thuis, lees ik op fb dat een vriendin er op gezet heeft dat ze met mij naar Guido Belcanto gaat… Gui, Guido, Gui, alleen dat blijft nazinderen…

Ik mis hem, nog steeds, zo hard, maar tegelijkertijd weet ik dat hij meekijkt, over mijn schouder, van bovenaf… Nooit geloofd in leven na de dood, waarom nu dan wel? Omdat ik het zo graag wil waarschijnlijk. Puur rationeel, nee, het kan niet en toch heb ik soms het gevoel dat hij naast me staat.
Laatst reed ik achter een auto, op de nummerplaat stond GUI, de hele weg van Mechelen naar Leuven reed ik er achter… Gui, Guido, Gui. Zelf kreeg hij die naam naar zijn nonkel, die een week voor hij geboren werd, stierf… Gui, Guido, Gui… Het is een Verlatijnse vorm van een Germaanse naam, wist je dat? Nee, waarschijnlijk niet, ik ook niet… tot vandaag. Veel gebruikt in Italië, klinkt dan ook logisch natuurlijk, het betekent bos… Daar hou ik me dan mee bezig…

Gui, jong, ik mis u!!!