Hope matters

Ik heb me de afgelopen dagen echt slecht gevoeld, eenzaam vooral. Het probleem is dan, als je dit gevoel hebt, en je jezelf helemaal afsluit voor anderen, je je nog eenzamer gaat voelen en dat er vanalles door je hoofd gaat malen en dat je bevestiging ziet in dingen die misschien helemaal niet zo zijn.

Ik heb me afgesloten, voor alles en iedereen. Maar toen moest ik naar die begrafenis, een begrafenis waardoor ik me nog eenzamer ging voelen toen de pastoor zei dat ze ongewild kinderloos bleef. Het is een angst die ik al heb sinds ik op mijn 21ste hoorde dat ik PCOS heb. Dat horen op die begrafenis, zeker omdat PCOS erfelijk is en ze wel degelijk familie was, was zo confronterend. Ondertussen ben ik 30 en die angst wordt met de dag groter. Het is ook een angst die je met bijna niemand kan delen, er zijn zelfs mensen die zeggen dat het leven beter is zonder kinderen. Alsof dat troostend is, het voelt eerder als onbegrip. Ik ben blij als vrienden en kennissen kinderen krijgen, begrijp me niet verkeerd, maar soms bloedt mijn hart bijna letterlijk omdat ik besef dat ik dit misschien nooit ga hebben. Ik las eens dat te weten komen dat je onvruchtbaar bent, hetzelfde is als aan rouwproces. Toch blijf ik hopen, de wetenschap staat ver tegenwoordig. Er zijn dingen als IVF en IVM. Dingen die Gui trouwens ook wel zag zitten, hij wilde zo graag nog kinderen. Te weten dat de man waarvan je met heel je hart hield diezelfde droom had als jij en er zelfs al die medische tussenkomsten voor wilde ondergaan, deed me hopen. Als het goed zou blijven gaan tussen ons, zouden wij op één of andere manier wel samen een kind kunnen krijgen, misschien zelfs 2, al was het door adoptie. Met zijn dood was ik niet alleen de man die ik met heel mijn hart vertrouwde en heel graag zag kwijt, maar ook die droom ging in rook op. Toen hij in coma lag, heb ik er aan gedacht om zijn sperma te laten invriezen, maar ik wilde toen ook niet van het slechtste uitgaan en durfde het ook niet te vragen. Soms denk ik nu wel: had ik dat maar gedaan, dan zou ik toch iets hebben dat van ons tweeën zou geweest, het zou het mooiste zijn wat hij me zou kunnen geven hebben. Ik zou waarschijnlijk ook eindeloos blijven zoeken naar kenmerken van Gui in dat kind. Ik zou een gat in de lucht springen als het zijn ogen zou hebben of als het muzikaal zou zijn. Ik zou waarschijnlijk veel liever hebben dat het kind op hem zou trekken dan dat het op mij zou trekken. Ik zou er alles aan doen om het kind zijn achternaam te geven, ik zou zijn zus vragen om meter te zijn, ik zou…, ik zou… Ik zou zo veel doen, maar ik moet mijzelf daar niet mee pijnigen, ik zal nooit een kind van hem hebben.

Ik zal misschien zelfs nooit een kind hebben. Ze zeggen wel eens dat je niet kan missen wat je nooit gekend hebt, ik weet dat eigenlijk niet, met mijn ex heb ik ooit wel een kind verwacht. De zwangerschap eindigde, maar dat gevoel heb ik wel gekend en het was een zalig gevoel. Uitkijken naar een klein wezentje waar je voor kan zorgen, dat je liefde kan geven en dat je een doel geeft in het leven. Het kan misschien gek klinken, maar ik vind dat een kind je een doel geeft in je leven, een zin om voor te leven. Een kind zorgt er voor dat je verantwoordelijk moet zijn, een kind heeft je nodig en jij moet het opvoeden en beschermen. Nu heb ik ook altijd graag kinderen gezien, ik wist al heel vroeg dat ik later kinderen wilde. Mama en verpleegster, dat wilde ik absoluut worden. Ik heb een diploma verpleegkunde, dat heb ik bereikt. Maar mama, of dat ooit gaat lukken? Soms denk ik dat ik misschien maar moet aanvaarden dat ik nooit kinderen zal hebben, maar ik kan het niet. Hoe meer ik er over nadenk, hoe meer dat ik dat verlangen voel. Pas op: PCOS geeft meerdere problemen, ik heb er verschillende symptomen van: de typische stemmingswisselingen (die gelukkig redelijk onder controle zijn door ervaring) en het overgewicht hebben, mannelijke haargroei en incontinentie (gelukkig nu ook geen last meer van door aangepaste medicatie), pre-diabetes en ik kan nog wel even doorgaan. Die dingen kan ik misschien nog aanvaarden, hoewel: ik blijf mezelf ongelooflijk dik vinden en soms eet ik gewoon niet omdat ik me dik vind, heel bewust dan, ik haal nooit snoep in huis enzo, maar ik denk ook daarom dat ik op zich geen erge obesitas heb en de meesten met PCOS doorgaans echt morbide obesitas hebben.

Nu goed, een kind krijgen lijkt een obsessie te worden, ik wil er voor gaan, ik wil stoppen met roken (het is echt de enige reden waarvoor ik zou willen stoppen, je kan dit erg vinden, maar die sigaret is al zo lang een zeer goede (slechte) vriend) en dan als alleenstaande moeder beginnen met de procedures, onderzoeken en de hele rimram. Want geloof me: vruchtbaarheidsbehandelingen zijn ook geen kattenpis. Eender hoe, als het ooit lukt, dat kind gaat meer dan welkom zijn, ik ben er zeker van dat ik niemand liever zal zien als dat kind, ik wil de pijn en verdriet doorgaan voor dat kind. Ik heb ook gewoon zo iets van: ik ben nu wel 30, dat moederinstinct is perfect normaal, het is puur natuur. Als je het puur biologisch bekijkt: elk dier wordt op de wereld gezet om zich voort te planten, ik voel me daar ergens mislukt in, want puur natuur is de kans zo klein. Nog zo iets: je hebt mensen die zeggen dat je de natuur zijn gang moet laten gaan, het zijn wel zij die het zeggen dat zelf kinderen hebben en dus totaal niet weten waar ze over praten. Ik besef ook heel goed dat, als ik voor alleenstaande moeder ga, ik al die tegenslagen en pijn tijdens die vruchtbaarheisbehandelingen alleen zal moeten dragen. En dat, als ik eenmaal een kind heb, dat ik het veel zwaarder ga hebben dan een koppel. Ik ben bv al zo’n slechte slaper, ik besef heel goed dat ik in het begin kapot zal zijn en geen stap vooruit ga kunnen zetten, maar ik heb het ervoor over. Ik besef heel goed dat ik elke beslissing alleen zal moeten maken, ik besef dat ik voor meer opvang zal moeten zorgen dan een koppel en dat die er ook minder zal zijn, omdat het kind maar één familie heeft. Ik besef dat ik minder zal weggaan, maar daar verlang ik misschien juist naar. Een reden hebben om thuis te mogen blijven omdat je tevreden bent met een rustig, kabbelend bestaan. Niet dat ik vind dat ik een rustig, kabbelend bestaan heb, het is waarschijnlijk daarom dat ik er naar verlang. Een kind zal ook niet echt rust brengen, maar wel een zekere rust van een droom dat ik kan verwezenlijken.

Ik wil niet veel langer meer wachten, ik ben 30. Zelfs als ik morgen een andere man tegen kom, zal ik daar ook niet meteen mee aan kinderen beginnen, lijkt me vrij logisch en het zou ook niet gezond zijn. Ik ga het al moeilijk hebben om zwanger te raken, die biologische klokt tikt ondertussen ook genadeloos verder, ik heb het gevoel dat ik niet veel langer meer kan wachten. Ik heb het gevoel dat ik het moet proberen, Gui zei altijd “Dromen moet je proberen waar te maken”, ik wil dat doen.. Ik wil die droom zo graag waarheid zien worden, veel harder dan alle andere dromen die ik heb. Ik wil bv ook zeer graag schijfster worden, maar dat staat niet bovenaan. Moeder worden, dat staat bovenaan, al sinds ik een jaar of 12 ben, maar waarvan ik toen dacht dat dat geen enkel probleem zou zijn. Ik las ondertussen een artikel over dat leerkrachten bij seksuele opvoeding ook zouden moeten aanleren dat kinderen krijgen niet altijd vanzelfsprekend is. Ik zou daar eveneens voor willen pleiten, het is niet dat je ooit denkt dat het je niet gaat lukken, het lijkt allemaal zo vanzelfsprekend.

Och ja, ik wilde dit gevoel eens delen, dit gevoel dat precies niemand kent, een gevoel waarvan ik hoop dat het anderen ook misschien want steun geeft, anderen die met hetzelfde probleem zitten, door PCOS of een ander probleem. Ik wil echt alle klachten die PCOS met zich meebrengen dragen, maar ik kan het echt niet dragen dat ik misschien nooit een kind zal hebben…

hope matters