Crazy Cat Lady

 

Op facebook vind ik de pagina “Crazy Cat Ladies united” leuk, ik ben dan ook zelf een crazy cat lady. Ik sta zot van katten en dit al van kleins af aan. De eerste katten die we hadden, waren Janneke en Mieke, een broertje en een zusje die van bij mijn tante kwamen. Maar dat waren niet zo’n leuke katten, het waren ook overlopers, ze vonden het bij de buren beter dan bij ons. Wij konden ze niet eens strelen… Nu hadden onze buren ook een kater: Willem, hij was net even oud als ik en die kat vond ik zalig. Het was, zoals de meeste katten, een zeer eigenzinnig beestje. Je kon hem roepen, maar hij kwam alleen als hij zelf zin had. Maar hem kon je wel strelen, ten minste als hij er zin in had… Hij kon je ook heel statig aankijken, hij was letterlijk de koning van de buurt.

De eerste kat die we zelf in huis haalden, waar ik dan toch een band mee kon opbouwen, was onze Pluche. Eén van de mooiste katten die ik ook al gezien heb. Ze was een lapjeskat en was nog maar 4 weken toen ze bij ons kwam. Mijn neef had ze gered van een gewisse dood. Op “den buiten” is het immers niet ongewoon om kleine katten in de put te steken. Haar broertjes en zusjes hebben dit lot wel ondergaan, maar mijn neef was nog net op tijd om het laatste katje te redden. Hij nam ze mee naar huis, maar omdat mijn tante vond dat ze al genoeg dieren had, kwam ze bij ons terecht. Wij wilden immers graag eeen poesje. Pluche was een serieuze schrikkentist. De eerste dagen verstopte ze zich achter de diepvriezer en zagen we ze eigenlijk niet, maar na een tijdje kwam ze voorzichtig piepen. Het was ook een echt, jong katje dat graag speelde. Zelf was ik ook nog een kind, dus ik kon mij echt amuseren door met haar te spelen. Ze kon dan om te spelen ook wel eens bijten, maar dan gaf ze snel daarna lekjes, alsof ze wilde zeggen “het is maar om te spelen, ik wil je niet pijn doen.” Eigenlijk is Pluche tot op late leeftijd altijd heel speels geweest. Ze had ook een typisch, eigenzinnig karaktertje. Kwam ook alleen maar als ze zelf zin had en ze had vooral de sterkste band met mijn moeder. Wij konden met het hele gezin in de zetel zitten, ze koos dan altijd de schoot uit van mijn moeder om op te liggen. Toen we verhuisden, heeft ze letterlijk weken in de put gezeten, maar ook daar kwam ze weer uit. Het was een grote stress voor dat beestje, ze was toen ook zwanger en kreeg een miskraam.

Daarna kwam onze Zazou erbij, een ros katertje dat blind was. Hij was geboren bij mijn grootouders en ik was meteen verliefd op hem. Mijn grootvader heeft hem dan ook eens gebracht toen hij groot genoeg was om bij de mama-poes weg gehaald te worden. Zazou was echt een lief beestje, maar ook zielig. Hij was blind, waarschijnlijk als kitten een oogontsteking opgelopen dat niet verzorgd was (mijn grootouders hadden ook vooral wilde katten, waar je moeilijk aan kon komen, zodus…) en er was een heel vlies over zijn ogen gekomen. Niet zo mooi als je het zag, maar verder was het echt een mooi beestje. Hij was ook heel ziek, maar heeft dan dankzij medicatie toch nog een mooi leven gehad. Het leuke was dat hij altijd op de trap in de garage zat te wachten als ik van school kwam en dan kreeg hij van mij natuurlijk altijd de nodige aandacht. Zo oud is hij nu ook weer niet geworden, op een dag kwam hij niet meer thuis. Hij ging nochtans nooit ver van de deur, juist omdat hij blind was. Ik heb dan ook het vermoeden dat hij in een put gesukkeld is of zo, of toch door iets dat hij niet gezien had. Ik vond het echt erg toen hij niet meer thuis kwam, ik had dat beestje zo graag…

Toen Zazou er niet meer was, geraakte onze Pluche terug in verwachting. Van de kater van de overburen, ik heb hem op één dag 7 keer op onze Pluche zien zitten en 9 weken later gaf ze het leven aan 2 katjes. Een vrouwtje en een manneke. Eigenlijk hadden mijn ouders gezegd dat we maar één van de twee gingen houden. Maar ja, ze waren allebei zo schattig natuurlijk, dus uiteindelijk mochten ze allebei blijven. Pluche is wel redelijk snel na de bevalling gesterilliseerd (ze kreeg de pil daarvoor). Pluche was trouwens een prachtmoeder, hoe zij voor haar katjes zorgde was gewoon vertederend. Het bleek toen ook dat ze ons echt vertrouwde, ze ging enkel even weg van haar katjes wanneer één van ons erbij was. Ze heeft ze ook vrij lang gezoogd en verzorgd, tot op een dag dat ze er genoeg van had. De katjes werden Mieke en Tarzan gedoopt. Met Tarzan heb ik nooit een echte band opgebouwd. Aangezien mijn vader, als man zijnde, het niet zag zitten om hem te laten castreren, was het een echte kater die constant op jacht was. Hij kwam soms weken niet thuis. Als hij dan toch eens thuis kwam, was het gewoon om zich vol te fretten en dan was meneer weer weg. Maar soms zag ik hem echt redelijk ver van huis, ik denk dat hij echt grote afstanden af legde. Het was wel anders met ons Mieke, dat was ook een echt lief poesje. Ze werd graag gestreeld en geknuffeld. Echt zo’n lief poesjes, soms liet ik ze ’s nachts wel eens in mijn kamer, ook al mocht dan niet van mijn ouders en dan kroop ze helemaal onder het deken en legde zich onder het deken aan mijn voeten. Ik vond dat zalig.

En toen werd Pluche heel ziek, nog geprobeerd met medicatie enzo, maar uiteindelijk hebben we ze moeten laten inslapen. Ze was 13 geworden. Ondertussen studeerde ik af en ging ik ook weg van huis en ging ik samen wonen met mijn ex.

Ik had Mieke graag meegenomen eigenlijk, maar ja, ik heb het er nooit over gehad met mijn ouders. Zij zagen Mieke ten eerste ook graag en ten tweede: ik ging op een appartement wonen en onze katten waren altijd gewoon geweest om buiten in de velden te ravotten. Dat kun je ze dan moeilijk ook afnemen. Gelukkig had mijn ex ook katten: Molly en Snor, 2 gesterilliseerde vrouwtjes en zij kwamen bij ons wonen. Met Snor ging het echt niet, ze plaste in huis en was daar diep ongelukkig. We hebben ze dan ook terug naar mijn ex-schoonvader gebracht. Molly daarentegen was wel in haar nopjes op ons appartement. Zij had het niet zo voor andere beestjes in haar omgeving en bij mijn ex-schoonvader zaten wel wat beestjes, dus ja… Molly was meteen mijn vriendinneke, wij waren een hand en een poot op één buik. Als Molly moest kiezen tussen de schoot van mijn ex en die van mij, koos ze die van mij. Mijn ex zei dan wel eens “Molly, ik heb u wel gered.” Wat ook waar was, Molly is door mijn ex gevonden toen ze ongeveer 4 weken oud was op straat.

Mijn ex was ook dierenartsassistent en wij hebben 2 keer een nestje groot gebracht, met de papfles. Uit het eerste nestje dat zo bij ons zat, hebben we onze Garfield zelf gehouden. Was een ros katertje, ik wilde een rosse kater en ik wilde hem Garfield noemen. Dus ik was maar gelukkig dat dat nu kon. Ik genoot er echt van om hem zijn papfles te geven. Omdat mijn ex en diens collega’s een beurtrol hadden in het verzorgen van dit nestje, was hij ook gewoon aan auto rijden. En ja hoor, hij ging mee aan de leiband en was op zijn doodse gemak in de auto. Hij legde zich dan op het dashbord en sliep of keek rustig naar buiten. Hij is zo vaak met ons weggegaan. Mijn ex ging er ook mee wandelen in de stad. Best een vreemd zicht, een kat aan de leiband in het stadscentrum, maar hij genoot er van. Molly en Garfield, dat ging echt niet samen. Als Garfield bij ons zat, kwam Molly niet. Het voelde alsof we een kat kwijt waren, voor mij dan toch. En toen liep Garfield weg, eerst hadden we hem nog teruggevonden, maar dan, na enkele dagen was hij weer weg en toen hebben we hem niet meer gevonden. Ik vond het wel erg, ik zag dat beestje wel graag, maar langs de andere kant had ik nu ook Molly terug, want die was weer haar liefheid zelve geworden naar ons toe. Het was dus nogal dubbel. Ik had toen ook zo iets van “geen 2de kat zolang Molly bij ons is”.

Uiteindelijk kwam mijn ex dan toch met een 2de kat af, een gecastreerde kater: Hamu. Echt een heel mooi beest met lang haar. En verrassend genoeg ging dat redelijk met Molly, niet dat ze beste vriendjes waren, maar ze konden elkaar dulden. Toch zolang Molly de baas mocht blijven. Molly was heel dominant en gelukkig was Hamu dat verre van. Men kan wel zeggen dat hij braaf luisterde naar Molly.

Toen ik en mijn ex dan uit elkaar gingen, hebben we ook de katten verdeeld. Molly bleef bij mij, waar ik mijn ex ook serieus dankbaar voor blijf. Mijn ex dacht dat Molly bij mij veel gelukkiger zou zijn en mijn ex nam Hamu mee. Ik was echt blij dat Molly bij mij bleef, want van alle katten die gepasseerd waren, had ik met Molly toch echt de sterkste band. Het voelde echt aan alsof ze mijn eerste, eigen kat was. Ik heb dat beestje graag gezien, maar dan ook doodgraag. Molly was echt mijn alles op dat moment en ze hield me goed gezelschap nu ik alleen woonde.

Vorige zomer heb ik Molly moeten laten inslapen. Ze was 16, dement en had zware artrose. De laatste maanden dat ik ze nog verzorgde, waren zwaar. Het begon eigenlijk met dat ze vrij veel begon te janken. Ik heb haar toen naar de dierenarts laten gaan en toen werd die artrose vastgesteld, over dementie werd toen niets gezegd, maar toen ik later naar een andere dierenarts ging, zei die dat dat gedrag van dat janken enzo typisch is voor demente katten. Ze vond hoe langer hoe moeilijk haar weg in mijn appartement, zo stond ze vaak met haar kop in de richting van de muur en begon dan te janken, al snel had ik door dat, als ik ze dan even met haar kop in de andere richting zetten, ze stopte met janken en dan verder haar gangetje ging. Maar het werd erger en erger, ze jankte meer en meer en ze liep zichzelf ook vaak vast. Ik heb zo eens heel mijn wasmachine moeten verzetten omdat ze er achter zat en zelf niet meer wist hoe ze er weer vanachter moest kruipen. Ik werkte toen niet en gelukkig maar, want ze had echt constant iemand nodig bij haar. Toen werd ze ook incontinent en liep ik constant te kuisen. Maar als ze jankte en ik nam ze bij mij op schoot werd ze telkens terug rustig en begon ze zelfs te ronken. Zo heb ik dat toch even volghouden, tot ze eigenlijk constant liep te janken en ik ze ook niet meer rustig kreeg door ze bij mij te nemen. Toen heb ik besloten, met veel pijn in mijn hart, dat het beter was voor haar dat ze eeuwige rust vond. Ik mis ze eigenlijk nog altijd en ik heb me ook vrij schuldig gevoeld omdat ik haar heb laten inslapen, ook al besef ik wel dat het beestje geen leven meer had.

Iets voor ik Molly had laten inslapen is er via via ook nog een jonge kat bij mij terecht gekomen. Een kater van 6 maanden. Ik heb hem Jerom gedoopt. Ze hadden hem Puma genoemd, maar dat deed me te veel denken aan dat sportmerk, bovendien viel het me op dat hij zijn naam toch nog niet kende. Eigenlijk wilde ik wachten voor een nieuwe kat tot Molly er niet meer was, dit leek me ergens beter. Maar deze kat zocht dringend een nieuwe thuis. Dit omdat één van de kinderen, waar hij woonde, zwaar allergisch bleek aan katten. Voorlopig mocht hij dan ook alleen op de slaapkamer van één van de andere kinderen komen, wat ook wel zielig was natuurlijk. Jerom is echt een hele lieve kat en toen Molly gestorven was, troostte hij me echt en ook al had hij Molly zelf maar een maand gekend, hij zat ze de eerste week constant te zoeken. Eigenlijk heb ik met Jerom een heel sterke band opgebouwd net nadat Molly gestorven was. Ik was toen heel blij dat hij er was. En ondertussen zou ik niet meer zonder hem kunnen, hij geeft zo veel liefde, maar echt heel veel.

En dan kwam Rasta bij mij. Ik was op zoek naar een speelkameraadje voor Jerom en op facebook zag ik een oproep voor een herplaatsing van een zwarte kat omdat haar baasje overleden was. Ik reageerde er op en twee dagen later zat Rasta bij mij. Rasta is een heel andere kat dan Jerom, maar ze komen gelukkig wel goed overeen. Het is een subtiel verschil, maar Rasta is duidelijk de baas over Jerom, ze wil altijd hoger dan hem zitten. En Jerom laat dat toe. Maar daar waar Jerom een echte schootligger is, is Rasta meer een “in de buurt komen liggen”-kat. Ze komt wel eens op mijn schoot liggen, maar niet zo vaak. Meestal, als ik in de zetel zit, komt ze naast mij liggen en Jerom dan op mijn schoot. En dan voel ik me echt wel gelukkig, mijn 2 katten dicht bij mij. Ook zijn ze allebei nog vrij jong en spelen ze vaak met elkaar. Af en toe gaat dat wel eens over in vechten, maar gelukkig niet al te veel.

Ik heb nu 2 katten en op een appartement is dat echt wel genoeg, denk ik. Maar toch, als ik zo op facebook een bericht zie staan voor een katje dat een nieuwe thuis zoekt… ik zou ze allemaal willen adopteren, maar ja, dat gaat nu eenmaal niet.

En ook één ding is duidelijk: ik ben nu single, maar mijn toekomstige vriend moet de katten er nu eenmaal bij nemen. Als hij een hekel heeft aan katten, sorry, maar dan kan je niet met mij leven, want ik wil nu eenmaal katten rond mij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s