zet mij maar in het hokje biseksueel

 

 

Ik hou niet van hokjes-denken, ik plaats mezelf dus ook niet in een hokje. Ondertussen weet ik dat mensen in hokjes denken omdat het hen veiligheid geeft. Als je iemand in een hokje plaatst, weet je ook wat je van die persoon kan verwachten. Dus, ik zeg, als je me dan toch in een hokje wilt duwen, zet me dan op zijn minst in het hokje dat het dichts bij me staat.

 

 

 

Zo ben ik jarenlang als lesbisch aangezien, terwijl ik mezelf helemaal niet als lesbisch bekeek. Ik had een relatie met een vrouw, ja, maar ik vond mij toch meer terug in het hokje van biseksueel. Zelf zei ik altijd “ik word niet verliefd op een geslacht, maar op een mens.” En zo voelt het voor mij ook. Toch is biseksualiteit iets dat mensen maar moeilijk begrijpen. Zelfs mijn eigen vrouw begreep het niet. Al had zij meer het cliché in zich dat “als een biseksuele persoon een vrouw heeft, mist die een man en omgekeerd.” Voor alle duidelijkheid: zo werkt dat dus niet. Bij mij toch niet. Zo werd ze ook eens kwaad toen ik tijdens een spelletje zei dat mijn favoriete one-night-stand Johnny Depp was. Ik begreep dat niet, het was niet zo dat dat meteen ging gebeuren. Later begreep ik dat ze kwaad was omdat het een man was en geen vrouw. Toen ik dat nadien zei tegen een lesbische vriendin, zei ze me dat dit toch niet zo vreemd was. Met een andere vrouw kon ze immers concurreren, met een man niet. Zo had ik het nog niet bekeken, maar voor mij moest ze helemaal met niemand concurreren.

 

 

 

Sinds het gedaan is met die vrouw, nu al 2 jaar, heb ik nog wel 2 relaties gehad. Maar ja, elke keer met een man. Ik zie mezelf nu ook meer met een man samen, waarom weet ik niet. Maar ik heb echt zo iets van “ik wil een normaal leven: een man, huisje, tuintje, kindje”. Ik ben een echte burgertrut geworden, soms vraag ik me af waar dat echte hippiemeisje van enkele jaren terug naartoe is. Misschien word ik gewoon ouder en heb ik nood aan stabiliteit. Ik denk echt dat het dat is.

 

 

 

Op zich heb ik ook altijd meer gevoelens gehad voor mannen dan voor vrouwen. Ik was 15 of 16 toen ik voor de eerste keer gevoelens had voor een ander meisje, ik heb er toen ook mee gekust. Ik was in de war zeg. Altijd overtuigd geweest van het feit dat ik gewoon hetero was en dan ineens was zij daar. En ja, ik was echt verliefd en er met iemand over praten, deed je niet. Het is niet iets dat je zo maar zegt tegen iemand “hé, ik merk dat ik ook verliefd word op meisjes.” Dus ik hield het voor me, niemand die er iets van wist. Mijn toenmalige relatie met een jongen uit het dorp stopte ik wel. Ik wilde hem niet voorliegen, want zo voelde het wel. Ik had wel een ander gekust, een ander meisje dan nog wel. Nu goed, het was een kalverliefde en nadien kwam ik terug een gast tegen en begon ik daar een relatie mee. Hij was een stuk ouder dan ik, ik was nog maar 17 en hij was al een stuk in de 20. Op die leeftijd echt wel een groot verschil. Maar die gast heeft me enorm veel pijn gedaan. Hoe of wat, dat ga ik hier nu niet vertellen, maar ik was mijn vertrouwen in mannen volledig kwijt. Ik kreeg een hekel aan mannen en besloot, als ik dan toch al verliefd kon worden op andere meisjes, ik misschien maar ineens voor een vrouw moest gaan. Die waren in mijn ogen toch meer te vertrouwen. Ik ben dan ook echt stapelverliefd geworden op een vrouw, helaas onbereikbaar, maar toch. Ik was in mijn hele leven nog niet zo verliefd geweest, denk ik. Het grappige van de zaak was dat al mijn vriendinnen dat doorhadden voor ik het doorhad. Ben dan toch nog een relatie begonnen met een lieve gast, dat was de meest platonische relatie die ik ooit gekend heb. Ook niet echt bevredigend eigenlijk.

 

 

 

En toen leerde ik haar kennen, een meisje van mijn leeftijd. Op een forum voor lesbische vrouwen. We spraken af, het klikte. We spraken meer en meer af, we begonnen een relatie en ik heb me bij haar jaren aan een stuk goed gevoeld. Zo goed dat ik er zelfs mee wilde trouwen, dat hebben we uiteindelijk ook gedaan. De dag dat we trouwden, voelde ik me intens gelukkig. Ik had de liefde van mijn leven gevonden, dacht ik. Maar blijkbaar, vanaf het moment dat je trouwt gaat het achteruit, bij ons was dat toch. We gingen zelfs in relatietherapie, maar dat was geen groot succes te noemen, integendeel… En toen zei ze me dat ze twijfelde of ze wel verder wilde. Ze vroeg een maand bedenktijd. Na een maand vroeg ik er zelf achter en ze zei dat dat ze van me weg wilde gaan. Wat er dan door je heen gaat, kan je moeilijk beschrijven. Ik zag haar nog doodgraag, wilde met haar nog steeds dat warme nestje opbouwen. En ook al ondervond ik zelf wel dat het zo niet verder ging, ik had er nog steeds hoop in dat het goed ging komen. Maar toen was ze weg, een helse rit van echtscheiding en verdriet volgde.

 

 

 

Nadat ze weg was, wilde ik even geen relatie meer. Ik wilde wel nieuwe mensen leren kennen, maar niet meteen een relatie. Trouwens, ik had een echt gebroken hart, niemand zou mijn meisje kunnen vervangen. Zo dacht ik er over, maar toen ging ik met een vriendin in december naar de spiegeltent op de Grote Markt en daar zag ik hem binnenkomen. Een echte hippie van uitstraling met mooi lang haar. Ik heb altijd iets gehad met mannen met lang haar, waarom weet ik niet, maar het is nu eenmaal zo. Dat hij al grijs was, zag ik op dat moment niet, het was er nogal schemerig. Hij bleek later dan ook meer dan 20 jaar ouder te zijn. Natuurlijk durfde ik niet op hem toestappen, dus deed die vriendin dat maar en voor ik het wist, stond ik met hem te dansen op de dansvloer. Ik geloofde nooit in liefde op het eerste zicht, maar wat ik toen voelde, kwam toch aardig in de buurt. We gingen samen naar buiten en ook al was het vriezend koud buiten, ik voelde een intense warmte en na wat heen en weer gepraat, durfde ik het. Ik kuste hem en hij kuste terug. Wat een gelukzaligheid!!! We reden die avond nog samen weg, gewoon wat rondrijden in elkaars gezelschap, ons wat verstoppen en dan in de auto….wel ja, ik moet er geen tekeningske bijmaken, denk ik.

 

 

 

Met wat voor een goed gevoel ging ik toen slapen, niet te geloven. Zo had ik me jaren niet gevoeld, intens gelukkig, denkende dat ik een nieuw lief had, een man deze keer. Al snel kwam ik er achter dat hij samenwoonde met een andere vrouw, maar ik kon hem niet uit mijn gedachten zetten. Hij bleef ook langskomen en hij wilde meer dan gewoon vrienden zijn. Maar omdat hij al een vriendin had, zag ik dat zo niet zitten. Ik zou me er schuldig naar haar toe bij voelen. We gingen samen weg, regelmatig zelfs, gewoon als vrienden. En toen, op een avond begin juli… we waren samen naar een optreden van Guido Belcanto geweest en hij kwam mee binnen toen hij me thuis afzette. En toen, ja, toen begonnen we te kussen, heel passioneel. Hij leidde mij geleidelijk aan naar de slaapkamer en ja, van het één kwam het ander. En het was de beste seks die ik ooit gehad had, ik kan het nog steeds met geen woorden beschrijven. Gewoon hemels. Je kan zeggen van hem wat je wilt, maar hij wist hoe hij een vrouw moest verwennen. Goed, we begonnen een affaire en die maanden waren hemels. Ook al vond ik het iet wat storend dat je als minnares altijd op de 2de plaats komt. Ik wist dat hij thuis een vriendin had die op hem wachtte met het eten en hoe schuldig ik me ook tegenover haar voelde, ik genoot intens van mijn tijd met hem. Eigenlijk wist ik al van in het begin dat hij haar nooit ging verlaten, maar stil in mezelf bleef ik hopen. We gingen zelfs samen een weekend naar Parijs. Hoe hij dat uitgelegd heeft aan zijn vriendin, weet ik nog steeds niet, maar ik was al blij dat ik hem een heel weekend voor mij alleen had.

 

 

 

En toen stierf mijn vader en ik hoorde hem niet, helemaal niets meer. Hij had me zwaar teleurgesteld en ik was weer een illusie armer. Ik besloot hem uit mijn hoofd te zetten, maar dat was moeilijker dan ik dacht. (Deze zomer stond hij wel plots terug aan mijn deur en weer voelde ik die intense aantrekkingskracht die van hem uitging. Maar ik moet hem vergeten, ik moet hem echt vergeten.)

 

 

 

En toen, was daar weer een gast. Een lieve man die ik via via leerde kennen, een Hollander zelfs. Wie wordt er nu verliefd op een Hollander? Ik dus! Ik begon met hem een relatie, maar ook hier kwam een einde aan. Het was een echte lange-afstandsrelatie, hij aan de kanten van Amsterdam, ik hier in Mechelen. Skype, Facebook, Whatsapp, we gebruikten het allemaal en dan toch proberen om elkaar om de 2 weken toch te zien. Alleen met een afstand van 192km tussen ons, was dat niet zo gemakkelijk. En ook, wat ging hij vlug, hij wilde dat ik bij hem kwam wonen en stopte met mijn pil. Dat ik misschien helemaal niet in Nederland wilde gaan wonen, daar stond hij niet bij stil. Ik bedoel: ik woon graag in België en je kan zeggen, wat je wilt: Nederland is toch al een ander land. Als ik zei dat ik het lastig vond dat we zo ver van elkaar woonden, zei hij “het zou lastig zijn als we 1000km van elkaar woonden.” Ik vond dat het allemaal maar wat bagatelliseren. Uiteindelijk heb ik een einde aan die relatie gemaakt. Hij wilde ook niet mee met mij naar feestjes van vrienden en familie van mij, maar ik moest wel altijd naar Nederland komen om bij zijn vrienden te gaan zitten. Een maand geleden contacteerde hij me weer, dat hij me terug wilde. Toen ik hem duidelijk maakte dat ik dat zo niet meer zag zitten, heeft hij me uit zijn vriendenlijst op facebook gezwierd. Zijn goed recht natuurlijk, maar groot was de liefde dan toch niet, denk ik.

 

 

 

Ondertussen heb ik deze zomer ook een gast gehad die mij wel zag zitten. Leren kennen in een café. Ik gaf mijn nummer, ik wilde hem wel beter leren kennen, maar dat viel dus tegen. Hij dronk gewoon te veel en kon heel oneerbiedig over vrouwen praten. Of zoals hij respectloos tegen een café-bazin praatte. Ik ergerde mij er aan. Nee, dat was geen man voor mij.

 

 

En toen leerde ik weer iemand kennen, ik zag hem wel zitten. (Weer een gast met lang haar, zene! ;)) Hij flirtte met mij op een fuif en daarna hoorde ik er niets meer van. Bleek dat hij al een vriendin had. Waarom flirt zo’n gast dan met mij? Ik begrijp dat toch niet.

 

 

 

Wat de toekomst zal brengen, weet ik niet. Maar ik verlang toch naar een echte, pure relatie. Ze zeggen dat je er niet moet naar zoeken. Ik zoek ook niet echt, ik hou alleen mijn voelsprieten hoog in de lucht en we zien wel zeker… Ik wil er echt in geloven dat het kan.

 

 

 

 

2 gedachtes over “zet mij maar in het hokje biseksueel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s