Het monster, genaamd depressie

Kreeg ik gisteren telefoon van een vriendin, ik leerde ze jaren geleden kennen op een optreden van Guido Belcanto, toen zat ze vol levenslust, zelden zo een positieve vrouw tegen gekomen eigenlijk.

Nu is ze al een tijdje depressief, een tijdje is nog zacht uitgedrukt eigenlijk…

Nu goed, gisteren belde ze, opeens zei ze: “seg, ik heb de nieuwe cd van Guido gekocht… daar wordt een mens ook niet vrolijk van, hè!” Zeg ik terug “Maar wordt een mens wel vrolijk van iets als hij depressief is?” Stilte aan de andere kant…. en dan plots “Gij moet toch de meest confronterende psychiatrische verpleegster zijn dat er rond loopt, zene” Ik bedenk me nu dat dat is omdat mij dat toen het meest vooruit hielp eigenlijk… al kan echt niet iedereen daar tegen, je moet weten bij wie het te doen.

En toen zei ze: “Ik ben wel verliefd op de titel Cavalier Seul” Zeg ik: “ah, een lichtpuntje!” Vroeg ze “ja?” Zeg ik “ah ja, weet ge, ge voelt toch iets bij die titel” Zei ze “Ah ja, bedankt Elsje”

Ging ze verder dat ze in haar bed wou kruipen, nu ben ik niet iemand dat haar daarin gaat tegen houden, als het niet gaat, gaat het niet. Ik ben nu eenmaal van die mening, je kan mensen wel motiveren, maar als het niet gaat, gaat het niet en bij haar is dat gewoon zo.

Zei ze nog “Ik heb soms het gevoel dat gij de enige zijt die me begrijpt, werk maar in de psychiatrie, gij, echt waar!” Zal ergens wel de ervaringsdeskundige in mij zijn, denk ik dan… Heb dat echt ook van patiënten te horen gekregen… Deze vriendin kent mijn voorgeschiedenis in grote lijnen, ze heeft me pas later ontmoet, al weet ze wel hoe ik min of meer in elkaar zit natuurlijk… Maar die patiënten kenden mijn voorgeschiedenis niet. Ik heb echt al moeten vechten tegen vooroordelen, dat je niet kan werken in de psychiatrie als je er zelf hebt ingezeten. Toen ik verpleegkunde studeerde al… nu beginnen ze in meer en meer psychiatrische instellingen de voordelen te zien van ervaringsdeskundigen en dat stemt me gelukkig, het is met reden dat meesten nu bij ons naar de ervaringsdeskundige trekken… Ik zit zo nogal met de twee kanten, ken het uit beide ooghoeken, soms moeilijk, soms een voordeel. Ik ben blij dat er meer en meer naar de pluspunten van iemand met eigen ervaring wordt gekeken…

Verder maak ik me zorgen om deze vriendin, echt wel. Die depressie duurt nu al zo lang, ze wil zich laten opnemen, om te beginnen op de PAAZ hier in Mechelen. Maar ze staat ondertussen op invaliditeit (het is ook een verpleegster, maar dan op een geriatrie, al denk ik dat ze ondertussen ook ontslagen is) en weet langs geen kanten waarvan het te betalen. Ondertussen neemt ze kalmeerpillen, slaappillen en antidepressiva en ligt ze veel in bed. Ze doet haar best om buiten te komen, maar zegt ook vaak weer af. Ik begrijp dat (uit herkenning, denk ik), maar anderen laten haar vallen hiervoor…. Ik ben bezorgd, ja,… ik voel me ook zo machteloos tegen dat monster in haar, genaamd depressie….

depressie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s