Over gitaar leren spelen

Ik heb altijd muziek willen leren spelen, maar als kind is het er nooit van gekomen. Het is ook niet dat dat van thuis uit echt gestimuleerd werd. Mijn vader zei ooit zelfs dat muziek niet belangrijk was in het leven. Ik vind muziek van levensbelang, echt waar. Als kind had ik iets met een piano. Piano kunnen spelen, dat leek me geweldig. Toen ik een jaar of 12 was, veranderde dat in gitaar. Het leek mij zalig om gitaar te kunnen spelen aan het kampvuur of zo en dat dan iedereen meezong. Nu ja, ik bleef denken aan gitaar te leren spelen, maar ik had er ook schrik van. Schrik dat ik dat toch nooit ging kunnen.

In het eerste middelbaar krijg je dan Muzikale Opvoeding, wat wil zeggen: blokfluit spelen. Ik had een hekel aan de hoge tonen van een blokfluit, ik kreeg daar echt, zonder zwanzen, koppijn van. Toch zat ik thuis braaf op mijn blokfluit te oefenen, maar het gebeurde meer dan één keer dat mijn vader kwam zeggen dat ik ermee moest stoppen. Daarnaast had de lerares van muziek een grondige hekel aan mij. Waarom heb ik nooit geweten, maar vanaf de eerste les stond ik in “haar boekske” en ik kon er niets goed meer bij doen. Ze maakte er een sport van om mij op iets te betrappen zodanig dat ze toch maar een nota in mijn agenda kon schrijven. Ik had toen dus echt een hekel aan de muzieklessen op school. In het 2de middelbaar kregen we een andere lerares voor muziek en plots deed ik het graag. Mijn punten voor muziek lagen dan ook ineens een stuk hoger dan het jaar daarvoor. Ik ging zelfs bij het schoolkoor en dat vond ik eigenlijk ook wel heel plezant. Een middag op de week repetitie en één keer per jaar aperitiefconcert met het instrumentenensemble erbij. Aan gitaar leren spelen, dacht ik toen niet echt meer. Het was naar mijn achterhoofd gedrongen.

Toen ik de middelbare school verliet, begon het terug op te spelen om gitaar te willen leren spelen. Mijn vrienden wisten dit ook en op een dag gaf een vriendin haar oude gitaar te leen en een gitaarboek om het te leren. Het was een boek dat ze vroeger gebruikte op het conservatorium. Ik ging dus aan de slag, maar enkel en alleen als ik alleen thuis was en niemand mij kon horen. Het grote probleem daarbij was ook dat ik heel onzeker was en er dus altijd terug mee stopte, want wie kon me zeggen of ik het nu juist deed of niet? Niemand! Dus dan ging die gitaar terug aan de kant. Ondertussen had ik ook een gitaarcursus van het internet afgeprint. Het grote verschil van deze cursus met het boek was dat dit met akkoorden was en het boek vooral met noten. Bij de gitaarcursus van het internet kon je na een paar lessen al een liedje spelen, een heel bekend zelfs. Ik weet niet juist meer welk het was, maar toen ik het de eerste keer probeerde was ik zo blij dat ik het er wel degelijk in herkende. Vanaf toen combineerde ik de internetcursus en het boek.

Op een gegeven moment wilde die vriendin haar gitaar terug. Ze had deze destijds gekregen van haar vriend. Die relatie was op de klippen gelopen, maar nu had ze er terug een relatie mee. Dus ze moest die gitaar terug hebben, ook al speelde ze er dus zelf nooit op.

Ik had dus geen gitaar meer en kon ook niet meer oefenen. De cursus en het boek hield ik wel bij, want ooit ging ik me zelf een gitaar kopen en ging ik echt gitaar leren spelen. En toen, enige tijd daarna liep ik op een rommelmarkt en stond daar een gitaar te koop. Ik kocht deze gitaar, maar aangezien ik daar niks van kende, bleek achteraf wel dat ik een krot gekocht had. Ze was gewoon krom gespeeld. Mijn nonkel, die wel iets van gitaren kent, keek er naar en zei dat er niks aan te doen was. Mijn tante heeft toen deze gitaar meegenomen voor de kleuterklas. De kindjes kunnen zich er nog wel mee amuseren, was de redenering. Maar ik kon nog altijd geen gitaar spelen.

Ik begon rond te kijken op internet naar een 2dehandsgitaar. Maar ik had grote schrik om er één te kopen, wat als ik weer een krot kocht. Tot mijn nonkel me op een gitaar wees die te koop stond op zo’n 2dehandssite. Spiksplinternieuw, maar de eigenaar deed deze weg omdat hij ze voor zijn zoontje gekocht, maar zijn zoontje was nog maar 7 jaar en de gitaar was iets te groot uitgevallen of zo iets. Het was een gitaar met 6 stalen snaren. Die gitaar dat ik van die vriendin geleend had, was een klassieke gitaar, dit was dus wel wat anders. Toch oefende ik er weer mee. Ondertussen woonde ik niet meer thuis en woonde ik samen met mijn ex. Weer deed ik het enkel als ik alleen thuis was, maar het was weer zo van “doe ik het eigenlijk wel goed?”

En toen, nu meer dan 3 jaar geleden, schreef een hele goede vriendin (echt wel één van de beste die je je kan indenken) mij in op het conservatorium als verjaardagscadeau. Ik weet het nog goed, ik ging mee om mij in te schrijven en die vrouw van het secretariaat zei meteen: “over een half uur heb je je eerste les notenleer”. Die vriendin had zichzelf trouwens ook ingeschreven op het conservatorium voor slagwerk en we waren maar al te blij dat we tezamen notenleer hadden. Ook heel handig trouwens als je een les gemist hebt. Goh, die eerste lessen notenleer waren… hoe zal ik het zeggen… nog goed te doen. Maar naarmate de tijd vorderde, kreeg ik er een grote hekel aan. Vooral aan dat zingen. Bij notenleer (al is notenleer ook niet helemaal juist, het vak heet eigenlijk AMV = Algemene Muzikale Vorming) moet je dus de noten zingen, in het juiste ritme en op juiste toonhoogte. Echter ik durf niet alleen te zingen, dat was mijn grote probleem. Dus als ik alleen aan die piano stond, kwam er dikwijls niets, maar dan ook niets uit. Ik verlamde daar meestal gewoon, mijn maatslag stopte meestal ook, terwijl er niets moeilijks is aan de maat te slagen. Ik bibberde over mijn hele lijf als ik daar stond en die van notenleer deed regelmatig toetsen prima vista (= eerste zicht lezing van noten en die dus zingen). Dat was dus gewoon de hel. Theorie notenleer is trouwens spotgemakkelijk en in dictee was ik ook nog goed eigenlijk. Ik ben heel blij dat die 3 jaren notenleer achter de rug zijn, maar nu krijg ik dus AMC ( Algemene Muziek Cultuur), ook niet simpel moet ik zeggen. Dynamiek van muziek, het motief, harmonie, etc…. Nee, ik doe niet graag AMC, het is zo theoretisch. Als ik luister naar muziek wil ik niet het motief en de dynamiek enzo allemaal ontdekken. Ik wil gewoon luisteren en genieten… meer hoeft dat niet te zijn.

Maar goed, terug naar de gitaar. Ik kreeg vanaf toen dus EINDELIJK gitaarles. Alleen was het grote probleem dat ik nu een gitaar had met 6 stalen snaren en ik dus een klassieke moest hebben. In de les speelde ik dus op die van mijn lerares en thuis oefende ik op die van mij. Maar ja, dat werkt niet echt goed, klinkt ook helemaal anders en nog iets: uw vingers hebben wel veel liever een klassieke. Het is niet dat je met een plectrum leert spelen op het conservatorium trouwens, enkel de vingers… Dus ik spaarde voor een nieuwe gitaar. In september was het conservatorium begonnen, in januari dacht ik genoeg geld te hebben om er één te kopen. Ik dus met mijn ex naar de muziekwinkel. En daar, dat was heel raar, keek ik naar alle gitaren en ik had redelijk snel een goed gevoel bij één bepaalde gitaar. Ik zei tegen de mevrouw van de winkel “die daar!” En dan, dan moet je dus uw gitaar ‘passen’. Ik vond dat dus een raar begrip: een gitaar passen. Probleem was dat ik ook nog niet zo heel veel geleerd had op een gitaar. Ik kon Old Mc Donald en Sinterklaas Kapoentje wel uit mijn hoofd spelen. Dan sta je daar, midden in een muziekwinkel, “Sinterklaas Kapoentje” te spelen. Dan voelt ge u wel iets of wat belachelijk, maar allée, ik bleef bij mijn gedacht. Het moest deze gitaar worden. Die mevrouw van die winkel heel enthousiast “Een Salvador Cortez, dat zijn hele goede merken, dat gaan ze op het conservatorium zeker goed vinden!” Ondertussen weet ik inderdaad dat Salvador Cortez geen onbekende is in de wereld van de gitaren. Uiteindelijk heeft die gitaar mij 370 euro gekost. Gitaren heb je echt in alle prijsklasses, echt wel. Ik was zo blij dat ik eindelijk met mijn eigen gitaartje naar de gitaarles kon gaan en dat ik thuis ten minste deftig kon oefenen.

Maar nog steeds oefende ik enkel en alleen als ik alleen thuis was, ik wilde niet dat iemand me hoorde. In juni had ik dan mijn eerste gitaarexamen. Ik was op van de zenuwen. Gewoon klassikaal examen natuurlijk, maar toch. Ik kwam daar binnen en mijn gitaarlerares zei al meteen: “ die mannen (bedoelend op de jury, 2 andere gitaarleraren) hebben juist een koffie gekregen, die zijn dus content en gaan u geen kwaad doen”. Wel ja, na een jaar weet zo’n gitaarlerares blijkbaar wel hoe ge op dat vlak in elkaar zit. Ik begon dus, al bevend, aan mijn stukskes. Ik kon ze uit mijn hoofd spelen van het vele oefenen, maar toch stond mijn gitaarboek mooi op de muzieklessenaar voor mij. Ik begon, uit het hoofd en halverwege het eerste liedje wist ik niet meer hoe ik verder moest en ik was dus niet op de partituur aan het zien. Ik liet mijn ogen snel over de partituur gaan en vond echt niet waar ik zat, grotendeels door de paniek denk ik. Dan zit ge daar dus, moet ge zeggen “ik weet niet meer waar ik zit” en hebt ge meer goesting om te wenen dan wat anders. Goed, mijn gitaarlerares komt naar mij en duidt iets aan in mijn boek “speel hier maar verder.” Ja, ik natuurlijk helemaal van mijn melk, maar ik speel toch verder. Het slechtste dat ik ooit al gespeeld had, gewoon omdat ik helemaal in paniek was geslagen. Tweede stuk was dan ook al niet veel beter. Ik ging buiten met het idee dat ik toch wel gebuisd moest zijn. De les na het examen kreeg ik mijn punten. Mijn lerares begon aarzelend “je bent er door”. Ikke al zo blij als iets, want ik had dat totaal niet verwacht. Ik had wel maar 63%, maar ik was er door. (voor de duidelijkheid: op een conservatorium moet je 60% halen om er door te zijn.) Ook voor notenleer was ik er door en ik mocht naar het 2de jaar.

En toen het conservatorium in september net opnieuw begonnen was, ging mijn ex er van door. Ik was ook mijn werk kwijt en had dus een zee van tijd en bovenal: ik was nu altijd alleen thuis! En ik begon elke dag veel gitaar te spelen. Ik speelde soms alsof mijn leven ervan af hing. En ik ging vooruit dat het een lieve lust was. Ik kreeg enorm veel complimenten van mijn lerares. In december had ik dan mijn eerste optreden. Pffft, zenuwen, dat kan ik u wel verzekeren. Het was een gewoon klasconcert, maar ik vond het beangstigend genoeg. Mijn ouders en mijn zus kwamen kijken, o jee… Ik kende weer het stuk uit mijn hoofd, maar deze keer bleef ik toch mooi volgen met mijn ogen op de partituur. Ik heb één fout gespeeld en uiteindelijk toch mooi doorgespeeld, al zei mijn moeder achteraf wel dat je aan mijn reactie zag waar ik verkeerd zat. Och ja… nadien zei mijn gitaarlerares dat ik heel hard vooruit was gegaan op korte tijd. Waar een scheiding al niet goed voor is!

Hoewel ik in het eerste jaar dat ik gitaarles volgde, dikwijls mijn gitaar door het venster wilde smijten, heb ik het al een geluk nooit gedaan, want nu had ik echt plezier in het gitaar spelen. Dat eerste jaar echt wel niet, het was eerder een opgave om mij er aan te zetten. Het lijkt dan niet vooruit te gaan, en je hebt constant het gevoel dat je het nooit gaat kunnen. Ik toch! Maar aangezien dat opgeven niet in mijn woordenboek staat, bleef ik doorbijten. Ook doet gitaar spelen in het begin enorm veel pijn aan uw vingers (wie mooi wilt klinken moet afzien, zei mijn gitaarlerares altijd), maar oefening baart kunst… én eelt! Maar goed, ik begon het eindelijk echt plezant te vinden om met die gitaar bezig te zijn. Een schooljaar ging voorbij en ik haalde op het einde van het jaar 78% op gitaar. Ik was er dus inderdaad op vooruit gegaan.

Ik ging naar het derde jaar op het conservatorium. Het jaar van het openbaar examen… Ook het jaar dat mijn vader stierf. En daar waar ik gitaar (leren) spelen bij mijn scheiding gebruikte als copingsmechanisme, had ik nu de fut niet om mij met mijn gitaar bezig te houden. Ik denk dat ik, na de dood van mijn vader, ook bijna 2 maanden niet naar de les ben gegaan. Ik werd vrijgesteld van het kerstconcert en ook mijn openbaar examen in juni moest ik niet meedoen. Mijn lerares vond dat beter omdat een jaartje uit te stellen. Ik vond dat op zich een goed plan, uitstel van executie, maar kom. Dat wil dus zeggen dat ik voor notenleer ondertussen de lagere graad heb uitgedaan, maar nog steeds in de lagere graad zit voor gitaar. En ik wil toch echt die lagere graad behaald hebben voor ik stop met conservatorium.

Want ja, ik wil stoppen met het conservatorium en bij het muziekatelier les gaan volgen. Ik heb me trouwens nooit zelf les zien volgen op een conservatorium. Ik heb (voor ik daar ingeschreven was) de verschillende mogelijkheden afgezocht, maar conservatorium was nooit een echte optie. Het is enkel en alleen door die vriendin dat ik naar het conservatorium ben gegaan. Wat overigens niet wil zeggen dat ik daar niet tevreden mee ben. Het was dat duwtje in de rug dat ik nodig had om mijn onzekerheid te overwinnen en lessen te gaan volgen. En wat ze ook zeggen: op een conservatorium weet je ten minste zeker dat het je juist aangeleerd wordt. Maar waar ik een hekel aan heb bij het conservatorium is het schoolse systeem: toetsen, examens en verplichte optredens. Ik wil dat alle 3 niet. Ik wil al helemaal niet optreden. Ooit zei iemand me “wat ben je er nu mee dat je gitaar kan spelen, maar niemand mag het horen?” Gewoon voor mezelf misschien? Awel, in dat muziekatelier krijg je gewoon les, geen toetsen, geen examens en als je niet wil optreden, hoeft het niet. Het is ook niet zo dat niemand me nog mag horen, ik speel nog altijd beter als niemand me hoort. Maar ondertussen heb ik al wel degelijk gitaar gespeeld als er volk bij zit. Zeker bij kinderen voel ik geen gêne. Mijn gitaarboek van Kapitein Winokio is dan ook mijn grote favoriet. Kinderliedjes ja, maar oh zo plezant om te spelen! Nee, als ik mijn lagere graad gedaan heb, ga ik naar het muziekatelier. Daar mag je ook zelf min of meer kiezen wat je leert spelen. Meer met akkoorden dan waarschijnlijk in mijn geval en minder met noten.

Ik heb zo laatst ook keihard met iemand gelachen, meer bepaald met de moeder van een vriendin. Ik kwam daar dus na de gitaarles en mijn gitaar lag nog in de auto. Natuurlijk vragen ze je dan om iets te spelen. Ze had meteen commentaar: te traag. Ja, kijk, als er “lento” bij staat, moet je dat niet rap gaan spelen, hè. Dan nam ze de gitaar vast, ging even met haar duim over die snaren en zei heel serieus “ja, dat klinkt goed, ik zou daar rap mee weg zijn!” Wel ja, die is niet slimmer, denk ik dan. Even met uw duim over de snaren gaan, is wel nog iets heel anders dan er effectief op spelen, dat kon ik ook zonder lessen, ja! Al had ik ook verwacht dat ik er sneller mee weg zou zijn. Een muzikant zei me ooit dat je toch minstens een jaar moet rekenen voor je er iets op kan doen en ja, dat is wel zo. Ik heb nu al meer dan 3 jaar gitaarles op een conservatorium erop zitten, maar ik durf nog steeds niet zeggen dat ik gitaar kan spelen. Er zijn dingen die redelijk goed gaan ja, en als ze me tegenwoordig een gitaarpartituur voor mijn neus leggen, kan ik er doorgaans wel iets van maken. De éne keer al beter dan de andere keer, maar doorgaans begrijp ik het toch al. Het is ook, elke keer ik iets goed onder de knie heb, komt mijn lerares met iets af waar je op het eerste zicht niets mee kan. Na wat oefenen gaat dat dan ook wel, maar ze blijft dingen uit de hoek halen.

Op mijn huidige gitaarboek staat “voor de meer gevorderde”. Staat wel mooi, maar ik denk toch dat ik nog heel wat ga moeten oefenen om ooit echt goed te zijn. Dit gezegd zijnde, zal ik nog eens gaan oefenen! Een stuk met de oefening op de zogenaamde barré-greep.

2 gedachtes over “Over gitaar leren spelen

  1. hey girl, ik droom er ook al heel mijn leven van om gitaar te kunnen spelen, maar had niet het minste goesing en behoefte om ervoor naar school te gaan. Ik heb 39 jaar moeten wachten eer ik mijn eerste gitaar kon kopen, maar het was de moeite waard. Alhoewel dat het zo’n goedkoop ding was aan 100 euro, je weet wel, zo’n ‘pakket’. Het klonk voor gene meter! Blikkerig! dus 3 maanden later ben ik terug naar KeyMusic gegaan en heb me een iets beter gitareke gekocht. Het klinkt nog niet zoals ik het wens, maar om een mooie akoestisch geluid te hebben moet je toch al wat geld neerleggen en als je steeds door het leven financiëel tegengehouden wordt, ….. tja, dan doe je gewoon verder met wat je hebt. Maar ik geniet er nog altijd van en….. Neen, ik ben niet naar school gegaan! Ik wilde METEEN muziek kunnen spelen! Dus heb ik akkoorden geleerd op het internet. Men vindt genoeg ‘teachers’. Ik vind van mezelf dat ik behoorlijk goed kan spelen, maar niet om op een podium te staan ,en dat is bij mij ook de bedoeling niet. Gitaar spelen is ‘ just for fun’!
    Ik merk op, bij jouw, dat je nog steeds enorm onzeker bent. Waarschijnlijk te maken met je opvoeding en wat er rondom je heeft gespeeld gedurende je leven. Maar weet dat iedereen het waard is om te ‘ zijn ‘. Iedereen heeft iets moois in zich, iedereen heeft een ‘ kracht ‘, inwendige, uitwendige, mentale, …. Heb jij jezelf ooit al eens laten ‘coachen’ zoals ze dat noemen? Ik ben in therapie gegaan in 2006 en dat heeft me veel geleerd over mezelf. Natuurlijk moet je dan een heel deel van je verleden gaan opruimen en dat doet pijn, maar je wordt daar wel sterker van……. als je steevast in datzelfde stramien van je leven blijft zitten (angst) raak je er nooit uit! In die mate dat het een gewoonte wordt. Durf! Durf die stap te zetten om uit je ‘ gewende cocon ‘ te stappen en te zeggen: ‘ Hey, dit ben IK! En ik ben fier op mezelf! ‘ Sta eens even stil bij je leven, vanwaar kom je, wat heb je al bereikt vergeleken met vroeger? Ik denk dat je versteld zou staan HOEVEEL je al geleerd hebt en geëvolueerd bent. En dan heb ik het niet over gitaar spelen alleen!
    Nog veel succes met je opleiding, geniet ervan en LEEF. groetjes, Chantal.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s