Gelukkig zijn

Donderdag had ik weer zo’n dag. Ik stond op, zette koffie, had niets om handen, nam even mijn gitaar vast, en ik voelde het aan alsof het een baaldag zou worden.  Maar dan kreeg ik het lumineuze idee om M., een vriendin, te bellen met de vraag of ze iets te doen had en of ze geen bezoekje van me wilde. Ik had haar al sinds februari niet meer gezien, het mocht dus wel eens.  Ze vond dat geen enkel probleem, ik kwam er aan en werd hartelijk ontvangen door M, in pyjama. Dat vind ik zo geweldig aan M. Ze trekt zich van niks iets aan. Ze wist dat ik ging komen, maar hield gewoon haar pyjama aan. Nu, moet ik eerlijk bekennen dat ik ook wel zo ben. Ik kan me echt optutten, ALS ik er zin in heb. Maar ik kan even goed als een slons over straat gaan. Misschien dat ze me daarmee wel hippie noemen? De laatste tijd heb ik echter terug iets meer van: een beetje make-up, een hakske onder een rok. Geen jeansbroek met “basketters” onder. Al loopt dat dikwijls wel gemakkelijker dan hakken, zeker in Mechelen city met al zijn kasseien. Een rok op de fiets kan ook zo zijn nadelen hebben: de wind die er onder komt zodanig dat bij momenten iedereen je onderbroek gezien heeft. Ja, met een rok op de fiets moet je altijd zorgen voor een deftige onderbroek.  Nu niets van dat alles: gewoon een gemakkelijke, linnen broek en een trui, ik had een baaldag en had dus in niets zin om mij op te tutten.

Maar goed, ik kwam bij M.. We knuffelden elkaar, zeiden dat het weer veel te lang geleden was en dan begonnen we te tetteren. Het is te zeggen: meestal tettert M en luister ik. Soms zeggen mensen van mij dat ik een babbelkous ben, maar dan hebben ze M. Nog niet ontmoet, denk ik dan. Niet dat ik mij daar aan stoor, ik vind het soms wel aangenaam om gewoon te luisteren. Na een tijdje kwam haar buurjongen met zijn vriendin binnen. Die buurjongen had ik al meer gezien. Hij zag er goed uit, zijn vriendin had ik nog nooit gezien, maar het was zeer zeker een aangename vrouw. En het gesprek ging verder, heel open, zoals het altijd is aan de keukentafel van M. Bij M. kan je echt je zelf zijn en ik denk niet dat ik de enige ben die dat zo ervaart, dat is wel duidelijk. Nu goed, zij moesten nog naar de bank, ik en M bleven weer onder ons getweetjes. We hebben iets gegeten, maar daarna hebben we zo hard gelachen. Gelachen, gelachen en nog eens gelachen. Het had geen naam. Na een tijdje zette M mij buiten, dat heeft ze wel. Als ze het in zich krijgt van “nu wil ik iedereen buiten”, sta je ook binnen de 5 minuten buiten. Maar ook dat vind ik zo tof aan haar. Nooit zal je het gevoel krijgen dat je over haar grenzen gaat, daar zorgt ze wel voor.

Ik kwam buiten, nam mijn fiets, het regende. Redelijk hard zelfs. Ik trapte op mijn gemakske naar huis en voelde de regen op mij vallen en plots kreeg ik een spirituele bui. Ik voelde waarachtig dat ik leefde, écht leefde.  Ik voelde de regen heel bewust vallen, ik hoorde de auto’s heel duidelijk naast me rijden, ik was me heel bewust van alles rondom mij. Kletsnat was ik toen ik thuis kwam, hoewel het nog geen 10 minuten fietsen is. Maar ik voelde me gelukkig, gelukkig dat ik leefde, heel gelukkig. Wat begon als een druilerige donderdag waarvan ik dacht dat het een baaldag ging worden, draaide uit in een zeer aangename dag. Ik kwam thuis, deed andere kleren aan en ging in de zetel liggen. Ik zette een cd’tje op en voelde me intens gelukkig. Geluk zit soms in kleine dingen, zoals hartstochtelijk lachen met een goede vriendin.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s