Waarom heb ik eigenlijk een blog?

Waarom heb ik eigenlijk een blog? Ik post hier nooit iets… zou het echt wat meer moeten doen. Ik schrijf zo veel, dan kan ik het even goed hier zetten. Een gedichtje of zo, weet ik veel. Al is het weer schandalig lang geleden dat ik nog een gedicht geschreven heb, al kwam er vorige week ineens zo een rijmend zinnetje in mijn hoofd. En ik had zo iets van “aha, ik heb het nog altijd in mij.” Toppunt van al is dat ik dat zinnetje nu niet meer weet. Zo typisch, in plaats van dat dan ergens op te schrijven of zo. Nee, oeps, vergeten. Soms vraag ik me af waar de tijd is dat ik bijna uitsluitend met pen en papier communiceerde, om aan anderen mijn gevoelens uit te leggen. Het hielp me ook om dingen te verwerken, klaarheid te scheppen. Soms kan je zo in de war zijn, en als je dan alles eens opschrijft, lijkt het al een stuk minder erg. Maar ik veronderstel dat ik aan dat soort schrijven gewoon geen behoefte meer heb. En daar ben ik dan ook weer blij om.

 

 

Zo eens heel af en toe schrijf ik in nog mijn dagboek, met een echte vulpen. Ja, ik schrijf graag met een vulpen. Op mijn voorlaatste job schreef iedereen met een balpen, behalve ik. Ik schreef met vulpen en ik had er verschillende, aangezien we ook in verschillende kleurtjes moesten schrijven. Alleen de psychiater schreef ook met vulpen. Die mens vond dat overigens geweldig dat ik daarmee schreef. Maar tegenwoordig schrijf ik ook bijna overal met balpen. Ik heb er hier 100 liggen of zo, gewoon omdat je dat overal bijkrijgt. En voor die vulpen moet ik inktbuisjes kopen. Maak even een snel rekensommetje. Jaja, hier is het ook crisis.

 

 

Verder weet ik niet goed over wat te schrijven. Ik schrijf hoe langer hoe minder. Ik hoorde ooit een vrouw van een jaar of 50, die enorm veel gedichten schreef, zeggen: “ik deed dat net als elk ander tienermeisje, maar ik ben dat blijven doen.” Misschien is mijn jeugd nu wel gewoon definitief voorbij. Zou toch kunnen? Al ben ik het tienermeisje-zijn, ondertussen ook al enige tijd kwijt.

 

 

Ok, ik heb in tussentijd nog kort-verhaaltjes geschreven. Ik heb er ooit op een forum gezet en daar toen heel veel goede feedback op gekregen. Ik zou er gewoon terug wat meer werk van moeten maken. Ik schrijf graag, of het nu met vulpen in mijn dagboek is, met balpen op een kladblaadje of getypt op de laptop. Ik schrijf graag, het ontspant me. Tijdens een opname in de psychiatrie zei mijn begeleidster altijd dat ik wat meer voor mezelf moest doen, dingen doen die ik graag doe, tijd voor mezelf nemen. Ik denk dat ik het daar nog altijd moeilijk mee heb. Ik teken en schilder bijvoorbeeld ook heel graag, maar ik begin er nooit aan omdat ik denk dat ik wel wat beters te doen heb dan een tekening te maken. En wat doet ge achteraf met die tekening? Niks, wegsmijten als ge ze niet goed vindt en ze in een kaft steken als ge ze wel goed vindt.

 

 

En met dat schrijven van die verhaaltjes heb ik juist hetzelfde. Ik zie er het nut niet van in. Als het goed is, blijft het op mijn computer staan en als ik het niet goed vind, gaat het naar de prullenbak.

 

Ooit had ik wel de droom om schrijfster te worden, toch minstens één boek geschreven te hebben. En ondanks dat iedereen die al iets van me gelezen heeft, zegt dat ik echt moet blijven schrijven, doe ik het niet.

 

 

Eigenlijk de enige hobby waar ik nog echt tijd in steek, is gitaar spelen en eerlijk gezegd? Ik vind dat ik beter kan tekenen en schrijven. De ironie. Nee, een groot talent ben ik niet, maar kom: het houdt me bezig, maar daarnaast zou ik best nog kunnen schrijven en tekenen. Ik heb tijd genoeg, want momenteel zit ik zonder job. Het geweldige besef dat ge dan voor uzelf bedenkt dat ge wel iets beter te doen hebt dan te tekenen of te schrijven, maar ondertussen wel enorm veel tijd verdoet op facebook. Ik heb van mijn ex-vriend zelfs een smartphone cadeau gekregen. Ik kan nu dus overal op facebook als ik wil. En het stomme van de zaak is dat ge dat dus doet ook, hè. In de wachtkamer van de dokter? Vroeger nam je daar een oude Flair of Dag Allemaal vast, nu check je je facebook. Maar als ik bij vrienden of zo zit, zit ik nooit op Facebook. Doodnormaal zou je zeggen. Blijkbaar vinden tegenwoordig heel wat mensen het abnormaal dat je niet op facebook zit als je echt sociaal contact hebt op die moment. Ik vind facebook geweldig, begrijp me niet verkeerd. Ik heb terug contact met vrienden van vroeger door facebook. Ik heb er ook mensen door leren kennen. Allemaal geweldig dus, maar aub, als je bij mij zit; check dan niet uw facebook op uw GSM. Ik vind dat asociaal en dat past dus niet bij een sociale-netwerksite. Facebook check je thuis of als je in de trein zit of in de wachtkamer of zo, maar niet als je bij vrienden bent. Gewoon een tip die ik mensen wil meegeven. Echt, het is ergerlijk!