Een kleine stap voor de mensheid, een grote stap voor mij

 

Voor sommige mensen is het een makkie, ik vind het moeilijk om te doen. Mijn ex had er bijvoorbeeld totaal geen problemen mee om ergens alleen naartoe te gaan. Ik vermijd het. Zelfs als ik afgesproken heb met een vriend in een café, ga ik niet naar binnen als ik de persoon in kwestie nog niet binnen zie zitten. Ik wacht dan liever buiten, ik ga gewoon niet graag ergens alleen naar toe en ik ga al helemaal niet graag alleen ergens naar binnen. Ik voel me dan uiterst ongemakkelijk, niet op mijn gemak…

 

 

 

Nu ben ik gisteren toch ergens alleen naartoe gegaan. Ik ging normaal met een vriendin gaan, maar die kon op de laatste moment toch niet. Ik heb nog gezocht naar vervanging, maar iedereen had al iets gepland of ze hadden geen opvang voor hun kinderen. Ik twijfelde nog of ik er dan wel alleen naartoe zou gaan, maar ik heb het dan toch maar gedaan. Het was een concert van Mandolinman en ze hadden gasten mee, waar onder Guido Belcanto. Wel ja, dat kon ik toch niet missen, dacht ik dan uiteindelijk, dus trok ik mijn stoute schoenen aan en ik ging alleen…

 

 

 

Al van toen ik nog thuis was, merkte ik enige gespannenheid. Ik merkte ook andere gedragingen bij mezelf dan wanneer ik in gezelschap naar zo iets ga. Ik had bijvoorbeeld helemaal geen zin om me mooi te maken. Normaal, als ik wegga, doe ik meestal iets aan dat typisch mij is. Nu had ik gewoon de kleren aan die ik deze week ook had aangedaan om te gaan werken. Wat wil zeggen: makkelijke, platte schoenen, een broek en een vestje. Ik had nog net de zin om toch mijn bril achterwege te laten en toch mijn lenzen in te doen. Een beetje mascara en eyeliner, dat ook nog, maar niets meer…

 

 

 

Toen ik het tijd was om te vertrekken, deed ik dat dan ook maar. Maar hoe vreemd voelt het niet om alleen in je auto te zitten als je naar een concert gaat… Ik had in de auto dan maar Johnny Cash vollen bak opgezet. Kwestie om me toch niet zo alleen te voelen misschien. Gemakkelijk naar ginder gereden, Herent is nu ook weer niet zo ver en in grote lijnen weet ik hoe ik daar moet geraken en de GPS stond bovendien ook ingesteld. Toch, bedacht ik me: als ik nu verloren rijd, is er niemand bij me. Al bedacht ik me dan dat ik wel meer ergens naartoe rijd waar ik veel minder mijn weg ken. Dus ja, geen reden tot paniek. Ik ben er trouwens recht naartoe gereden. Dan parkeerplaats gezocht, maar ik was dus een half uur te vroeg. Normaal ga je dan naar binnen, maar omdat ik alleen was, bleef ik maar in de auto zitten tot 5 minuten voor het begon en dan ging ik ook naar binnen. Terwijl ik in de auto dan maar wat met mijn GSM aan het foefelen was, zag ik bovendien iemand toekomen die ik liever niet zie. Waarschijnlijk ligt dat totaal niet aan de persoon in kwestie, maar wel aan de relatie die wij in een ver verleden hebben gehad. Laat ons zeggen dat ze dingen van mij weet die niemand anders weet en die bovendien dateren uit een zeer zwarte periode uit mijn leven. Ik voel me rond haar dan ook altijd heel klein, maar dan ook heel klein. Nu zie ik die persoon wel meer en dan vooral op optredens van Guido Belcanto. Ik zou me daar moeten overzetten, maar om de één of andere reden gaat dat niet. En als ze me dan ziet, komt ze meestal wel even een babbeltje doen, al heb ik dat dan ook weer liever dan dat ze me zou negeren. Beetje dubbel, niet waar?

 

 

 

Nu goed, ik had gehoopt, toen ik naar binnen ging, dat het dan ook meteen zou beginnen. Dat viel me een beetje tegen. En de stoel naast mij was dus vrij, aangezien wij twee kaarten hadden besteld ik dus uiteindelijk alleen ben gegaan. Ik zie dus dat de vrouw die aan de andere kant van die stoel zit met haar jas op haar schoot zit, dus ik zeg daartegen: “Je kan je jas op de stoel leggen, want ik was normaal in gezelschap, maar die komt toch niet.” Bekeek die vrouw mij alsof ik juist een moord had opgebiecht. Ze is trouwens het hele optreden met die jas op haar schoot blijven zitten. Ik zou die toch op de stoel gelegd hebben, wat ik met mijn jas overigens wel deed. Langs de andere kant van mij zaten vrouwen die druk in een gesprek verwikkeld waren. Ik voelde me toen dus echt wel heel alleen en dat optreden begon maar niet. Het leek wel een eeuwigheid voor het begon, maar uiteindelijk begon het toch.

 

 

 

Het optreden vond ik zelf wel redelijk goed, nu ook niet overweldigend, maar wel ok. Mandolinman is dus een kwartet van mannen die spelen op mandolines. Logisch toch. Ik vind mandolines trouwens mooie instrumenten, ze brengen een mooi geluid voort. Vind ik toch. Nu hadden ze voor deze avond dus gasten uitgenodigd: Stefan Bracaval, Lennaert Maes (meer bekend van Lenny en de wespen, althans daarvan kende ik hem toch) en dus Guido Belcanto. Die Stefan Bracaval vond ik trouwens geweldig, hij speelt dwarsfluit en naar wat ik gehoord heb, de enige die in België jazz speelt met dat instrument. Nu moet ik eerlijk gezegd ook toegeven dat ik dacht dat dat alleen in klassieke muziek werd gebruikt. Ik volg les op het conservatorium en ik denk dat niet dat je voor jazz kan kiezen als je dwarsfluit kiest. Al ben ik daar nu ook niet zeker van. Maar goed, ik vond het begin van het hele concert nog het mooiste, gewoon instrumentaal. Ja, ik kan daar echt van genieten, instrumentale muziek is vaak heel mooi en ontroerend en ik vond het alleszins een geweldig begin. Eerst zonder de dwarsfluit, daarna met. En echt, dat was een prachtige combinatie. Nadien kwam dus de Lennaert Maes op (wat trouwens als Lennert moet uitgesproken worden, weten we dan ook al weer.) Of ik hem goed vond, weet ik nog niet. Grappig met momenten wel ja. En ik vind ten minste mijn naam op elke tas die je in winkeltjes vinden. Mensen met een speciale naam vinden dat niet en weten dus ook niet waar hun naam voor staat. Lol. (Dit begrijpen waarschijnlijk alleen mensen de er ook waren.)

 

Nadien Guido Belcanto dus. Wel ja, daar ben ik fan van, voor het geval jullie dat nog niet wisten. Neem “Rome bij nacht’, wat ik persoonlijk één van zijn mooiste nummers vind, met gewoon een gitaar en mandolines. Prachtig gewoon.

 

 

 

Nu ja, het optreden was redelijk snel gedaan, vond ik toch, ik had echt verwacht dat het langer zou duren. En ik wilde zo snel mogelijk naar huis, want die persoon die ik dus ken uit een zwarte periode had mij nog steeds niet opgemerkt, denk ik en ik wilde die liever ontlopen. Voor alle duidelijkheid, als ik dus in gezelschap ga, heb ik daar minder problemen, dan voel ik mij sterker, denk ik. Kwam ik nog iemand tegen bij het naar buiten gaan, die ik wel kende, nog even mee gebabbeld, niet lang, want ja, ik wilde die éne persoon echt niet zien, niet deze avond, ik had er echt geen zin in. En toen ging ik naar huis.

 

 

 

In mijn auto voelde ik me redelijk rot, al weet ik niet waaraan het lag. Ik kwam thuis en keek nog wat tv en mijn katten wilden me ook al geen aandacht geven. Katten doen dat echt alleen als zij er zin in hebben. Nadien in bed nog wat gelezen, maar ik voelde me echt niet goed.

 

 

 

Ergens alleen naartoe gaan? Ik doe het nog steeds liever niet en deze ervaring heeft me duidelijk niet van gedacht doen veranderen. Maar al bij al heb ik, voor mij dan toch, een zeer grote stap gezet met alleen te gaan. En daar mag ik dan best wel trots op zijn, denk ik.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s