Jaloers op mijn levensvreugde… blijkbaar…

Ik vertelde al een tijdje geleden dat ik sinds november naar een psychologe ga, psycho-analytisch gericht… my cup of tea! Ik ga natuurlijk met reden naar een psychologe, vandaag werd me weer even duidelijk waarom, al even zelfs, maar nu besprak ik het met haar.

Ik zei haar dat ik gisteren van iemand te horen gekregen had dat hij jaloers was op de levensvreugde die ik telkens terug vind na tegenslagen. Ik zei tegen mijn psychologe dat ik zo blij was met deze opmerking en het zo een mooi compliment vond. Vroeg ze me waarom en ik zei haar dat vele mensen in mijn omgeving laten merken dat ze blijkbaar iets anders denken over mij. Vroeg ze stomverbaasd: waarom? Zei ik dat ze blijkbaar gevoelens uitspreken en even laten zien dat het niet altijd goed gaat, dat dat niet kan samen kan gaan met levensvruegde. Zei ze weer dat het éne het andere toch niet uitsluit. Ben ik blij met deze psychologe, zeg, want ik denk al een tijdje het hetzelfde. Ik was zelfs verontwaardigd met de vraag “Geniet jij nog wel van het leven?” dat heel oordelend over kwam naar mij toe. Oh ja, ik heb laten merken aan vrienden en familie dat ik het moeilijk heb, ik vraag me ook af wat ze dan wel verwachten? Gui is gestorven… een gemiddeld rouwproces duurt 2 jaar. Gemiddeld dus, ik ben 8 maanden ver. Verwacht nu echt iedereen dat ik lachend en zingend door het leven ga? Ik verwacht dat niet, helemaal niet. Maar ja, als ik iets over Gui zeg, is negeren vaak ook de enige optie die ze kennen, zelfs als ik zeg dat ik ergens ook dankbaar voor hem ben. Dus ik zei dat die psychologe, dat je uiteindelijk tegen bijna niemand zo iets kan of mag zeggen, op enkele vriendinnen na die op één hand te tellen zijn, en dat dat even een ontnuchtering is.
En ja, ook die psoriasis hangt dik mijn voeten uit, toch die op mijn handen en voeten. Ik was zo blij dat 3 weken geleden een vriendin hier gekuist heeft, maar ondertussen is dat hier terug vuil, want ik kan niet kuisen, ja, dat is enorm deprimerend, maar ook dit typen doet pijn, mijn voordeur losmaken, met de auto rijden en met de fiets nog veel meer. Gisteren waren mijn vingers aan het bloeden omdat ik iets uitgeknipt had en op een blad gekleefd had. Laat staan dat ik gitaar ga spelen of ga tekenen, 2 grote hobby’s van me. Ik kan die dus ook niet doen, heel frustrerend. Maar ik kan in feite gewoon niets doen zonder pijn. Ik was vandaag dan weer blij dat een collega zei dat haar vader dat ook heeft en dat haar dat wel een idee geeft van hoe of wat, maar dat zelfs haar vader gezegd had: ocharme dat meiske, op uw handen, dan kunt ge niks, denk ik. Och ja, ik doe wel dingen tegenwoordig, maar altijd doen ze pijn, altijd. Ik ben nu aan het denken aan familiehulp, om me te helpen wassen, kuisen en voor me te koken. Dingen die ik niet kan, maar voor iedereen doodnormaal zijn. En ja, ik ben daardoor gefrustreerd, heel hard zelf, maar dat lijkt mij vrij normaal ook. Eigenlijk krijg je er weinig begrip voor, waarschijnlijk omdat ze het niet begrijpen, maar ze gaan er maar van uit dat je alles kan of zo… Ik zit hier zelfs met het probleem dat hier natte dakisolatie van mijn zolder moet gehaald worden. Er wordt mij aangeraden dat niet zelf te doen met die psoriasis (lijkt me ook vrij dom om zo iets te doen), nu gaat een goede vriendin met haar vriend zien of ze dat eens kunnen komen doen.

Buiten die twee vriendinnen had blijkbaar iedereen wel het idee dat ik een depressie zit of zo iets. Dat ik nu denk: het is weeral bevestigd: toon enkel goede gevoelens, geen slechte, want dan is het oei, oei en ai, ai en krijg je meteen te horen dat je te zwart bent en zelfs dat je niet geniet van het leven.

Nu, ik ben ook blij dat ik wel degelijk echte mensen ken, mensen die eens durven zeggen dat het niet gaat. Dat zijn niet altijd echte, goede vrienden, maar ze zijn wel echt. Ze zijn niet zo voor de valse goed-nieuws-show, ze laten merken dat het leven soms pijn doet, heel hard zelfs. Ik ben blij dat ik zo’n mensen ken, die ook op fb iets vertellen van de pijn in het leven. Nee, zij (en ik) doen dat niet om te klagen en te zagen, eerder om taboe te doorbreken, om aan anderen te laten zien dat het leven gewoon geen sprookje is en dat ze vooral niet alleen zijn. Zo is het wel.
Maar het is ook als ik er iets, in mijn ogen grappigs op zet, interpreteren mensen dat verkeerd. Zo zette ik er een foto op van mijn auto, waarvan ze met het wieldeksel waren gaan lopen. Die auto stond voor de deur en het hing er aan, een uur later toen ik buiten keek, was het weg. Ik vond dat op zich eigenlijk grappig, daarom dat ik het op fb plaatste, zo van allée, maakt nu wat mee, ze kunnen blijkbaar alles gebruiken wat enigzins loshangt. Er zijn dan mensen die blijkbaar denken dat ik dat niet grappig vind, maar wil klagen of zo… Mensen, ik lig echt niet wakker van een wieldeksel, ik zie daar de fun van in. En zo interpreteren mensen op fb vaak dingen verkeerd, ik vertel iets en ze denken van “oei, ze voelt zich niet goed”, in het echt horen ze het me gelukkig met een kwinkslag zeggen en zeggen ze zelfs dat ik te weinig klaag… maar ja, fb: er worden dingen verkeerd geïnterpreteerd… sowieso, er zit geen intonatie in, daarom dat ik bv een hekel heb aan sms en ik ook veel liever bel dan chat, dan hoor je elkaar, hoor je de kwinkslag ook of de ironie. Dus ja, maar langs de andere kant merk ik gewoon ook dat ik fb vaak gebruik, want ja, ik woon alleen, het is vaak mijn enige klankbord. Ik zei het laatst: ze mogen die Mark Zückerberg van mij een standbeeld geven om deze reden!

Maar ik blijf erbij: het mooiste compliment dat ik in weken kreeg is echt wel dat ik echt levensvreugde bevat. Hoe ik dat dan heb, vroeg hij ook. Daar slechte gevoelens er bijvoorbeeld te laten zijn en ze niet tegen te willen gaan. Oa, dus ja, daar hoort ook bij: ze mogen uitspreken.

herstel

2 thoughts on “Jaloers op mijn levensvreugde… blijkbaar…

  1. Wel meisje eens is mij gezegd geweest .Je hoeft niet zoveel schouw te verkopen dat het goed gaat .Je mag en moet je niet schamen voor je pijn en verdriet .Mensen die dat niet begrijpen steek ik geen energie meer in . En geloof me je leert echte vrienden kennen. Je moet natuurlijk ook wel het leven aanvaarden met vreugde en pijn. Maar verdriet mag niet overheersen er zin nog zo veel mooie dingen om te ontdekken ..Ik ben niet meer zo jong en toch zie ik nog zoveel waar ik van geniet. DUS KOP HE ….TJ.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s