Zo goed als alleen (G Belcanto)

Ok, ik ben fan van Guido Belcanto, grote fan zelfs. Waarschijnlijk nog net dat ietsje meer voor Johnny Cash, maar het spijtige aan die man is dat hij dood is. En oh ja, Nick Cave, die leeft nu nog wel maar heb ik spijtig genoeg nog nooit live gezien. Zal wel ooit komen, zo ooit!  Nu goed, ik ben gisteren dus naar een optreden van Guido belcanto geweest. Op zich niets bijzonders, want ik doe dat wel meer. Ik weet niet waaraan het lag, maar ik vond dit echt het beste optreden van hem dat ik ooit gezien heb. En volgens een goede vriendin wil dat al iets zeggen. Nee, ik zou het echt niet weten hoeveel ik al naar zijn optredens ben geweest, maakt me zelf ook niets uit. Maar om de zo veel tijd heb ik een optreden van El Guido nodig, gewoon om even de batterijtjes op te laden en dan kunnen we er weer een tijdje tegen.

Op zich vind ik zijn muziek en dan vooral zijn teksten ergens helend, ik vind er troost in. Al van in het begin dat ik er iets van hoorde en ik was toen op zich echt nog heel jong. Een tiener nog, zoekend naar mezelf. Iedereen kent dat wel, maar bij mij was die wel heel heftig. Ik vond het de meest verschrikkelijke periode uit mijn leven en toen ontdekte ik de liedjes van Guido Belcanto. Heel toevallig eigenlijk, maar ik luisterde en het gaf mij troost. Ik was 15 toen ik voor het eerste naar een optreden van hem ging en ja, toen was ik helemaal verkocht. Alleen, als je op die leeftijd zegt dat je naar Guido Belcanto luistert, wordt daar nogal mee gelachen, dus ik zweeg er over. Nu, meer dan 12 jaar later, weet iedereen in mijn omgeving dat ik naar hem luister en ja, er wordt nog mee gelachen, maar al een stuk minder en op zich trek ik mij daar ook niets meer van aan. Hoe ouder ik word, hoe minder ik mij aantrek van wat mensen van mij zeggen. En daardoor geniet ik ook meer van het leven.

Nu even terug naar het optreden van gisteren. In Grobbendonk was het te doen, niet echt bij de deur, maar ja, een mens moet er al eens iets voor over hebben. Het was met een kleine bezetting, wat dus wil zeggen: 2 muzikanten erbij. Op zich vind ik dat dus echt geweldig, dat je zo’n goed optreden kan geven met zo weinig muzikanten. Je moet het maar doen. Eigenlijk weet ik niet goed wat er over te schrijven of met welke woorden, in zijn gastenboek heb ik het met één woord omschreven: wauw! Op zich vat het dat wel samen, meer moet dat niet zijn. 🙂 Maar als ik het hier zou omschrijven met één woordje, kan ik moeilijk van een blog-bericht spreken. Eigenlijk bracht hij liedjes van in het begin van zijn carrière tot nu, een bondige mix van liefde, lust en leed (niet toevallig een titel van een cd van hem). Op zich valt het mij al minder op, omdat ik zijn liedjes waarschijnlijk van voor naar achter en van achter naar voor kan meezingen, maar je kan sommige van zijn liedjes zwartgallig noemen, maar net als je denkt dat het nu wel heel erg triestig is, komt er daar dat éne zinnetje waardoor je in de lach schiet. En zoals ik al eerder zei, ik heb dat precies minder door dan vroeger, maar gisteren had ik mijn nonkel meegenomen. Hij zag hem voor de allereerste keer aan het werk. En dan zag ik mijn nonkel regelmatig in de lach schieten, zoals bij plastic rozen verwelken niet. “Ik stuur jou plastic rozen als symbool van mijn verdriet, zo zal je altijd aan me denken als je deze rozen ziet… alleen je hoeft ze geen water te geven…” en bij dat laatste zinnetje begon mijn nonkel te lachen. Waardoor ik ook weer begon te lachen. Stel u dat een paar keer voor!

Guido Belcanto is de koning van het Vlaamse levenslied, een lach en een traan zoals ze zeggen. Letterlijk, want zoals ik eerder zei, als je goed luistert en je denkt dat het nu wel heel triestig is, komt daar dat zinnetje dat alles weer relativeert. Maar in het leven is dat toch ook zo. Alles kan tegenzitten, enorm hard tegenzitten. De natuur van de mens is echter om steeds op zoek te gaan naar datgene wat het relativeert. Pas als je dat niet meer kan, ga je er onder door. Echt waar, ik heb al in een depressie gezeten en dat was niet omdat alles in mijn omgeving zo tegenzat, ook wel, maar niet alleen. Ik vond alleen datgene dat het allemaal relativeert niet meer, ik zag zulke dingen niet meer. Ik heb sinds die depressie eigenlijk al veel moeilijkere tijden gekend, maar ik ging er niet meer onderdoor. Gewoon omdat ik datgene vond dat alles relativeerde (en ook omdat ik nu vind dat slechte gevoelens ook gewoon bij het leven hoort, wat op zich misschien ook al een relativering is). Wie weet hebben de liedjes van Guido Belcanto me wel leren relativeren. Zou het kunnen? Ik denk het wel, ja. Mooie bedenking om mee af te sluiten.

2 thoughts on “Zo goed als alleen (G Belcanto)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s