Dromen moet je najagen

 

Gui had altijd zo iets van: “ge moet uw dromen najagen.”  Mijn droom is om schrijfster te worden en hij stimuleerde me dus ook in die richting. Maar ik word altijd tegengehouden, het is niet dat je kan leven van schrijverstalent, denk ik dan, of je moet juist heel goed zijn en de éne bestseller na de andere schrijven. En ik denk niet dat dat velen gegeven is. Zoals met elk talent, zeker in het artistieke. Je moet al verdomd goed zijn wil je er iets mee bereiken. Hoewel, het blijkt de dag van vandaag dat het niet meer noodzakelijk is dat je kan zingen, wil je een carrière in de muziekwereld. Dus dat kan ik ook nog proberen. Haha, het idee alleen al. Ik sterf als ik op een podium moet staan. Als ik met het conservatorium examen moest spelen of nog maar een simpel klasconcert, zat ik de dag voordien al op de wc en uiteindelijk gedrogeerd voor het publiek. Laat staan dat ik vrijwillig een podium op kruip. Nee, ik ben goed in schrijven, althans dat zegt iedereen me. Er zal wel iets van waar zijn, want ik kreeg voor opstel in het lager altijd al hele goede punten en zelfs in het hoger haalde ik 19/20 op stageverslagen. Ik was teleurgesteld als het een 16 of een 17 was, ik wil maar zeggen…

 

Het is niet dat ik nog nooit gedacht heb “en nu begin ik er echt aan.” Eerst nam ik pen en papier en schreef zo, met pijltjes, doorkrabben, cijfertjes omdat het een achter het ander moet komen, maar ik het omgekeerd geschreven had, etc… Ik moet die papieren nog altijd ergens liggen en in het begin van mijn tienerjaren heb ik ooit 2 atomaschriften vol geschreven met een verhaal. Tijdens de examens… (Studeren dat ik deed! 😉 ) Het jaar erop, weer tijdens de examens, weer een verhaal van 2 atomaschriften. Ooit heb ik ze weggesmeten, vind het nu wel ergens spijtig, maar ze waren nog vrij kinderlijk. Al heeft dat ook zijn charmes natuurlijk.

 

In mijn hevige pubertijd schreef ik vooral gedichtjes, het éne rijmde, het andere niet, maar als ik ze nu teruglees, vind ik zelf wel dat ze vol gevoel zitten. Ook hier heb ik ze niet allemaal meer, ik schreef ze vaak op kladblaadjes, in een schoolboek tijdens de les of op de achterkant van een bierviltje. Ik stak ze toen wel allemaal weg in een kaft, maar door de jaren speelde ik er ook veel kwijt. Rond mijn 19de heb ik diegene die ik toen nog had, eens overgeschreven in schriften. Ik nam me toen heilig voor om ze vanaf toen direct in een schrift over te schrijven, maar van dat voornemen is ook niet veel in huis gekomen en weer steken ze bij elkaar in een kaft maar ben ik er al weer veel kwijt. Ik had die periode ook meer dan 40 pennenvrienden!

 

Ik ben pas echt op de computer dingen beginnen te schrijven toen ik al een tijd was afgestudeerd en samen woonde met mijn ex. Zo ben ik aan een verhaal op de computer begonnen, maar dan is die computer stuk gegaan en dan heb je dus gewoon niets meer…

 

Dan heb ik voor een forum eens verschillende, korte, seksueel getinte verhaaltjes geschreven. Eigenlijk gingen ze vooral over mijn eigen seksuele behoeftes en verlangens, die ga ik dus hier ook niet publiceren, maar ze waren wel in een verhaal gegoten. Tot op de dag van vandaag krijg ik daar nog steeds heel veel positieve reacties op. Het was ook de eerste keer dat ik mijn schrijfsels eens door anderen liet lezen, in de veiligheid van de anonimiteit van een forum waar echt niemand me kende. Maar de reacties deden me goed, tot die dag wist ik eigenlijk niet dat ik misschien wel een schrijversgen in me zitten had. Eén negatieve reactie heb ik op die verhaaltjes gehad, dat is al.

 

Dan ben ik onder een andere naam op een forum beginnen te schrijven. Een verhaal waar elke keer een volgend hoofdstuk aan te pas kwam. Ik kreeg echt reacties van “ik hou van je schrijfstijl” en “ik wil nog van je lezen”. Dat forum is ondertussen van het net verdwenen en dat verhaal stond op de computer van mijn ex en heb ik bijgevolg ook niet meer. Het is trouwens ook nooit afgeraakt.

 

En pas toen ben ik met deze blog begonnen, eerder om mezelf weer wat aan te sporen om te schrijven, want ik deed het hoe langer hoe minder. Ook wel omdat ik voltijds werkte en ik ’s avonds het liefst van al gewoon in de zetel neerplofte. Een blog is gemakkelijk, je schrijft korte dingen, die niet persé samenhangend moeten zijn en ook hier krijg ik weer leuke reacties. Het is helemaal anders schrijven dan een verhaal en soms krijg ik wel eens te horen: “is dat wel goed dat je dat op internet zet?” Vandaag las ik de blog van iemand anders. http://theblackmarlin.wordpress.com/2014/07/08/liever-ik-dan-jij/ Ik kan het zelf niet beter verwoorden, al vind ik dat ik meestal heel braaf schrijf. Soms ben ik open ja, maar ik ben niet langer bang om me te tonen. Ik vind ook niet dat ik zo heel open schrijf, want dan zou je pas wat lezen: mijn dagboek is nog heel andere koek. Ik zit ook zo in een lotgenotengroep rond een syndroom dat ik dus ook heb. Zij hebben al gezegd dat ik daarover moet schrijven. Momenteel voel ik die behoefte niet, maar dat komt ooit misschien nog wel, maar dan zou ik wel heel open moeten schrijven. Ik ben mij ervan bewust dat het anderen zou kunnen helpen omdat ze er dingen van herkennen, net zoals ik nu berichten kreeg over mijn laatste blog omdat ze er dingen in herkennen. Ik ben ergens wel blij dat ik op zo’n manier voor een volstrekt onbekend iemand iets kan betekenen.

 

Nu sta ik voor veranderingen in mijn leven, grote veranderingen en dacht ik: Misschien moet ik die droom van schrijfster te worden gewoon terug opnemen en begin ik aan een verhaal. Schrijven ontspant me en het leidt me af. Iets wat nu misschien wel welkom is. Ik ging toch al sowieso stoppen met het conservatorium en enkel nog gitaarles volgen, dan komt er wel tijd vrij. Tijd die ik daarvoor kan vrijmaken. Bovendien is het een hobby die me geen cent kost, tenzij de elektriciteit die mijn laptop nodig heeft. Dat doet me er trouwens aan denken dat ik deze keer wel een back up moet maken!

 

Weet ge: ik doe het gewoon. Vanaf nu zet ik mij regelmatig met mijn laptop aan tafel en laat ik de woorden maar komen. Ik zie wel wat het resultaat wordt, ik geloof nooit dat ik er ooit geld aan zal verdienen, maar langs de andere kant, als geen enkele schrijver die droom zou nagejaagd hebben, zou ik nu ook niet met een goed boek in de zon of onder een warm dekentje kunnen kruipen…

 

Dromen moet je najagen…

 

writer

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s