La comédie humaine

“Schrijf eens een ode over je idool”, die boodschap kreeg ik een tijdje geleden. Nu ben ik niet zo echt idolaatachtig aangelegd, in eerste instantie vind ik dat mensen gelijk u en ik, die in feite gewoon goed zijn in iets. U en ik hebben ook zo onze talenten, weet u wel. Ik heb wel drie grote idolen in de muziek: Johnny Cash, Nick Cave en in eigen land Guido Belcanto. Nu heb ik nog wel groepen en zangers die ik goed vind, maar waarvan ik vergelijking met deze drie mannen een pak minder cd’s en lp’s heb. Zangeressen, nee, niet echt, ik luister niet echt graag naar vrouwenstemmen. Nu ga ik een keuze moeten maken tussen deze drie mannen, vrij moeilijk in feite, want ik vind ze alle drie heel goed. Ik vind hun stem mooi en bovenal: doorleefd. Dat is in feite nog het belangrijkste: er moet gevoel in hun stem zitten, zeer belangrijk. Nu ga ik Guido Belcanto nemen en wel om deze reden: ik heb mij lange tijd geschaamd omdat ik er naar luisterde. Toen ik me al een buitenbeentje voelde, maar dat in feite niet wilde, nu vind ik dat zelfs leuk van mezelf en omarm ik het. Ik was 14 jaar toen ik zijn muziek echt ontdekte, niet meteen de leeftijd dat je gaat uitkomen voor het feit dat je naar zo iets luistert. Ik krijg nog steeds de vraag hoe ik bij hem uitgekomen ben op die leeftijd. Vanop de radio kende ik hem niet, nog nooit gehoord. Het blijkt vooralsnog dat ze hem vooral op Radio 2 laten horen, een zender die ik echt niet goed vind. Op Radio 1 spelen ze hem gelukkig nu wel, die zender vind ik de beste van Vlaanderen, ooit was dat Studio Brussel, maar die zijn achteruit gegaan.

Nu goed, ik was 14 toen ik thuis wegliep, ik alleen weg met de fiets, zonder doel, niet wetend waarheen, ik wilde gewoon weg. Ik had er genoeg van, ik zat ondertussen psychisch serieus met mezelf in de knoop en thuis vond ik de hel. Goed, ik wilde weg, gewoon weg… Doelloos reed ik rond tot ik het huis passeerde van een klasgenoot en vriendin die met haar moeder de boodschappen aan het uitladen was. Die vriendin riep me en zag me huilen, de moeder vroeg me binnen, ik zei dat ik niet meer naar huis wilde. Die moeder nam me vol liefde vast, nam me mee naar binnen, ik mocht mee eten en toen moesten de ouders van die vriendin weg. Wij zaten daar, ik vroeg om de tijd te doden of ik in de cd-kast mocht kijken. Daar nam ik een cd vast, hij heette “La comédie humaine”, alleen die titel al sprak me enorm aan, het hoesje ook, en bleek van een zekere Guido Belcanto te zijn. Al van het eerste liedje voelde ik iets dat ik niet kan beschrijven, geroerd, dat zeker! En toen we aan “Ik drink” kwamen, voelde ik een zekere herkenning, al heb ik nooit gedronken, maar ik trok een zekere vergelijking naar mezelf toe, een vergelijking die ik hier verder niet uit de doeken ga doen. Een vergelijking die mensen die me goed kennen wel zullen snappen als ik het uitleg, dus sta u toe het me te vragen. Ik zie wel of ik antwoord. Het volgende liedje was, en dat weet ik nog heel goed, “Het Feestje”, een lied dat me echt raakte, ik voelde mij op elk feestje die persoon die liever buitensloop en zich liever eenzaam voelde als ze echt alleen was dan eenzaam tussen een hoop blije mensen en ondertussen smeekte om een beetje liefde die mijn richting uitging, al was het maar een beetje. Een gevoel dat ik zeer lang had, een liedje waarvan ik de tekst enkele jaren geleden op mijn facebook zette. Dat gevoel is nu niet meer constant aanwezig en ik kan me gelukkig ondertussen wel amuseren op feestjes, al blijft het opmerkelijk dat ik eens echt buiten in de regen ben beginnen te lopen toen ik nota bene op een optreden van Guido Belcanto zat, een jaar of 10 geleden. Nu goed, terug naar die avond in mei toen ik 14 was, dat specifieke liedje maakte zo veel in me los, te veel eigenlijk, ik was weg, weg in dat liedje, ik zag of hoorde verder niets meer rond mij. Ik was gestoord toen het liedje eindigde. Misschien zelfs wat kwaad, ik zat er helemaal in. Tot Johnny Cash “Hurt” uitbracht, heb ik dat met geen enkel liedje gehad, na “Hurt” trouwens ook niet meer. Enfin, die cd ging verder en bij het laatste liedje huilde ik tranen met tuiten. Geen enkele zanger had dat ooit bij me teweeg gebracht, al was ik nog maar net de Backstreet Boys en Get Ready! aan het ontgroeien, dus ja… Die vriendin wist niet wat er aan de hand was, ik in feite ook niet. Ik voelde zo veel, zo veel emoties waarvan ik nog niet geleerd had ze te benoemen. Ik wilde daar in feite van af, ik wist niet wie die Guido Belcanto was, maar godverdomme, kon hij niet gewoon zingen over iets waar iedereen over zingt? Toen bleven we in stilte zitten, die vriendin wist blijkbaar ook echt niet wat er aan de hand was, dacht hoogstwaarschijnlijk dat het met thuis te maken had. Ik werd “gevonden” en moest terug naar huis…

Dagen of misschien zelfs weken later ging ik naar de bib, ik nam elke cd van Guido Belcanto dat daar lag, huurde ze en had ergens schrik om ze te beluisteren, wie weet wat ik nu allemaal zou voelen. Dat viel gelukkig mee, zo intens als die avond bij die vriendin is het nooit meer geweest, al had ik meteen een ontroerd gevoel bij “Rome bij nacht”, ik zette dat opnieuw op en opnieuw, tot wel 100 keer toe, denk ik. Zo mooi dat dat was of beter gezegd nog steeds is. De eerste keer dat ik het live hoorde, begon ik trouwens ook te huilen. Ik nam al die cd’s op op cassette, maar ik wist in feite nog steeds niet wie die persoon was, ik werd er wel curieus naar, maar het is niet dat we toen internet hadden (jaja, ik ben nog opgegroeid zonder!). Als ik op school iets van hem zei, kreeg ik steeds de vraag “Wie is dat?”, dus ja, ik zweeg er over, ik deed mee onnozel op Britney Spears en consoorten, iedereen deed dat immers. Gelukkig dat we na een tijd overschakelenden op Studio Brussel-muziek en we gelukkig luisterden naar Monza, Das Pop, Zornik, Lenny Kravits,, etc. Vind ik nog steeds zeer goede muziek allemaal. Op een gegeven moment zei ik toch tegen een goede vriendin dat ik Guido Belcanto goed vond, ze kende hem, ik al blij. Bleek dat haar vader zeer graag naar hem te luisteren. Ik was toen 17 en kreeg van haar vader mijn eerste cd van Guido Belcanto: “Liefde, lust en leed, 10 jaar Belcanto”, een cd die ik nog steeds koester, het was mijn eerste, al staat er een kras op waardoor hij hapert. Een jaar later werd ik 18, ik lag toen in het ziekenhuis en kreeg van een medepatiënte “Tache de beauté” voor mijn 18de verjaardag (die ik dus inderdaad in het ziekenhuis vierde), dat was ook die opname dat ik hem ‘s nachts eens in dat ziekenhuis zag, ik dacht dat ik echt compleet zot aan het worden was, al bleek gelukkig van niet, oef seg. Hoewel, ik denk in feite wel dat ik een beetje zot ben, maar ik had gelukkig nog geen hallucinaties. Een paar maand later lag ik daar terug, zie ik hem daar weer, nu wist ik gelukkig al wel dat ik geen waanbeelden had in tegenstelling tot de eerste keer. Niet dat ik daar toen een woord tegen gezegd heb, ik was 18 en toen nog wel idoolachtig, ook normaal gezien de leeftijd! Nu goed, een jaar voordien ben ik naar mijn eerste optreden van hem geweest, met die vriendin die me de cd van 10 jaar Belcanto in mijn handen had gestoken: magnifiek, echt daar kan een cd niet tegen op. Het was ook een zeer leuk concept, tafeltjes waar ze rondkwamen met eten en drinken en neem maar, hè mannekes, t is allemaal van de verniet. Een beetje tipsy was ik toen ook, van die wijn en ik nam vooral gelukskoekjes in de hoop dat ik iets ging tegenkomen dat ik nodig had of zo, weet ik veel. Het is niet dat gelukskoekskes lekker zijn, maar dat herinner ik me nog, die koekskes en dat ik te weten kwam waarom God een transseksueel is. Eén van mijn beste vriendinnen is een transgender, ik zou die tekst voor haar eens moeten opzoeken in feite. Nu, dat optreden maakte indruk. Pas nadat ik hem gezien had in het ziekenhuis, ging ik terug naar een optreden,had ik intussen volledig zelf, van mijn verdiende centjes van studentenarbeid de cd “Koning en Clochard” gekocht, dat optreden betaald van dat zelfde verdiend geld trouwens. Die vriendin die ik meegenomen had maar tegen mij, ga een handtekening vragen. Ik durfde niet, ja, toen was ik nog vrij idoolachtig aangelegd, die vriendin uiteindelijk mee en ik zei niet meer tegen hem dan “ik vond dat het goed was. “ Hij keek me aan en zei “dank u”, niet meer dan dat. Ik had in feite daar ook alles mee gezegd wat ik wilde zeggen.

Ik zocht 2dehandssites af naar zijn cd’s en lp’s, ondertussen heb ik ze allemaal. Ik ben blij dat ik ze toen ben beginnen te zoeken, want de prijzen die ze er nu voor vragen, niet normaal. Ondertussen heb ik singles als “Droevig is deze wereld” ook verkocht voor 20 euro en de lp “op zoek naar romantiek” voor 80 euro, ik had die dubbel. Gewoon er op gezet en ze maar laten opbieden tegen elkaar, was best vreemd om die biedingen binnen te krijgen, gewoon een zottekesspel eigenlijk. Ik had die allemaal gekregen van iemand, daar zat zelfs de canvas van Pontiac bij. Een echt collectors item en ik hang hem niet op, nee, ik ben niet zo idoolachtig, dat doet mij denken aan de posters die op mijn kamer hingen toen ik nog echt thuis woonde en net alleen was gaan wonen. En toch wil ik hem bijhouden, ik doe hem niet weg, voor geen geld ter wereld of ik moest een kind hebben en dat zou de enige manier zijn om voor hem een levensnoodzakelijke operatie te betalen of zo.

Verder is het gewoon ook een warme man, beetje vreemd misschien. Toen ik op het werk zei dat ik zo moe was omdat ik de avond voordien naar een optreden van hem geweest was (een vroege na een optreden, geen aanrader!), zei een collega “ik vind dat ne rare tist”, dan even stilte en dan een andere collega “dat past dan bij Els, hè, want dat is een rare tistin” Wel ja, wist ik ineens ook wat ze van mij vonden, al vind ik dat nog steeds een groter compliment dan dat ze zouden zeggen dat ik volgens de norm ben. Maar goed, één keer wilde ik hem echt over iets spreken, ik zat met iets, ik koos hem er uit, beetje vreemd vind ik nu. Niet dat ik het hem echt zei, het ging via mail, maar het deed me goed, hij was de eerste die ik er iets van zei en ja, ik blijf hem daar zeer dankbaar voor. Al blijf ik het nu zeer vreemd vinden waarom enzo, ik voel me ook zo raar als ik bij hem sta nu of zo. Dat issue waar ik toen mee zat is voor mij zelf ondertussen al jaren van de baan. Zelfs gewoon: voltooid verleden tijd!

Ik ga zelfs minder naar zo’n optredens, de andere fans hebben al gevraagd waarom. Nu ja, financieel speelt sowieso een grote rol (ben ik bij deze daar ook ineens mee uit de kast gekomen, ik heb het niet breed, nee, verre van), maar ik ben nu gestopt met roken, om de zo veel tijd een optreden of zo? T Is nie dat ik dat geld dat normaal naar sigaretten ging daar nu niet voor kan gebruiken. Iemand mee vinden is ook moeilijk, ik ga niet graag alleen. Eén keer gedaan, ik ben met zo een rot gevoel naar huis gegaan, echt rot! Ik had nu een deal met Gui, ik zou met hem naar de voetbal gaan als hij met mij naar Guido Belcanto zou gaan. Ik reserveerde direct 2 kaarten, maar hij moest sterven. Niet dat ik hem daarvoor alleen mis, ik mis hem met heel mijn hart, de kleine dingen vooral, hoe hij altijd “Hippie!” zei tegen me bijvoorbeeld. Nu goed, ik heb me voorgenomen meer te gaan, ik was al aan het denken: ik heb me bij een vriendin opgeofferd voor Clouseau, de ene verdienste is de andere waard, niet waar? De Romeo’s gaat me nu wel net iets te ver, want dat heeft een andere vriendin ook eens gevraagd, daar ga ik krijsend lopen, denk ik.

Och ja, wat de liedjes van Guido Belcanto voor me vooral beteken, is dat ze helend voor me zijn. Al van de eerste toon die ik hem toen op 14-jarige leeftijd hoorde zingen, dit jaar word ik 31, 16 jaar al brengen zijn liedjes vooral troost, doen ze me beter voelen op momenten dat ik het moeilijk heb, ze doen iets met een mens, met mij dan toch. Wat ze met mij doen, doen ze daarom niet bij een ander, maar voor mij is het beter dan een medicament, beter dan het beste antidepressivum, beter dan de strafste pijnstiller. Ik kan gewoon een cd van hem opzetten, lichten uit, misschien enkele kaarsjes, wat wierook of geurolie, vroeger een sigaretje (ik zit aan dag 9 nu, de craving is hoog!) erbij en een glas wijn en totaal zen worden. Bijna meditatie in feite. Een optreden heeft dan weer een heel andere invloed, iets magisch eigenlijk, ja, pure magie.

Zei ik nu niet dat ik juist niet idoolaatachtig ben? hmmm

comédie

Guido-Belcanto-283x400

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s