t moet er uit

Nu is da toch allemaal een bekke raar de laatste tijd, zelle, in feite was alles goed, ik was zo blij en zo gelukkig, twijfelde weken, zelfs maanden of ik een relatie met mijne eigenste Gui wilde, toen meneer me in feite zo ver kreeg, vond hij het zo nodig om me nog even in spanning te houden door zich in coma te houden en uiteindelijk toch de geest te geven… Ik liep weg, liep verloren, wilde niks voelen… ik liep bijgevolg nog meer weg, van mezelf vooral en van mijn gevoelens, ik lag dagen in mijn bed toen de zon scheen, de grootste psoriasopstoot die ik ooit had, ik werd ziek, lichamelijk, huisarts zag me veel, zei niet veel maar hij is ook niet dom,… Zat ik daar te wenen, zei hij me dat ik mijn psychiater moest bellen, gebeld, stroomversnellingskes, gesproken van antidepressiva en zelfs opname… Ik zei vooral “nee, nee, nee”, ik wilde het niet, herkende het allemaal wel, maar wilde het nog niet weten omdat ik weet wat een depressie is… ondertussen beginnen in Leuven en beginnen naar een psychologe te gaan waar ik veel zei, zonder iets te zeggen, zoals gewoonlijk. Tussendoor verhuizen en verder gaan, altijd maar verder gaan… In december verongelukte mijn nonkel, ik had verdriet rond mijn nonkel, maar alles van Gui kwam los, naar boven, ik riep in het luchtledige naar hem, van godverdomme, klootzak, ik heb u nodig en tegelijkertijd lag ik te wenen in de zetel onder mijn deken… Een vreemd huis ook, ik begon me op te sluiten, maar zo veel dat los begon te komen, zo veel, ik kon niet meer weglopen, niet van mezelf, niet van mijn gevoelens, langs alle poriën moest het er uit, enorm ziek worden, lichamelijk, echt wel ziek, wenen bij mijn psychologe, niets meer, gewoon wenen, nog steeds op haar vragen “ik weet het niet” antwoorden, omdat ik het nog niet wilde, blijven weglopen, maar merken dat het niet gaat, weer ziek worden, helemaal in de war zijn, eetstoornispatronen die terugkomen,… Ruzie met mijn moeder gemaakt, hulp ingeschakeld van goede vriendinnen, vorige week bij de psychologe maar praten, echt praten, ervan verschieten wat ik ze allemaal zei, zo veel en ik zag ze maar schrijven, zei ze dat ze blij was me zo te zien: zo zichtbaar slecht voelend…. instemmen met een straf slaappilleke bij mijn dokter, volledig gedrogeerd in bed kruipen, maar wel terug slapen, me terug open stellen voor mensen en me niet meer willen opsluiten hoe beangstigend ook, gepraat met mensen dit weekend en naar een optreden van Guido Belcanto geweest, hij gaf me een klopje op mijn schouder en ik kon enkel denken: zo lief in feite, dan praten met anderen, zo beangstigend allemaal… ik kan het allemaal nog niet alleen, ik voel me nog gebroken en verloren zonder Gui, maar ik ontloop het niet meer… Ik vraag jullie hulp, laat me me niet verstoppen, laat me mezelf zijn, laat me even gebroken zijn…. Gisteren zei ik iemand dat ik een vat vol emoties ben en en hij zei dat dat zo mooi en vol inzicht was…. Ik kom er wel terug door, maar het is moeilijk voor me, heel moeilijk… alleen besef ik dat ik geweldige mensen rond me heb, echt lieve en leuke mensen… en dat ik daar dankbaar voor ben… (oh ja, ondanks alles toch ook nog gestopt met roken!)

Dit is zonder veel nadenken geschreven…. eveneens beangstigend

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s