Vrouwen-verslavingen

 

Ik heb een verslaving: sacochen! Ok, eigenlijk heb ik 2 verslavingen als ik de sigaretten meereken, maar dat is gewoon ongezond. Een sacochen-verslaving kan je moeilijk ongezond noemen. Of misschien toch: ongezond voor de rekening, want als ik al mijn sacochen optel, ligt daar waarschijnlijk een fortuin. Ik vind een sacoche een onmisbaar accessoire van de vrouw. Ik heb zo’n vriendin die nooit een sacoche gebruikt, ik begrijp dat niet. Niets zo handig dan dat! Je kan er alles in kwijt. En op zich moet die bewuste vriendin dat ook al doorhebben, want als we samen weg gaan, moet ik altijd haar portemonnee en co wegsteken. Ik zal de volgende keer eens moeten zeggen dat het goed is, maar dat ik er 5 euro uitneem wegens bewezen diensten.

 

 

Maar goed, ik heb dus wel wat sacochen, veel meer dan dat ik eigenlijk gebruik. Toch kan ik er geen enkele wegdoen en blijf ik er bijkopen. Hoewel ik me meer dan een jaar geleden voorgenomen had er geen meer te kopen. Tot dusver heb ik me daar aan gehouden, op één uitzondering na. Maar dat was er één van 50 cent op een rommelmarkt. Spiksplinter nieuw, want het prijskaartje hing er nog aan. Ik heb me dus welgeteld één keer laten verleiden sinds dat ik me voorgenomen had er geen meer te kopen. Ik vind het een hele prestatie voor iemand met zulke verslaving.

 

 

Waarom ik dan zo veel sacochen heb? Ik vind dat je bij elke outfit één moet hebben. In dezelfde stijl hoe je dan gekleed gaat. Je hebt zo van die vrouwen die altijd dezelfde sacoche gebruiken, zo’n standaard zwarte of zo. Ja, dat past inderdaad bij alles, maar ik vind dat maar saai! Ik heb welgeteld 2 zwarte sacochen en ik gebruik die eigenlijk nooit. Alle 2 gekregen dan nog en dus niet zelf gekocht. Ik heb het niet zo voor zwart, ik heb ook raar of zelden kleren aan in het zwart, wat dan weer een probleem is als je naar een begrafenis moet, dus heb ik nu welgeteld één zwart kleedje in mijn kleerkast hangen. Doe ik dus nooit aan, alleen op een begrafenis. Ik kan daar dan ook niet veel geld aan geven, dus is het er één van de wibra geworden. Nog zo iets dat ik nooit veel aandeed, zijn jeansbroeken. Al is dat veranderd, er is niets zo gemakkelijk dan een jeansbroek. Mijn voorkeur gaat nog steeds naar rokjes en kleedjes, maar zo’n jeansbroek is echt gemakkelijk. Dat kan je thuis aandoen om te kuisen, maar ook om naar een feest of zo te gaan. Ik heb mijn collectie jeansbroeken dus duchtig uitgebreid. Wat daar ook zo leuk aan is, dat je er zowel sportschoenen als een hakje onder kan aandoen. Een echt veelzijdig kledingstuk.

 

 

Ik heb dan wel een sacochen-verslaving en ben op dat vlak dus een echte vrouw, een schoenenverslaving heb ik niet. Ik ken wel andere vrouwen onder mijn vriendinnen en familie met een echte schoenenverslaving. Een hakje in elke kleur of zo, ik heb welgeteld 5 schoenen met een hakje, één paar ervan zelfs met een hak van 15 cm. Waarom ik die gekocht heb, is me nog steeds een raadsel. Ik vond ze mooi, ja, maar ik kan er absoluut niet mee stappen. Ik was toen samen met een vriendin in die schoenwinkel en zij zei dus “oefen er eerst thuis mee”. Ik dat dus gedaan, maar ik heb altijd het gevoel dat ik mijn voeten ga omslaan en daarnaast: je kan moeilijk zeggen dat ik er een elegante tred mee heb. Ik denk zo eerder al waggelend en als er iets is wat geen zicht is, is het wel een vrouw die te hoge hakken heeft en er dus niet mee kan gaan. Ja, ik heb al zo’n vrouwen gezien en ik moet dan altijd mijn lach inhouden. Echt, ik begrijp nog steeds niet waarom ik die schoenen gekocht heb, ik ben al 1m78, als je dan hakken van 15 cm aandoet, ben je dus 1m93. Dan steek je boven iedereen uit en nog iets: mannen zien graag vrouwen met een hakske, maar ze willen niet dat je boven hen uitsteekt. Moeilijke evenwichtsoefening voor een vrouw van mijn grootte. Klein hakje dan maar, stapt ook makkelijker. Nee, ik heb niet meteen iets met schoenen. Ik vind dat een schoen vooral gemakkelijk moet zitten. Je hebt zo van die vrouwen en die doen dan schoenen aan omdat ze mooi zijn. Als puntje bij paaltje komt, hebben ze er pijnlijke voeten in. Als ik dus schoenen gekocht heb waar mijn voeten in pijn doen, doe ik ze weg. Mooi of niet. Op dat vlak ben ik dus geen echte vrouw, denk ik. Maar op het vlak van sacochen… dat weer wel.

 

 

Nog zo’n typische vrouwen-verslaving zijn kleren. Misschien moet ik hier ook schuldig pleiten, ik heb veel kleren, ja. Maar de meesten zijn wel 2dehands. Ik heb wel mijn eigen stijl en dus vaak kleren aan die je in de gewone winkels niet vindt, wel op festivals en in 2dehandswinkels. En ik heb dan wel veel kleren, ik kan er toch niet veel geld aan geven, dus voel ik me echt goed in de kledingafdeling van de kringloopwinkel of zo. Alleen aan Indische kleding kan ik soms wat meer uitgeven. Soms zeggen mensen wel eens dat ik altijd speciale kleren aanheb, maar dat is niet altijd zo, je moet ze gewoon weten te combineren zodat het je eigen stijl wordt. Ik sprak eerder over een gewone jeansbroek, dat kan je echt met alles combineren en toch is het een doodgewoon kledingstuk. Ik wil maar zeggen. En natuurlijk heeft een vrouw veel kleren nodig. Dat is toch logisch. Een vriend van me die travestiet is, zei het eens heel mooi. “Een vrouw kan alles aandoen, van een slechte jogging tot een kort rokske met een diep uit gedecolleteerd bloeske , mannen kunnen dat niet.” Wel ja, wij hebben dus veel kleren nodig. Je moet als vrouw ook je troeven kunnen uitspelen. Ik heb bijvoorbeeld lange, smalle benen, die moet je benadrukken. Dat kan je best met een kort rokje of shortje, al doe ik liever langere rokken aan, ik voel me daar beter in en het past beter bij mijn stijl, al heb ik wel korte rokjes! Ook heb ik redelijk grote borsten, ik moet dus altijd zien dat ik iets met een V-hals aandoe, anders lijken ze enorm. Een V-hals houdt ook vaak een decolleté in, dat is dan weer uw troeven uitspelen. Mijn alarmzone is mijn buik, ik ben het zogenaamde appelfiguur, dan moet je weer werken met zo iets dat centreert, dat versmalt de buik. Zo veel dingen waar een vrouw op moet letten. Nee, mannen doen gewoon een broek en een T-shirt aan en als ze wat sjieker moeten zijn, een hemd en een kostuum. Inderdaad maar saai. Bij deze bevestig ik dus wel degelijk dat vrouwen meer kleren nodig hebben dan mannen!

 

 

Vrouwen volgen ook meer de mode dan mannen, denk ik. Ik niet, ik ben geen modebewust mens, ik doe aan wat ik mooi vind. Zo zei ik deze zomer eens tegen mijn nicht “Eigenlijk gaat mijn vestje toch niet bij mijn rokske.” Zegt ze terug “Ge zijt helemaal in de mode.” Wel ja, zo ben ik dus dan toch eens in de mode zonder het zelf te beseffen, maar ik vond het zelf niet bij elkaar passen. Nee, ik weet nooit wat de mode is, al is het me nu wel opgevallen dat felle kleurtjes het goed doen, wat ik dan weer positief vind, want ik hou van kleur. En wat me ook al opgevallen is, zijn die skinny-jeans. Voor alle duidelijkheid, dat vind ik gewoon lelijk en het lijkt me ook zo onhandig om aan en uit te doen.

 

 

Vrouwen en hun verslavingen: schoenen, kleren en sacochen. Ik voldoe er dus aan 2 van de 3. Ik kan dus concluderen dat ik een echte vrouw ben! Weer een opluchting.