Stilstaan helpt om door te gaan

Het valt maar moeilijk uit te leggen… Ik zit in een zogenaamd rouwproces. Volgens het schema’ke ben je dan eerst verdoofd en kom je in de ontkenningsfase. Ik geloof dat ik die al doorlopen heb. Ik wilde zelfs aan niemand zeggen dat Gui gestorven was. Ik had het de eerste dagen echt niemand verteld. Volgens mijn therapeute omdat ik er niet mee geconfronteerd wilde worden, dat is dus wel degelijk pure ontkenning. Ik wilde ook vooral alleen zijn. Mijn moeder was op reis en ik moest de katten gaan eten geven. Ik heb mij die dagen gewoon in haar hof gelegd en wat gelezen. Ik wilde geen mensen zien, ze zouden ook vragen hoe het met Gui was en dat wilde ik echt vermijden. Na enkele dagen vroeg een vriendin hoe het met Gui was en zei ik heel eerlijk dat hij overleden was. Vanaf toen mocht iedereen het weten van mij. Misschien vinden mensen het raar dat ik het toen op facebook gezet heb en niet gebeld heb of zo om het te zeggen. Maar dat voelde nog steeds veiliger, werd ik er nog steeds niet hard mee geconfronteerd, ik plaatste het er en verder hoede ik er niets mee te doen.

En toen werd hij gecremeerd, ik kon er niet meer van tussen: Gui was dood, ik wilde het precies nog liever niet weten, maar ik kon het niet meer ontkennen: Hij was echt wel dood, morsdood, zo dood als een pier! En daarna wilde ik iedereen laten weten wat hij voor mij betekend had, waarom ik hem zo graag zag en ik maakte er een heel blogbericht van. Nu kon iedereen lezen wat hij voor mij betekende, kon iedereen lezen hoe graag ik hem zag en iedereen mocht het ook weten. Dat ik mezelf daarmee voor een stuk blootgaf met iets dat ik eigenlijk bijna niemand vertel, deerde me niet. Iedereen moest weten wat voor een prachtmens hij was.

En nu, nu moet ik verder met mijn leven. Maar dat is zo moeilijk, gewoon nog maar buitenkomen, vraagt me zo veel energie. Het liefst zou ik de hele dag in bed liggen en niemand zien. Maar dat gaat niet. Mensen begrijpen het ook moeilijk of ze zeggen dat ik juist moet buiten komen, maar ze zien niet hoe zwaar dat dat voor mij is. Dat altijd maar sterk moeten zijn en lachen als er dient gelachen te worden, dat ik moet luisteren naar hun dagdagelijkse probleempjes, dat het enorm vermoeiend is dat sociaal contact. En als ik dan buitenkom, kan ik niet zeggen dat het me goed doet. Eén keer ja, toen ik naar Mechelen Zingt ging, toen heb ik mij echt geamuseerd, maar dan voel je je weer schuldig omdat je je amuseert. Of gisteren, toen ik op bezoek ging bij een vriendin, dat voelde goed, al was het waarschijnlijk voor een groot stuk omdat ze me liet praten over Gui, niet over hoe ik me erbij voel, maar wel over Gui en over zijn dochtertje, over hoe hij was. Niet de hele tijd, maar af en toe zei ik iets over hem en dat voelde goed. Al wil ik op andere momenten helemaal niet over hem praten, maar juist over de was en de plas. Als ik zelf al de éne moment het zus wil en de andere moment zo, hoe moeten anderen dan weten wat ze moeten zeggen of vragen? Dinsdag vroeg iemand me hoe het was, ik zei gewoon “stillekes.” Iemand anders had wel door dat er iets mis was, maar ik zei gewoon “laat maar.” Nee, ik wil geen sociaal contact, het is moeilijk, zwaar en vermoeiend. Ik wil even geen mensen zien, of enkel de mensen die ik door en door ken en zij mij. Dat zijn er dus echt niet veel, maar mensen waarbij ik wel mezelf kan zijn, waar ik niet sterk hoef te zijn en waar ik al eens een woordeke over Gui kan laten vallen als ik dat zelf wil…

En dat rouwproces, ja, eerst heb je verdoving, dan ontkenning, woede, verdriet, impasse en apathie en pas als je dat doorlopen hebt, zou je terug richting boven gaan. Ze zouden ook min of meer in die volgorde moeten gaan, al ervaar ik zelf wel dat ze elkaar afwisselen, soms ontken ik nog steeds, soms ben ik ongelooflijk kwaad en soms voel ik een immens verdriet. Ik kan dus echt wel zeggen dat ze elkaar afwisselen en elkaar niet zo mooi opvolgen… Iets van theorie versus praktijk…

Ik voel gewoon dat mijn leven stil staat, maar ook hier: stilstaan helpt soms om door te gaan…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s