Ben ik misschien een einzelgänger?

Een einzelgänger is iemand die bij voorkeur alleen is en zijn of haar eigen gang gaat. Vaak is dit geen keuze maar is het een gedrag dat zowel in karakter besloten kan liggen, als door ervaringen ontstaan. Dit kan evengoed iemand zijn die gedesocialiseerd onder bruggen slaapt als wel een directeur van een groot bedrijf die alle belangrijke beslissingen zelf en alleen neemt. Er is behoefte aan autonomie. Dit betekent ook dat in slechts weinig situaties er samengewerkt wordt, laat staan hulp ingeroepen. Niet altijd heeft de einzelgänger een speciaal doel voor ogen waarvan hij denkt dat het alleen op deze manier te bereiken of te behalen is; het kan ook een wijze van puur gedrag zijn.

De einzelgänger hoeft niet gelukkig te zijn in zijn afgezonderde bestaan. Veel vaker is het zo dat hij of zij in zijn of haar omgeving geen andere optie ziet dan zich buiten de groep te plaatsen door opgedane ervaringen. Een karakter waarbinnen geslotenheid besloten ligt, of andere introverte gevoelens, kunnen de einzelgänger nog sterker afgezonderd doen lijken. Dit gaat lang niet altijd gepaard met een introverte verschijningsvorm. Luidruchtigheid is evengoed denkbaar als zwijgzaamheid.

Een Einzelgänger is eigenlijk iemand die bij voorkeur alleen is en compleet onafhankelijk probeert zijn eigen leven te leiden. Deze mensen zijn gekenmerkt door een sterke afstandelijkheid in sociale en familiale contacten, vaak wordt gezegd dat ze een beperkt emotioneel leven hebben, ik denk net het tegenovergestelde, waardoor alleen leven meer rust brengt! Het individu heeft weinig of geen behoefte aan (h)echte relaties en kiest bewust voor een autonoom leven. Samenleven kan best, als er genoeg ruimte is voor het alleen zijn. Het groepsgevoel is hem quasi onbekend en hij kan er ook geen enkele voldoening uit putten om activiteiten te ondernemen met andere mensen. Hij of zij wordt meestal beschreven als koel, afstandelijk, apathisch en ongeïnteresseerd.

Wat een raar woord is het toch einzelgänger. Toch ben ik het, denk ik. Voor de mensen die niet weten wat einzelgänger is: Bovenstaande omschrijft een beetje hoe ik ben, maar niet helemaal.

Ik ben altijd al iemand geweest die het fijn vind om op zichzelf te zijn. Natuurlijk had ik wel vrienden op de basisschool, op de middelbare school en in het hoger ondderwijs. Toch merkte ik dat ik het rustig en fijn vond om soms alleen te zijn. Even mijn eigen gang gaan, dat kon ik goed.

Vanaf eind middelbare tot nu, in mijn 30-er jaren, is dat eigenlijk erger geworden. Ik heb relaties gehad, getrouwd geweest, gescheiden en woon nu al 3,5 jaar alleen, Dat zorgt er gewoon voor dat ik vaak alleen ben, maar daar had ik geen moeite mee. Als ik alleen ben kan ik mijn eigen plannen maken, en kan ik mijn eigen gang gaan. Niemand die commentaar heeft, en dat heeft elk mens wel eens nodig. Alleen, sinds ik verhuisd ben, voel ik me wel eenzaam, zelfs dit is logisch. Omdat al het vertrouwde hiermee ook weggevallen is, al is het gewoon een andere indeling, een andere lichtschakelaar en in mijn geval ook andere kasten.

Een loner zijn betekent natuurlijk niet dat ik niet van gezelschap hou, integendeel. Ik vind het ook gezellig om met familie of vrienden te zijn. Mijn voorkeur gaat vooral uit naar familie, omdat ik die 100% vertrouw en al jaren ken. Daar heb ik echt een band mee. Vriendschap heeft me vaak genoeg teleurgesteld, waardoor ik nu regelmatig een beetje afstand houd van vriendschap. Het is niet zo dat ik geen vrienden heb, maar je kunt ze op een hand tellen zeg maar. Ik sta ook gewoon open voor nieuwe vriendschappen, maar je hebt een hele tijd nodig om echt een plekje in mijn leven te krijgen. Ik kijk enorm de kat uit de boom als ik mensen leer kennen. Het is dan ook opvallend dat mensen mij als vriendin zien, terwijl ik hem/haar bijlange (nog) niet zo zie.

Wanneer vind ik het nou fijn om alleen te zijn? Bij vele dingen, bv als ik enkele dingen moet kopen in de winkel. Ik ga dan op mijn doel af (dus recht naar de dingen die ik nodig heb, de rest negeer ik), en ik vind het fijn om dat alleen te doen, anders gaat er zo veel tijd verloren: kijken naar dit, kijken naar dat, daarom dat ik een hekel heb aan solden en shoppen. Natuurlijk is het leuk om soms samen te shoppen, maar vaak doe ik het ook alleen. Ook op cursussen zonder ik me vaak af van anderen, en dat komt omdat ik me dan wil concentreren. Ik wil altijd goed opletten in de les, en dat gaat vooral als iedereen tegen me zwijgt, alleen vind ik het moeilijk iemand te negeren als ze me iets zeggen, het stoort wel enorm. Ik zou me in een hoekje moeten kunnen zitten, maar zo zijn klassen niet ingericht,

Psychologen en psychiaters hebben zich jaren gebogen over de vraag: waarom kiest iemand om als eenzaat door het leven te gaan? Verschillende potentiële redenen of oorzaken worden vernoemd zoals: trots, arrogantie, koppigheid, laag zelfvertrouwen. Theoretisch is men een einzelgänger wanneer men het alleen zijn verkiest boven het gezelschap van anderen.

Een einzelgänger verkiest om niet emotioneel belast te worden door teveel mensen rond zich heen. Het is niet zozeer dat we een afkeer hebben van mensen, we hebben een grotere voorliefde voor onze eigen ruimte en tijd. Eenzaten kunnen enorme energie aan de dag leggen uit de kracht van de stilte en het feit alleen te zijn.

Groepen mensen beangstigen einzelgängers niet echt, ze gaan ze gewoon bewust uit de weg. De sociale verplichtingen van een groep zijn gewoon onaanvaardbaar voor deze personen. Het ontwijken is een overlevingsmechanisme en ook een middel om lastige vragen te vermijden.

Loners hebben geen verantwoordelijkheid en paradoxaal genoeg hebben ze een groot verantwoordelijkheidsgevoel. Ze zijn praktisch ingesteld en besparen zowel financieel als op het gebied van fysische inspanning. Meestal zijn ze niet onaardig georganiseerd. Het fabeltje dat ze gierig zijn, is een vooroordeel en klopt niet.

Einzelgänger zijn meestal denkers en weinig impulsief. Het zijn planners die alles zorgvuldig uitpiepen, ze houden van research en theoretisch aftoetsen. Hun vrijheid is hun grootste bezit, ze gaan en staan waar ze willen, wanneer ze dat wensen. Ze zijn verre van impulsief, maar juist overdreven planmatig. (Om deze reden wordt de diagnose borderline bij mij serieus in twijfel getrokken door sommige psychiaters, ja, die heb ik ooit gekregen. Dta is namelijk het hoofdkenmerk, laat ons zeggen.)

De ironie is misschien dat einzelgängers hebben ontdekt dat we af en toe afstand moeten nemen van de drukte van de maatschappij, van de door mens gemaakte sociale omgangsvormen, wetten en verplichtingen en vooral dat de mens het best alleen kan nadenken en tot rust komen.

Ik ben dus misschien een einzelgänger. Zo zit ik precies toch in elkaar, en ik kan er niks aan doen. Iedereen is verschillend. Ik hou van gezelschap, maar ik vind het fijn om regelmatig alleen te zijn.

einzelganger

PS: Sorry voor het chaotische, ik heb dit gekopieerd uit een word-document, in één lettertype, dit staat hier ook zo als ik bericht hier kopieer, maar eens gepubliceerd, gaat er iets enorm mis blijkbaar!