Verpleegkundigen bye bye… patiëntenzorg bye bye

tired nurseIk ben verpleegkundige, een psychiatrisch verpleegkundige, maar ik ken ook de “algemene’ kant. Als verpleegkundige werken is niet meer vol te houden, dat zeggen er meer en meer en er is alsmaar minder personeel in de ziekenhuizen en de bejaardentehuizen. In een ziekenhuis werken: been there, done that: nooit meer.

Ik studeerde af in 2006, denk ik, ik moet soms al eens denken…. In 2011 werkte ik op een neurologie, ze hadden me daar gezet tot ik op de PAAZ kon gaan werken, beetje klikspaangedrag over iets uit mijn verleden deed de directeur nursing meteen beslissen dat ik me eerst op neurologie moest gaan “bewijzen”. Ik wilde dat absoluut niet doen natuurlijk en toen mijn collega’s dan nog zeiden dat ik waarschijnlijk in jaren niet op de PAAZ zou komen omdat ze me nu eenmaal “binnen” hadden en ze sowieso bij sollicitaties eerst mensen van buitenaf zouden aantrekken, werd ik helemaal kwaad. Het werd overigens bevestigd toen ik intern solliciteerde op een vacature op de PAAZ: ik kreeg niet eens antwoord. Binnen is binnen was daar de mentaliteit. Een vroedvrouw heeft daar eerst 5 jaar op neurologie gewerkt en is het dan afgebold omdat ze ondertussen al 5 nieuwe vroedvrouwen hadden aangenomen op de kraamafdeling en ze hetzelfde meemaakte als ik, elke keer opnieuw.  Ik werkte er dik tegen mijn zin en dat kan ik dan ook niet verstoppen. Het is niet dat ik echt ging tegenwerken, maar ik trok mij er ook weinig van aan allemaal, blijven wilde ik sowieso toch niet.  Ik had ook echt roddelende collega’s op die dienst en als er iets is waar ik echt niet tegen kan…. Over iedereen waren ze bezig en dan weet je ook, dat ze over u beginnen als jij je rug draait. Oh wat was ik blij toen ik mijn ontslag kreeg. Ik heb meteen naar een vriendin gebeld “ik ben ervan af” en zij nodigde me uit om het te vieren, ze is ook verpleegkundige en begreep het beter dan wie ook. Het was namelijk in een periode dat ik door privéomstandigheden ook geen fut had om naar ander werk te zoeken. Ontslag geven is nooit slim, ontslag krijgen wel. 😉

Nu goed, werken in de verpleging dus, de algemene en waarom dat echt niet meer leuk is.

Je moet dat zo bekijken: de meesten kiezen tegenwoordig voor verpleegkunde omdat ze willen zorgen voor, anderen willen helpen en er vooral voor anderen willen zijn. Anders begin je er niet aan, denk ik. Sommigen noemen het nog steeds een roeping, misschien is dat zo, misschien ook niet. Ik kan enkel voor mezelf spreken dat het bij mij puur idealisme was. Een idealisme dat de eerste dag van mijn eerste stage al de grond ingeboord werd door een dokter die even heel cru duidelijk maakte dat alles draait om centen, om zijn centen vooral en niet om het welzijn van de patiënt. Ik was daar toen echt door geschokt, ik weet nog steeds dat ik dat vol verontwaardiging ging vertellen aan mijn moeder toen ik van stage thuis kwam.

Nu ja: idealist tot in de kist… Ik studeerde en deed stages. Ik vond verpleegkunde studeren eerlijk gezegd poepsimpel. Ik deed Latijn-Wiskunde in het middelbaar en daartegen was verpleegkunde gewoon véél gemakkelijker. Maar he, ik wilde het doen. Ik haalde uitmuntende resultaten en ook mijn stages waren heel goed. (Behalve één)

Wat me toen al opviel: hard werken maar dat vond ik niet erg, verre van. Wat ik enigszins wel altijd grappig vond was het: snel, snel, snel, zodat we om 11 een koffie kunnen gaan drinken en op ons gat kunnen gaan zitten. Dit was dus echt zo, nooit de absurditeit hiervan begrepen. Ik werk liever wat rustiger eerlijk gezegd en ik denk dat de patiënten dat ook liever hebben, daarna moesten de dossiers ingevuld worden, dus konden die koffie en op het gat zitten sowieso. Er zijn er nog waarmee ik afstudeerde die dit echt onnozel vinden. Als stagiair krijg je ook al “leuke” taakjes en niet zelden voel je je een goedkope werkkracht voor de vuile taken die niemand wil doen. Het was ook van afdeling tot afdeling verschillend: je had er die je als stagiair overal mee naartoe namen en waar je mocht oefenen met vaardigheden dat het een lieve lust was en dan je die dat je bij niets betrokken en je liever waskommen en bedpannen zagen afwassen. Allemaal met de glimlach gedaan: nu goede punten halen en dan kon ik er ook aan beginnen, zo dacht ik.

Ik begon, eens afgestudeerd, bij het witgele kruis, thuisverpleging. Ik vond dat eigenlijk leuk, maar veel werk en werk mee naar huis nemen: niet de patienten, wel de administratie. Tot dan toe wist ik niet eens dat het RIZIV uitrekende hoeveel tijd je max deed over een bedbad of een waske aan de lavabo. Daarop was ons aantal patiënten berekend: 16 patiënten op een uur was doodnormaal en pas wanneer je in zo een geval 17 patiënten kreeg, mocht je overuren ingeven. Dat er soms patiënten een nacht op de grond gelegen hadden als je daar kwam en ik die eerst wilde opwarmen in bed of dat de kat al 3 keer door uw steriel veld liep en je elke keer opnieuw kon beginnen (bij een diabetesvoet was dat toch echt aan te raden), dat je soms verse lakens op het bed moest leggen omdat de patiënt anders niet in bed kon (tsja, hoorde niet tot ons takenpakket, maar je kan ze nu toch moeilijk terug in hun eigen urine leggen of zo), maar ook dat de meesten die een bedbad krijgen meestal niet echt meewerken omdat ze gewoon oud zijn en niet kunnen meewerken… Daar houdt dat RIZIV geen rekening mee. Ik werkte altijd langer, maar ik heb zelden zo een dankbaarheid bij patienten gevoeld als in de thuisverpleging, dat dan weer wel…

 

Ik had wel veel last: mijn handen lagen helemaal open van de eczema en de psoriasis. En handschoenen maken dat enkel erger. Tijdens stages viel dat altijd mee omdat het maar korte periodes waren en dan terug les, maar dit was de hel, echt de hel. Dermatologen geweest en eentje ervan zei echt: juffrouw, jij kan niet als verpleegkundige werken op die manier… Ik was een half jaar bezig, nog niet. Mijn rug nam het alleen werken duidelijk ook niet in dankbaarheid af.

 

Nu goed, psychiatrie dan, ik had ervoor gestudeerd…. Laat me een ding zeggen: stages bereiden u echt niet voor op het echte werk. Maar he, ik deed wat ik graag deed en met vallen en opstaan bijleren: dat gaat ook, ook op het werk…

Dat ik dan daarna op neurologie kwam, was niet de bedoeling maar leerde me vooral dit:

  • Geen tijd voor de mensen, gewoon geen tijd…. Verder doen, verder doen, en verder doen.
  • Merken: he, ik heb me ooit voorgenomen dat ik nooit die verpleegster ging zijn die met de hand op de deurklink stond van ‘ik moet verder doen” en ondertussen maar doet van “jaja jaja” omdat de patiënt nog iets wil zeggen
  • Werken als aan de lopende band: patiënt X gedaan, overgaan naar patiënt Y, Juist een fabriek. Wilde ik niet met mensen werken?
  • Besparingen tot in het absurde toe, een afdelingsbudget. Als er iets kapot is moet dat soms maar wachten tot het jaar daarna of daarna, alles hangt af van het budget dat je krijgt per jaar.
  • Geen tijd om haren te kammen, nagels te knippen en haar te wassen
  • De voeten wassen we in weekend niet, geen tijd voor. Enkel gezicht, oksels en intieme delen.
  • Kamers binnen lopen, de lakens eraf trekken (of ze nu nog slapen of niet), ze beginnen te wassen en liefst van al in een rush. Op mijn stages deed ik nog rustige de gordijnen open, zei ik Goedemorgen en vroeg ik hoe het was en dan zei ik: ik kom u wassen
  • Een vroege gedaan hebben en om 17u telefoon krijgen of ik a.u.b. de nacht wil komen doen want de vaste is ziek gevallen. En dan doe je dat, dat is immers doodnormaal.
  • Doodziek gaan werken, want uw collega’s in de steek laten lijkt geen optie meer.
  • Patiënten worden zo rap mogelijk naar huis gestuurd en is de een de kamer nog niet uit, staat de volgende al in de gang (meermaals meegemaakt).
  • Elke dag een pijnlijke rug hebben en ’s avonds niet meer uit de zetel raken
  • Oh ja, na je werk te pas en te onpas in slaap vallen
  • Een sociaal leven: wat is dat eigenlijk? Juist ik heb ongeveer 2 dagen vrij op 14 (vergeet de overuren niet), die dienen echt om te recupereren, het heet ook recupe
  • Gratis overuren doen, want je kan ze toch amper terugnemen dus gaat bijna alles ervan naar de staat
  • Geen tijd meer hebben om naar de wc te gaan (dit is echt niet om te lachen, dat is echt zo)
  • Meestal geen middagpauze meer hebben. Of avondpauze, we werken nu eenmaal in shiften.
  • Na de vroege de late er nog bij nemen wegens te weinig volk. Of zoals ik eerder al zei: de vroege doen en dan later op de dag opkomen voor de nacht
  • Soms nog bezig zijn als uw collega’s van de volgende shift er al zijn en denken: help: ik moet al briefen en dat is nog niet orde en dat en dat en dat
  • Mensen in natte pampers moeten laten zitten, want het is nog geen pamperronde en ze mogen er maar 3 per dag gebruiken (vind ik ook echt niet kunnen!)
  • Meer en meer administratie die ook nog eens tekortdoen aan het zorgen voor mensen. Soms vraag je je af: ben ik nu secretaresse of verpleegkundige?
  • En we werken niet meer met mensen, maar met protocollen en procedures, dat vooral.

 

Meer en meer verpleegkundigen haken af om deze redenen, kom je nog met minder te staan, verergert het alleen maar en het is er in die tijd van toen ik studeerde tot nu enkel op achteruit gegaan. Ik hoor oudere verpleegkundigen weleens zeggen: wij hadden vroeger nog tijd voor de patiënten, nu niet meer. Dat is, denk ik, ook zo. Elke verpleegkundige wil patiënten tijd geven, maar t mag niet meer: alles draait rond cijfers en geld. Het ziekenhuis dat is een bedrijf geworden zoals een ander: besparingen en verder moet het opbrengen, de mensen zelf doen er niet toe. Toen ik in oktober in het ziekenhuis lag, waren ik en mijn kamergenoot een goede kamer werd gezegde, want wij belden bijna nooit. Ik mocht niet alleen uit bed, maar mijn kamergenoot wel, waardoor zij al weleens servetjes ging halen voor mij. En ik, verpleegkundig zijnde, durfde ook amper te bellen, want eigenlijk is daar ook geen tijd voor en ik weet dat. Mijn kamergenoot zei daar dan weer dat ze compassie had met verpleegkundigen: zo hard werken. “Iedere job is hard werken, maar als ik dit allemaal zie, dan denk ik: ge moet er goesting in hebben…”, zei ze.  Mijn vader zei dat trouwens ook toen hij in het ziekenhuis lag en ik ken er nog veel ondertussen. Ik heb er al bewondering voor gekregen van vrienden en van mijn vader helemaal terwijl hij er niet echt zo voor was dat ik verpleegkunde ging doen. Daarna zei hij wel: veel te hard werken voor veel te weinig geld. Nu ja, als ik mensen vertel dat het RIZIV bepaalt dat je max 15 min over een bedbad mag doen, schrikken ze zich ook een ongeluk. “Dat is berekend of wat?” Uhu, alles in de zorg hoor.

 

Ik doe wel graag de nacht: alleen, op uw eigen tempo en tijd voor de patiënten, er mee kunnen praten als ze niet kunnen slapen en zelfs de gazet kunnen lezen. Heel andere sfeer ook, ik werk graag ’s nachts. Maar ja, met mijn hormonale problemen mag ik ’s nachts niet meer werken, in shiften ook niet.

Mijn rug daar zit mijn huisarts al van in het begin op te hameren, die doet al pijn sinds ik tiener was, dus ja, ik heb scoliose… Daarom, denk ik…

Nu ja, goed… In oktober vorige jaar had ik een auto-ongeluk en zei de medisch adviseur dat ik gewoon niet meer als verpleegkundige kan en mag werken. Ik begon er eigenlijk van te huilen. “Dat is erg, hè, als je iets graag doet. Ik denk dat jij ook een heel goede verpleegkundig bent, maar alles bij elkaar geteld: niet tegen water en zeep kunnen (laat staan alcogel), een misvormde rug, niet in shiften mogen werken en nu een voet die blijft pijn doen en een rug die sinds dat auto-ongeluk constant pijn doet…. Tsja, het optelsommetje is snel gemaakt.” Ik begon wel te wenen, maar langs de andere kant: zotirs nurde 2 een rush op het werkveld waar mensen plaats moesten maken voor cijfer, centen en procedures: daarvoor werd ik ook geen verpleegkundige.

Ik ben nu in begeleiding bij het GTB, aangepast werk, verpleegkundige blijf ik altijd, in hart en nieren, ik wil ook mensen blijven helpen: op een ander gebied nu. Er is richting naar hoe en wat. Met schrijven help ik blijkbaar ook heel veel mensen: een nieuwe missie en daarnaast die kinderwensconsulent en misschien ga ik toch nog psychologie studeren: misschien wel. Maar dat is vooral plan B voor als ik niet zwanger raak.

 

Onvruchtbaar zijn…. de harde realiteit.

inferttility
heel goed omschreven

Vannacht droomde ik dat ik zwanger was. Dat is niet de eerste keer, maar dit was zo echt, ik voelde in die droom allerlei gevoelens, vooral heel veel blijheid, bijna euforie. Ik deed een simpele zwangerschapstest, met zo van die simpele stripjes. Ik stak het in het potje, de twee streepjes kwamen meteen, datgene wat aangaf dat het positief was en de controlestreep. Ik deed drie testen na elkaar, want ik kon het niet geloven, na de derde begon ik in die droom te wenen van geluk. Ik had meteen een zwangere buik ook, het blijven dromen voor iets. Mijn moeder en zus waren er ook heel blij mee in die droom…. Ik zag mijn kindje op een echo: ik zag en hoorde vooral een kloppend hartje: doef, doef, doef, doef,…. Dat was mijn kind, echt MIJN kind… en in mijn droom huilde ik ook bij die echo, van puur geluk…

En dan werd ik wakker: realitycheck: niet zwanger, geen kind.

 

Het helpt ook niet dat ik morgen al 33 word, ik voel me echt achtergelaten in het leven. De meesten van mijn leeftijdsgenoten hebben kinderen, van heel uiteenlopende leeftijden, de oudsten zijn al tieners…

 

Ik vraag me soms af of mijn leven wel zin heeft als ik geen kinderen kan hebben, geen gezin, geen familie van mezelf. Volgens mij is het doel van bijna iedere mensen: kinderen maken en groot brengen: bij vrouwen misschien nog groter dan bij mannen. Het is een oerinstinct wordt weleens gezegd. Dat is het inderdaad volgens mij. Elk dier plant zich voort, ook de mens en ik kan dat niet. Het meest essentiële waarvoor een dier op de wereld gezet wordt, kan ik niet. Dat is een gevoel en gedachte die bij mij al jaren overheerst. Dat die PCOS op zoveel andere gebieden ook zoveel invloed heeft, kan me niet meer schelen, maar dat ik er geen kinderen door kan krijgen, kan ik eigenlijk niet aanvaarden. Ik heb gewoon geen eisprong en wat bij ook vreemd is, bij die stimulatierondes met hormonen, heb ik ook redelijk weinig eicellen. Wat bij PCOS normaal net wel het geval is, kans op overstimulatie heb ik gek genoeg niet blijkbaar. Zelfs dat loopt niet normaal.

 

Eventjes opsommen wat mensen allemaal zeggen en wat elke keer een regelrecht steek door mijn hart is.

 

  • Laat het los

Wel ja, laat het los. Ten eerste: hoe kan dat als ik om dat uur een spuit moet zetten, op dat ander uur nog een neusspray en voedingssupplementen moet nemen bij de vleet? Er een operatie voor onderging en geen alcohol mag drinken, heel erg moet letten op voeding en nu zeker al moet opletten voor toxoplasmose en cmv, zelfs geen ibuprofen of pantomed mag nemen en een deel andere medicatie die ik normaal móét nemen en waardoor ik nu terug kwalen heb die ik niet meer had.
En verder: tsja, ik kan zo veel loslaten als ik wil en elke dag in bed kruipen met een man: geen eisprong = geen kinderen. Vrij logisch lijkt me dat

 

  • Wees blij dat je geen kinderen hebt

Wat is er dat nu weer voor een? Ooit heb jij er toch ook voor gekozen? Ik hoop overigens dat uw kinderen dit niet horen.

 

  • Geniet van de vrijheid: een kind houdt u in huis gekluisterd

Wees gerust: ik wil mijn vrijheid daarvoor heel graag opgeven en mijn vrijheid verschuiven naar playdates en in de speeltuin afspreken met vriendinnen terwijl onze kinderen zich amuseren.

 

  • Uw tijd komt nog wel

Ah zo, jij bent toekomstvoorspeller of zo? Dat weet je niet, dat weet niemand. Het zwaarste eraan is trouwens dat je niet weet of het ooit lukt. Erken dat gewoon, dat doet veel meer deugd dan een zin die absoluut geen troost brengt.

 

  • Het heeft een reden dat je geen kinderen kan krijgen

Oh, zeg je dat ook tegen mensen met andere ziektes? En wat is die reden dan als ik vragen mag, ik heb ze nog niet ontdekt.

 

  • Je moet aanvaarden dat je onvruchtbaar bent

Ah, want jij veegt je grootste droom ook meteen van tafel als het wat tegen zit?

 

  • Laat de natuur zijn gang gaan

Waarom heb jij je dan laten opereren twee maanden geleden?

 

  • Adopteer gewoon

Eigenlijk wilde ik dat, ja, maar met 500 mensen voor mij en als alleenstaande op de wachtlijst is dat waarschijnlijk niet echt mogelijk

 

  • Wees blij met X (de dochter van mijn overleden vriend)
    Oh, ik ben er blij mee, maar dat is mijn kind niet en zal het ook nooit zijn. Dat wil niet zeggen dat ik er niet enorm veel liefde voor voel, maar het is mijn kind niet. Oh ja, ik heb me helemaal opgegeven voor pleegzorg ook, maar dat is net hetzelfde: het zijn mijn kinderen niet, ze zullen het nooit zijn en kunnen even vlug weer weggehaald worden als ze kwamen.

 

Verder zit ik inderdaad op een leeftijd waar 90% van de mensen rondom mij kinderen heeft. Ik heb niets tegen de foto’s die ze plaatsen op facebook en Instagram. Ik heb er geen probleem mee dat ze over niets anders meer kunnen praten, maar weet je hoe dat voelt? In de steek gelaten en behoorlijk eenzaam.

 

Het is moeilijk om die pijn te blijven verbergen, vrolijk te blijven en geen verdriet te hebben terwijl het gemis en het verdriet elke dag groter en groter wordt. Het wordt wel verwacht…  Mijn psychologe zit dan weer juist te zeggen dat het toch doodnormaal is dat ik me allesbehalve goed voel. Ik voel me persoonlijk ook heel erg onvolledig en ik maak mezelf constant verwijten. Wat doe ik in Gods naam verkeerd dat het blijkbaar niet mag zijn? Heel wanhopig soms ook,  hetgeen tijdens stimuleren, pick ups en terugplaatsingen ook enorm wordt afgewisseld met hoop. Misschien ooit toch? Er zijn zo velen die het na 10 jaar eindelijk lukte.

 

Soms denk ik ook dat, als ik mijn moeder gevolgd was, ik nu al drie kinderen had gekregen. Soms is het behoorlijk pijnlijk dat uw JONGERE zus ondertussen een kind heeft, al wil dat niet zeggen dat het niet gegund is.  Het kan ook heel pijnlijk zijn dat uw buurvrouw gewoon door anticonceptie zwanger raakt, al twee keer ondertussen, waarmee ik niet wil zeggen dat het voor haar dan zo leuk is, maar hier heerst dan vooral het idee: het is niet eerlijk. Dat vindt zij ook heel hard trouwens. Het is bovendien ook jammer dat ze niet durfde zeggen dat ze zwanger was, tegelijkertijd vind ik dat vooral ook heel lief.

 

Heeft het leven trouwens een doel als je geen kinderen kan krijgen? Ik denk het niet, voor mij is het doel van het leven gewoon kinderen baren en opvoeden. Kan ik nog zo veel dingen doen die ik graag doe en belangrijk vind. Het levensdoel is niet vervuld en dat blijft een confrontatie voor de rest van je leven: geen eerste schooldag, geen sinterklaas die over de vloer komt, geen speelgoed waar ik over kan struikelen en op vloeken, geen eerste woordje, geen eerste stapjes, geen lentefeesten of communies, geen diploma-uitreikingen, geen trouw, geen kleinkinderen die dat ook allemaal nog eens doen en eventueel achterkleinkinderen en later in het rusthuis bezoek van hen allemaal zien bij uw medebewoners en jij zit daar eenzaam en alleen, want daar is de confrontatie nog eens zo hard dan in uw eigen huis.

Maar vooral het niet kunnen zorgen voor, ik heb niets om voor te zorgen. Awel ja, ik heb een kat, maar kom er niet mee af dat het dat vervangt, hoeveel katten ik ook in huis haal, het zijn mijn kinderen niet en ik ben hun moeder niet!  Zonder een kind is en blijft mijn leven onvolledig, sowieso. Dat ik een hond moet nemen, zeggen ze ook wel eens, dat is net als een kind. Komaan, hoor je eigenlijk wat jezelf zegt?

 

Ik heb PCOS, er bestaan ook andere vruchtbaarheidsproblemen, maar het is ook een ziekte, stoornis of mankement; het gaat niet zomaar weg. Ik werd ermee geboren en het blijkt een erfelijk karakter te hebben. Dat is ook heel duidelijk.

Ik heb één ding geleerd ondertussen, als je zelf nooit ervaren hebt wat het is om vruchtbaarheidsproblemen te hebben, begrijp je het niet, echt niet. Dat is geen verwijt, maar het maakt het gevoel van eenzaamheid eens zo groot. Zelfs al ben je heel inlevend en vertel ik je er veel over, ook over mijn gevoelens errond enzo: het begrijpen: nee, nooit. Dat heb ik ondertussen jammer genoeg ontdekt. Mijn gevecht zal je nooit begrijpen, nooit. Je zal nooit begrijpen waar ik doorga. Eigenlijk al sinds de gynaecoloog heel vroeg zei dat ik zeer ernstige PCOS had en de kans heel groot was dat ik geen kinderen kon krijgen, zelfs niet met fertiliteit. Je zal ook nooit begrijpen wat fertiliteitstrajecten met je doen: lichamelijk en psychisch. Hormonen: het is niet niks, het maakt je kapot, maar hé, ik wil er desnoods voor sterven en alles weggeven. Daarnaast heb je al die hoop, wanhoop en teleurstellingen telkens opnieuw. Elke terugplaatsing die mislukt voelt alsof je een klein beetje dood gaat, weer een kindje kwijt. Voor anderen is dat geen kind, voor mij wel en ik raak het elke keer opnieuw kwijt alle maatregelen ten spijt.  Waarom Ik? Wat deed ik verkeerd? Waarom, bij geen enkel ander mankement in mijn lichaam is dat gevoel en die vraag zo sterk aanwezig, het raakt me in het diepste van mijn (moeder)ziel. Elke week mag ik naar mijn psychologe gaan en een uurtje huilen terwijl ik verder positief moet blijven, zo voelt dat en dat doet me heel goed, het lucht op, maar ik huil me vaak in slaap: dat mag je gerust weten.

 

Eén ding is wel heel zeker: ook al begrijpen zo weinig mensen dit, ik blijf dankbaar voor alle steun die ik hierrond ervaar, dat wel! dank jullie! ❤

 

een boterham met choco en een met confituur

choco

 

Het begon deze middag, ik zette een foto op fb van een boterham met choco en een met confituur. Het was meer dan een jaar geleden dat ik dat gegeten had…

 

Ik zette het ook in de groep van Pascale Naessens, ik eet hoofdzakelijk volgens de wijze Pascale Naessens. Ik heb daar mijn redenen voor, het heeft te maken met fertiliteit en hormonen.

 

Wel enigszins aarzelend en heel sceptisch aan begonnen, dat geef ik eerlijk toe. Ik heb vroeger eens een proteïnendieet gevolgd. Ik ben daar mee afgevallen, maar al gauw bleek het enkel goed om op gewicht te blijven. Koolhydraatarm dan, is net hetzelfde uiteindelijk, alleen geen opgeloste poederkes meer,  maar echt eten: ik bleef op gewicht. Mensen zagen me bezig en zeiden altijd: “amai, gij eet kei-gezond” Ja, en toch werd ik een tientonner… hormonen, ik heb PCOS met steeds terugkomende bijnierproblemen en melatonineproblemen. Sinds een jaar weet ik ook dat dat allemaal op elkaar inwerkt. Te veel cortisol komt door te veel testosteron (is wel heel uitzonderlijk) en te veel cortisol legt de melatonineproductie plat…. Mijn schildklier werkt ook nog te traag, dus die hele disbalans van hormonen maakt mij dik… De dokter zei dat hij aan mij kon vragen om af te vallen, maar dat hij even goed kon vragen aan een kat om in een hond te veranderen. Niet dat ik dat nog niet ondervonden had, maar dat was ook een binnenkomer.

 

Nu goed, Pascale Naessens, het werd geopperd, misschien toch eens proberen…

Ik iet wat twijfelachtig en vooral heel sceptisch. Wel met iets van een “wat heb ik in Gods naam te verliezen?” Ik maakte me lid van haar officiële groep op fb, zette daar ook een bericht, waarop heel uiteenlopende reacties kwamen. Ik had er namelijk ook ingezet dat ik niet graag met eten bezig was, ik wou eten ontlopen, al jaren. Koken was moeilijk, buiten mijn psychologe begreep niemand wat voor een strijd koken voor me was, denk ik. Nu ja, niemand vermoedde ook dat ik een eetstoornis had, want ik was dik en elders deed ik altijd “gewoon” met de redenering: wat erin gaat, gaat er ook weer uit, walgelijk eigenlijk…. Een proteïnendieet was daardoor wel gemakkelijk. Herballife ook, maar daar kwam ik van bij en als die verkoopster (want meer dan dat zijn die ook niet) kwam, moest ik afgevallen zijn, dus ik at weer gewoon niets, zelfs die shakes niet…. Niet goed. Toen ik naar de ingrediënten keek, begreep ik ook hele goed waarom: tsjokvol koolhydraten en dat moest je dan bij het liefst sojamelk doen of fruitsap. Ik heb nooit sojamelk gelust trouwens, zo zoet! Dat is dan ook enorm gesuikerd. En met hormonale problemen is soja sowieso een no go. Nu ja, t poeder vloog allemaal buiten…. Ik heb anderen er wel gelukkig mee gemaakt, dat dan weer wel. Ieder zijn eigen keuze denk ik altijd.

 

Ik voelde me er wel ongelukkig bij: niet eten en als ik iets at: uitbraken. The usual, ik was weer vertrokken na de herballife-katastroof…. Pascale Naessens??? Tsja, ik kon proberen. Naar aanleiding van dat berichtje in de groep, kwam hier een diëtiste om me op weg te zetten, dat hielp wel. Ik kocht een boek en las me in op vakantie aan het zwembad.

 

Eenmaal thuis begon ik, niet meteen all te way. Pfff, een leven zonder brood en pasta, ik kon me dat niet indenken en nadat ik constant gegeten had zonder koolhydraten leek ik het ook niet meer te kunnen opbrengen. Maar die diëtiste hielp me op weg. Goed voelen bij eten is belangrijk. U perfect aan de regeltjes houden en u ongelukkig voelen werkt helemaal niet. Dat zei mijn vroegere diëtiste trouwens ook. Ze raadde me probodybrood aan en speltpasta…. Oké, dat kocht ik dan maar. (nu eet ik dat nog heel weinig overigens)

 

Ik begon aarzelend, maar hoe meer ik volgens die recepten at, hoe lekkerder ik het vond en gemakkelijk vol te houden al helemaal. In oktober had ik een auto-ongeluk en mijn beweging viel weg, mijn gezinshulp liet ik toen wel PN-receptjes maken. Moest ik het zelf niet maken en er niet mee bezig zijn en kon ik het toch eten…. Een weegschaal gebruikte ik niet meer…. Ik lag enkel in bed en viel af, heel duidelijk, ik merkte het aan mijn kledij. Dat wat de dokter zei dat nooit zou lukken gebeurde, ik viel gewoon af en ik at heel lekker eten, ongelooflijk maar waar!

 

Toen ik weer beter was, werd het voor mij thuis gewoon eten à la Pascale Naessens en als ik op verplaatsing was, gewoon meeëten met wat de pot schaft en op restaurant gewoon kiezen waar ik zin in had zonder meer. Ik vind niet dat ik op een ander moet gaan zeggen dat ik dat en dat niet wil eten, gewoon uit respect en op restaurant is het helemaal moeilijk. Ik had dat ooit allemaal wel gedaan, toen ik nog koolhydraatarm at. Gelukkig werd ik er niet van en ik kreeg enkel commentaar. Ik kan er overigens nog steeds niet tegen dat ze zich moeien met mijn bord, ik doe dat met dat van een ander ook niet. Nu ja, dat zo doen, komt ongeveer wel overeen met de 80/20-regel, vermoed ik. Ik ben het nooit gaan uitrekenen. En de ene week zal het comfort ongeveer 30 zijn en de andere week maar 10 en op een andere week misschien niets. Ik weet het eigenlijk niet.

 

Na al die jaren verloor ik mijn afkeer van eten en begon ik met plezier te koken. Pascale Naessens: ja, lekker is het wel. Sommigen zeggen dat haar voedingspatroon duur is, dat kies je helemaal zelf, zeg ik altijd. Als ik gehakt met bloemkool, tomaten en worteltjes in de oven zet heb ik voor weinig geld gegeten, als ik echt van al die zaadjes enzo ga gebruiken, is het al een stuk duurder natuurlijk… Maar op zich hoeft het echt niet duurder te zijn dan de Vlaamse dagelijkse kost die mijn grootouders ook aten. (Over dagelijkse kost gesproken: ik hou ook van Jeroen Meus, dit geheel ter zijde, maar soms lijkt het alsof dit niet mag, kan perfect in mijn ogen. 😉 )

 

Nu goed, ik ben een jaar verder, meer dan 20 kg lichter, ik eet met plezier (wat al sinds mijn kindertijd geleden was), zwanger ben ik jammer genoeg nog steeds niet, maar ik reageer wel steeds beter en beter op al die hormonen. Een jaar geleden reageerde ik er gewoon niet op.

 

En dan deze morgen. Toen ik mijn keuken het laatst uitruimde, vond ik nog een pot choco. De THT-datum voorbij en toen ik hem open deed, stond er een laag olie op. Meer dan een jaar niet meer gegeten en ik at het sowieso bijna nooit, geen idee dus hoe lang ik die al heb. Ik had een brood gekocht en deed het onmogelijke: ik smeerde mezelf een boterham met choco en om het compleet te maken nog een met confituur. Ons moeder gaf ons als kind de ene dag een boterham met choco en de volgende dag een met confituur, echt waar…. Ik leerde af om ’s morgens te eten in mijn tienertijd en toen ik 20 was of zo bracht Guido Belcanto een liedje uit dat wel degelijk over een boterham met choco en een boterham met confituur ’s morgens, als ontbijt,  ging. Enige nostalgie kwam daarbij toen wel naar boven, niet dat ik het plots zo veel ging eten, ik at ’s morgens immers nog steeds niets en ik stond nooit zot van zoetigheden.

 

Ik zette de foto van mijn boterham met choco en de andere met confituur op facebook….Tegenwoordig smaakt eten kennlijk altijd beter als je het op facebook zet. Verder zet je eten op facebook en iedereen heeft het gezien. Net zoals bij een kat en kindjes gaan de likes de lucht in. Voorspelbaar…. Nu heb ik niet veel werk gehad met die te smeren natuurlijk, maar ik was wel trots: voor de eerste keer sinds mijn kinderjaren durfde ik een boterham met choco te eten zonder me er slecht bij te voelen en die nadien te gaan uitbraken.

 

Na een jaar Pascale Naessens te eten vond ik choco eerlijk gezegd veel te zoet, maar dan ook veel te zoet. Ik ben geen toegevoegde suikers meer gewoon, hè.  Nu ja…

Kwam er commentaar: echt niet goed bezig. Ik dacht weer: moei u met uw eigen bord, dit is voor mij heel goed bezig. Mensen zijn zo snel in oordelen, niet dat ik ervan wakker lig.  Nu ja, ik zette het er ook onder : juist heel goed bezig. Ik durfde het zelfs aan om het in de groep van Pascale Naessens te zetten. Ik kreeg zoveel vind-ik-leukjes en geweldigskes…. Ik had erbij gezet dat het absoluut comfort was en regelrechte troep…. Halverwege de reacties zette ik ook het volgende:

 

Maar ik heb vooral echt zo iets van, Pascale Naessens: ze leerde me genieten van eten op alle vlakken, ik heb jaren eetstoornissen gehad, moeten vechten tegen kilo’s omdat ik hormonale problemen heb… en nu eet ik zonder me er slecht bij te voelen gewoon eens een boterham met choco… nooit gedacht van mezelf… 😉 En straks ga ik die courgette met gerookte zalm maken, dat is dan ook heel lekker! 😉

 

Ze reageerde er ook zelf op, dat ze het ontroerend vond en een heel compliment en dat het zeker genieten was in alle vrijheid. Iemand die vond dat ik niet trots mocht zijn op het eten van troep, verwijderde toen trouwens haar reactie, wat ik best grappig vind. Verder heb ik daar ook geen problemen mee, ik weet dat het troep is, maar ik ben er wel degelijk trots op!

 

Was ik zo blij dat ik die reactie van Pascale Naessens zelf kreeg dat ik dat op mijn facebook zette, kreeg ik daar het compliment dat het tegenwoordig heel knap is dat je gewoon durft spreken over een boterham met choco en confituur. Gek eigenlijk: ik ben er mee groot gebracht en ik denk zowat iedereen van mijn leeftijd en ver daarvoor. Ik bedacht me nog dat Guido Belcanto er een liedje over schreef, maar dat dat ook al 13 jaar geleden is… Ja, tegenwoordig moet alles precies gezond zijn, een hype? Ik weet het niet, ik ben er ook wel voor: overduidelijk. Gezond eten is belangrijk, maar dat mensen mij nu feliciteren omdat ik gewoon op facebook durf zetten dat ik een boterham met choco en een met confituur at, is toch ook best bizar, niet dan?

 

Nu ja, ik had ook mijn geheel eigen mening over de soap rond wat Jeroen Meus naar t schijnt gezegd had over haar, waarschijnlijk helemaal uit zijn context getrokken ook…. Maar goed…. Ik had vroeger een eetstoornis en volgens mij is doorschieten in het te fanatieke gezond willen eten dat ook. Dat is ondertussen ook erkend als eetstoornis trouwens. Nu ja, iedereen doet daarmee wat die wil natuurlijk, ik moei mij niet met de borden van anderen. Maar ik ben blij dat ik in niets meer doorschiet qua eten, heel blij, na al die jaren en ja, ik geniet echt in volle vrijheid van al wat mijn mond passeert…. Of dat nu een recept van Pascale Naessens is, een van Jeroen Meus, een pasta pesto op restaurant of een boterham met choco…. Ik heb dat eigenlijk nooit gekend, als kind vond ik eten al een noodzakelijk kwaad…. Dit is geheel nieuw voor mij: genieten van eten… en ja, dat heb ik echt te danken aan Pascale Naessens en aan niemand anders…. Dat wilde ik nu toch even duidelijk maken!

 

Voilà, en dan nu Guido Belcanto:

Psychologisch vrolijk

vrolijkIk ben vandaag zo vrolijk

Zo vrolijk, zo vrolijk

Ik ben vandaag zo vrolijk,

Zo vrolijk was ik nooit

 

Nu ja, nooit is veel gezegd,

Ik voelde me gewoon heel bah nadat ik gehoord had dat ik niet zwanger was

En me ook serieus in de steek gelaten

Was mijn psychologe nog in verlof ook

Kon er nog wel bij

Was ik nog kwaad op haar ook

 

 

Ik al mijn moed bij elkaar zitten rapen

Stuurde ik haar een mail

Om te zeggen dat ik kwaad op haar was

Kwaad, ja

Oh ja, rationeel wist ik dat ze er niet aan kon doen

Maar kwaad was ik wel

Dat voelde ik wel heel hard

Waarom doet er niet toe

Laat me kort zeggen dat ze me advies gaf dat even compleet verkeerd uitgedraaid was

 

Moest ik gisteren naar haar

Die mail had ik gestuurd,

Ik kon niet terug

Zware schoenen in de wachtkamer

Riep ze me

Ik bij haar binnen

Zei ze dat ze die mail gehad

Dat ze begreep waarom ik kwaad was

En dat kwaad zijn mag

Dat ik dat echt mag zeggen

Dat ik niet moest gaan rationaliseren dat ze er niet aan kon doen

Dat dat waar is,

Maar dat gevoelens uiten mag

Nu ja,

Dat heb ik nooit meegekregen dat dat mag

Integendeel

Conceal – don’t feel

Het adagio dat gevolgd moest worden

Vroeger was dat wel meer zo, denk ik

 

Dat mensen soms zeggen dat ik zo open ben

Moesten ze eens weten wat voor een opkropper ik ben

Ik vertel eigenlijk heel weinig,

Maar daarvoor moet je me ook echt wel kennen

Om dat te weten

Dat ik ook heel vaak niet gezien word

zoals ik echt ben, dat ook

enkel met pen en papier vaak

op die manier lukt het beter

veel beter

 

Dat ik alles zet op facebook, zeggen ze soms

Ha, maken jullie niets mee dan?

Ik zet juist heel weinig op facebook

Vind ik, tegenover wat ik voel en meemaak

Mijn facebook is net zo een fakebook als bij iedereen

Maar ik kan ook niet alles voor mezelf houden

Dat is waar

 

Nu ja

Ging de sessie verder

Vertelde ik haar uiteindelijk iets

Iets wat ik al voel en verborgen houd sinds ik kind was

Eerste besef dat ik ervan heb was in het derde leerjaar

Ik zie mezelf daar nog staan,

Met mijn voet op het scheidingsmuurtje tussen de speelplaatsen

met mijn hoofd op mijn armen die op het ijzeren hekje boven dat muurtje stonden

Kijkend in de richting van de kleuters

Alleen stond ik daar toen

Te denken en te overpeinzen

En vooral denken “nee, Els, dat mag je niet voelen”

En toen kwamen mijn twee beste vriendinnetjes van toen af

Ik deed meteen spontaan mee met de rekker,

Hupsakee, ik kon het toen al

Dat denken, me niet goed voelen

En dan compleet draaien als het moet en hup, dat masker weer op

Ik kon het toen al

vroeger waarschijnlijk ook al

Altijd anders geweest

 

Ik vertelde het dus niemand

Zelfs mijn moeder niet

Zelfs geen enkele vriend of vriendin

Zelfs geen enkele partner

Gewoon niemand

 

Lastig was ik

Zei ze dat dat heel goed was dat ik dat opmerkte bij mezelf

Dat ik het benoemd had

En uitegsproken had

 

Dat ze verder nog zei dat ik me toch gewoon rotslecht mocht voelen ook

Ik had wéér maar eens moeten horen dat ik wéér niet zwanger was

Nu ja, dat ze daarin gelijk heeft natuurlijk

Ik begon er zelfs van te wenen

Eindelijk, ik wachtte er nog steeds op na dat nieuws

Het was geblokt

 

 

Gisteren dat molentje nog op volle toeren aan het draaien daarna

Zat ik op een feestje en daar ook: draai, draai, draai

’s avonds nog

 

En dan gaan slapen

8u aan een stuk, alstublieft

Zalig lang geslapen dus

Ik had energie

Voor de eerste keer sinds lang

(nu ja, dat ik uitgeput ben is vooral door hormoonbehandelingen hoor)

Alles opruimen dan: de living, de keuken en de badkamer…

Enthousiast roepen naar de vuilnismannen omdat ze net mijn oud papier opnamen (met drie dozen tegelijk, hè!): “merci he mannen!”

Ik vind dat die verdienen

Zware job, denk ik, ik denk dat zelfs niet, ik ben daar zeker van

En hé, ze komen ons afval afhalen

Daar mag men al eens dankbaar voor zijn, niet waar?

Dat ze naar me glimlachten toen

 

En dan opruimen, opruimen, opruimen

Kuisen, kuisen, kuisen

Naar de colruyt

Koken, eindelijk nog eens echt zin in

 

Een ingeving krijgen in de winkel en voor de klein hier een cd kopen

Om lekker mee te brullen in de auto

Jaja, dan doe ik mee

Lekker dat kind in me loslaten

 

Na de hele dag echt moe zijn, doodop zelfs (stomme hormonen)

Mijn voet die heel veel pijn doet en mijn rug die geblokkerd lijkt te zitten

Maar vooral dankbaar

Dank u S (de psychologe dus)!!!

 

Dat kwam allemaal omdat ik bij mijn psychologe zo open ben geweest, zo eerlijk en puur ook

Over iets waar ik al mee vastzit sinds ik kind ben

en iets wat ik na al die jaren therapie nog steeds niet gezegd had gekregen

ze heeft nogal dingen losgekregen die anderen nooit gelukt zijn

 

En nee, dat alles ga ik nu ook niet vertellen

Dat houd ik voorlopig lekker ginder!

 

Dat ik ondertussen overduidelijk ziek aan het worden ben,

en de psoriasis terug een serieuze opflakkering krijgt,

kan me zelfs niet deren

Wijsheid of miserie en shit?

wilde grijzeGrijze haren…

 

Een teken van wijsheid

Of van een leven met miserie en shit?

 

Goede vraag….

 

Feit is: ik ben bijna 33 en krijg meer en meer grijs haar. Als ik een jaar geleden vertelde tegen mijn moeder dat ik grijs werd, begon ze bijna te lachen: och gij…..

Twee weken later zei ze heel verbaasd: “Els, gij zijt grijs aan t worden” Ik kwam niet verder dan: “ik zei het toch?” Ik weet nog dat ze zich excuseerde omdat ze dat zei, dan heb ik zoiets van: “he, het is zo. Niks te excuseren aan….”

 

Toen ik afgelopen week bij een vriendin zat, was er weer zoiets. Ik heb echte krullen, maar als ik mijn haar was en de borstel er door haal, haal ik die er eigenlijk uit. Dat vind ik best jammer eigenlijk, dus ik had het nog eens zo gelaten: haren gewassen (gewoon met water trouwens, doe ik ook meer en meer) en niets gekamd. Krullen tot en met, mijn haar lijkt dan ook een stuk korter, logisch ook: alles zit in krul.

 

Nu ja, ze was naar de krullen aan het kijken: “wow, Els, jij bent al grijs aan het worden.” Told you so…, dat dacht ik dan weer.

 

Het is best bizar, weinig mensen geloven dat ik grijs word als het verteld tot hun oog er eens echt opvalt en ze wel degelijk zien dat ik vooral vooraan redelijke veel grijze haren aan het krijgen ben….

 

Voorlopig vind ik het eigenlijk heel mooi, ik heb donker haar en die grijze haren schitteren zo mooi tussen die donkere haren, een soort van lichtpuntjes in de duisternis….

 

Vertelde ik je ooit trouwens dat mijn haar mijn trots is? Veel haar en dik haar. Het eerst wat mijn grootmoeder, volgens de overlevering, zei toen ik geboren werd, was “amai, die heeft veel haar.” Ze zegt dat nog, de amai heeft ze ondertussen achterwege gelaten, want daar is ze in tussentijd aan gewoon geraakt. Ze weet zelf trouwens nog heel goed dat ze die kreet van verbazing liet toen ze me de eerste keer zag en dan zegt ze er nog bij “maar dat was ook wel” Als ik mijn eigen babyfoto’s zie, heb ik zeker geen reden om daaraan te twijfelen. Als ik die niet had en gewoon mijn huidige haar ken, heb ik ook totaal geen reden om te twijfelen overigens. Mijn grootvader die ondertussen al enkele jaren overleden is, kon het niet nalaten om met zijn handen door mijn haar te gaan als kind en elke keer opnieuw te zeggen dat ik zo mooi haar had. Ja, ik heb best veel haar, mooi haar en dik haar. Ik ben er terecht trots op, al heb ik er niets mee te maken eigenlijk. Ik onderhoud het wel: geen chemische brol, wel haarolie en groene thee en geregeld henna: beste verzorging en oh ja, ik heb een hekel aan kappers…. Wat ik zelf doe op dat vlak, is echt wel beter. Ja, ik knip mijn haar zelf, zo zijn het wel degelijk enkel de puntjes en meer ook niet. Kappers, ik vertrouw ze niet. Behalve eentje die hier aan de deur kwam na een ziekenhuisopname om mijn haar te redden. Mijn haar was kapot na die opname, die nochtans niet lang had geduurd, maar hele dagen erop liggen zonder borstel…. Tsja….. (opname via spoed, had er ook geen kledij of zo, ergens best handig, geen vuile handdoeken mee naar huis te nemen, haha). Ze kwam en wilde het redden, een behandeling die twee uur geduurd heeft, verschillende productjes enzo en waarachtig, mijn haar was niet meer kapot daarna…. Ik mocht niet knippen van u, hè, zei ze. Ik meteen “nee”, met een ondertoon van: durf niet, hè! Dus ja, die vertrouw ik dus wel, de eerste kapster in mijn leven Patsy Maes uit Mechelen, haar naam mag genoemd worden. Het wonder is geschied. Ze begreep trouwens heel goed waarom ik dat niet wilde, want ik had inderdaad wel heel mooi haar, zei ze.

 

Dat sommigen me vragen of ik mijn haar nu ga kleuren? No way, geen chemische brol in mijn haar en ik vind grijs best mooi. Ik doe wel geregeld henna in mijn haar, van die echte Marokkaanse. Dat is heel gezond voor het haar, het voedt het echt. Eigenlijk zou ik het nog eens moeten doen, het is een jaar geleden. Dat impliceert natuurlijk dat die grijze haren dan knaloranje gaan zien….

 

Of ik dat dan erg zou vinden? Nee, eigenlijk niet. Toen ik rond de 20 was, wilde ik oranje haar, zo nog met een rode toetst, maar eerder naar het oranje af. Schoon ros is niet lelijk zei mijn vader altijd, ik geef hem nog steeds gelijk! 😉 Ik had zelfs ooit een vriendje die schoon ros was!  Tegenwoordig lach ik weleens: als mijn haar nu verder grijs wordt, kan ik eindelijk eens die oranje kleur in mijn haar hebben, door die henna dan….

 

Ik vind alleen die grijze glinsteringen in mijn haar nu zo mooi dat ik twijfel of ik er wel henna op zou doen, dan zijn de glinsteringen ook weg….

 

Langs de andere kant, moet ik dat maar eens proberen: schoon ros is niet lelijk…. Oranje schitteringen: wat zou dat zeggen eigenlijk?

 

En nu moet ik er plots aan denken dat een mevrouw naast mij op een optreden van Guido Belcanto zei: “als jij ooit grijs wordt, heb je helemaal dezelfde haarbos als hem.” Ik denk dat ik enigszins verdwaasd opkeek en dan dacht: “t is nog waar ook”. Trouwens, ik zei het daarna tegen de mevrouw van de cd-verkoop en die bevestigde dat ook…. Het wordt dus grijs….

 

Henna met de rosse glinsteringen

Of zo laten met de grijze glinsteringen

 

Dus: nog eens een goede verzorging

Of overslaan en de glinsteringen laten bestaan…

 

 

Ik weet het niet……

 

Even ter afsluiting:

Wachtweken….

wainting

 

Die ellendige wachtweken ook. Op 17 juli kreeg ik twee embryo’s teruggeplaatst, vijfdaagse deze keer, de enige twee die overgebleven waren van een toch mooi aantal bij de Pick Up. Ik was er eigenlijk niet mee bezig, tot gisteren, de dag ervoor ging ik al met migraine slapen. Iets innemen daartegen is natuurlijk uit den boze, ik ben verder heel emotioneel, gevoelige borsten en super moe: ik val ook gewoon in slaap als ik me durf neerleggen en sinds vandaag cross ik constant naar de wc, al de hele voormiddag en ik heb natuurlijk afscheiding.

 

Oh ja, het probleem is daarbij dat ik natuurlijk utrogestan neem, dat is porgesteron, ik neem het dan nog in verhoogde dosis omdat men innestelingsproblemen bij mij vermoedt. In het begin had ik dit dus allemaal niet ook al zat ik toen nog vol Pregnyl (zit dan weer vol HCG), die moet nu uitgewerkt zijn trouwens. 5000 is een week en ik had 12 juli een Pick Up….

 

Het gekke was dat ik ervan overtuigd was dat hij er deze keer bij zou zitten, bij de Pick Up had ik dat gevoel echt, geen idee waarom natuurlijk. Rationeel kan men dat niet eens weten en toch was ik er van overtuigd dat mijn superbaby er nu zou bij zitten, een uitleg heb ik er evenwel niet voor.

 

Dat  ze er twee terugplaatsten was eerder een verrassing. Stel u voor dat hij er effectief wel tussen zit, maar dat hij niet alleen zal zijn, dat ze met twee zullen komen? Wat dan? Een tweeling? Blijkbaar kan je er dan zelfs een van de twee laten weghalen, ik denk niet dat ik dat over mijn hart zou krijgen. IK durf er niet aan denken, maar als ze met twee zijn, dan zijn ze maar met twee, denk ik. Als er deze keer al iets is, hè, ik weet het nog steeds niet. Maar welkom is dat kleintje of die kleintjes zeker wel, heel welkom.

 

Sinds gisteren zit ik er dus mee in mijn hoofd, heel hard zelfs, daarvoor niet…. Nu zit ik echter aan het andere te denken, dat het niets is:  ik denk gewoon dat alles terug te brengen is naar de utrogestan, ook al heb ik andere afscheiding dan ik gewoon ben bij utrogestan. Ik weet overigens ook niet of dat op iets wijst of niet.

 

Ik zal niet opzoeken, ik herhaal: ik zal niet opzoeken.

En verder wacht ik heel bang 28 juli af.

Op voorhand testen doe ik normaal ook niet echt, maar ik merk dat dit nu ook moeilijk wordt.

Oke, geef me iets om handen, denk ik dan, dat helpt, dat helpt enorm….

Iets doen, niet alleen zitten (kan vrij moeilijk zijn als alleenstaande, geloof me. Je spreekt wel af, maar daarvoor en daarna zit je toch alleen)

Dit zenuwachtige gevoel is ook niet goed namelijk, best zo weinig mogelijk stress, zo weinig mogelijk…

Ik hoop dat er op zijn minst eentje ingenesteld is, eentje….

Alstublieft??????

Music maestro

Ik las net iets op facebook, bij een vriendin, het was een spreuk.

Je bent het boek dat je leest, het liedje dat je beluistert en nog zo iets.

Nu zou ik niet zeggen dat ik dat liedje ben of dat boek of wat dan ook. Maar als ik naar mezelf kijk en voor mezelf spreek: De muziek waar ik naar luister is zeer zelden zo maar een liedje. Het wil iets zeggen, het geeft me herkenning. Soms het hele liedje, soms maar één zin, soms een strofe en soms het refrein. Nee, ik kies niet zo maar welke muziek ik opzet. Ik zeg wel eens dat, als je me wil kennen, de liedjes eens moet beluisteren die ik vaak opzet.

score

 

Een paar voorbeelden:

  • Geef me liefde/het feestje – Guido Belcanto

Leerde ik kennen toen ik 14 was, werd toen mijn favoriete liedje en ik weet heel goed waarom. Het is trouwens ook niet zo vreemd dat mijn nicht het ook herkent en hetzelfde gevoel erbij heeft.

 

  • Into my arms – Nick Cave

Nee, ik geloof ook niet in an interventionist God en ik ben nog geen partner tegen gekomen die het wel doet. Maar ik ben wel al een partner tegengekomen die me neemt zoals ik ben en ik deed het bij hem. Het belangrijkste in liefde naar mijn mening: dat en het elkaar willen begrijpen.

 

  • Show me the meaning of being lonely – The backstreet boys

Een groepje uit mijn tienertijd, nooit gedacht dat het zo veel voor me zou gaan betekenen tot mijn vriend stierf

 

  • Requiem – Get Ready!

Eigenlijk dezelfde uitleg als hierboven

 

  • Let it go – film Frozen

Tsja, gewoon luisteren en je weet het

 

  • Hurt – Johnny Cash

I’ve hurt myself today to see if I still feel: die tekst sloeg in als een bom en niet enkel die eerste zin, ik was 18 toen.

 

  • ik wou dat ik dom was – Guido Belcanto

Ik zat ooit in de psychiatrie: mijn vader begreep het niet, ik had een goed stel hersenen, wat zat ik daar dan te doen? Zei en vroeg hij letterlijk. Ondertussen zou ik hoogdbegaafd zijn (mijn IQ blijkt altijd naar boven te gaan, wat ook niet zou kunnen, dus ja, wat moet men van zoiets geloven, hè?!). In ieder geval: ik dacht net dat, als ik dat goed stel hersenen niet had, er juist niet zou gezeten hebben toen. Zeker weet ik dat natuurlijk niet.

 

  • een tip van de sluier – Boudewijn de Groot

Goh, wordt vooral gezegd over mij, maar ik begrijp wel waarom. Al kom ik nu meer uit voor wie ik ben, gelukkig maar…

 

  • Don’t let me get me – Pink!

Ook eentje uit mijn tienertijd, de al iets latere. Zegt ook genoeg. I’m my own worst enemy, ja, ooit klopte dat wel, geeft nog steeds veel herkenning

 

  • Zowat het hele laatste album van Nick Cave

Wie mijn verhaal kent, weet ook waarom

 

  • I would die for that – Kellie Coffey

Ik was nog heel jong toen men mij zei dat de kans op een kind, zelfs met fertiliteit, heel klein was. Toch begonnen met fertiliteit, ik wil me later niet verwijten dat ik niet gedaan heb wat ik kon. En elke stimulatieronde wordt zwaarder en zwaarder, niet dat velen het begrijpen, maar ik zou letterlijk alles willen opgeven voor een kind. Ik voel me echt onvolledig, mislukt en echt gefaald. Het meest fundamentele waarvoor een dier op de wereld gezet wordt en dus ook de mens, kan ik niet eens, ik kan mezelf niet voortplanten. Het is een verdriet dat ik met niets kan vergelijken…

 

  • Ik heb je nooit gekend – Els de Schepper

Ik deed het niet, ik kwam bij Shanti van Kinderwens Vlaanderen. Imaginaire kind, ik moest me even mijn kind gaan voorstellen, nooit willen doen. Ik wilde sowieso geen verwachtingen scheppen, maar denken aan het feit dat ik een kind zou hebben? Tsja, ik wist wel dat ik een kind wilde…. Voor mij bestaat mijn kind, bestaan mijn kinderen ondertussen ook echt. Ik heb ze nooit gekend, maar voor mij bestaan ze echt. Iets dat er blijkbaar bijhoort en al helemaal niet te begrijpen is voor anderen. Dat is ook heel duidelijk… Het liedje omschrijft het perfect…. Mijn kind: nooit gekend, maar voor mij bestaat het echt.

 

  • Zingen in het donker – Do

Geen verdere uitleg

 

 

Ik nam er nu gewoon een paar uit, want er zijn er veel meer, veel meer….

Fertiliteit: wat, hoe, wanneer… update.

Ben je nu nog bezig met fertiliteit?

Hoe ben je nu toch bezig, jij had toch pauze?

Mensen in mijn omgeving kunnen niet meer volgen. Ik soms ook niet, denk ik. Maar goed, tijd voor een update.

 

kindje bloemJa, ik ben aan een nieuwe stimulatie bezig, een trage cyclus. Weer iets totaal anders dan de vorige twee stimulatie-rondes, maar ik heb dus ook wel twee maanden echte pauze gehad, alleen iets minder lang dan oorspronkelijk gedacht. En goed berekend, want met deze stimulatie zou net voor mijn verlof afgerond zijn, ongeveer dan. De fertiliteitsarts heeft het even berekend. Mijn verlof is vanaf 14 augustus, voor een weekje ervan tussen. Als alles goed loopt, zou ik dan ook een terugplaatsing hebben gehad en kan ik in mijn wachttijd op verlof gaan.

 

Die pauze heeft me goed gedaan, heel goed, ik was vooral lichamelijk een wrak: oververmoeid, ik heb de eerste twee weken vooral geslapen en ik ben me daarna op andere dingen gaan richten. Op mijn herstel in eerste instantie. Ergens moest ik mijn huisarts gelijk geven: jezelf volpompen met hormonen in een herstellend lichaam is niet aan te raden. Ik had zelf mijn energie nodig, maar als ik zwanger wil geraken heb ik ook energie nodig en is het de bedoeling dat er zelfs een embryo met mijn energie gaat lopen. Ik zou niets liever willen natuurlijk, maar eerst zelf beter worden leek me cruciaal. De orthopedist schreef me eindelijk een kinesist voor en ik ging plots vooruit.

 

Ik richtte me ook op mijn huisje herinrichten wat nodig was met een kind er plots bij. Trouwens dat meisje erbij was ook plots een aanpassing. Oh ja, dat weten jullie misschien niet, ik doe nu aan een soort noodopvang, blij dat mijn energie daar ook naartoe kon gaan. Ondertussen hebben wij hier onderling onze draai wel gevonden en zelfs een routine. Soms denk ik dat ik dat niet goed doe, zegt mijn psychologe van wel: ze is gewassen, ze krijgt eten, gaat naar school, komt overal op tijd aan en bovenal: ze vindt dat ik best goed omga met haar psychische problemen en haar veel liefde geef. Nu ja, dat was voor mij een aanpassing, voor haar en zelfs voor de kat.

 

Ondertussen ga ik dus zelf ook naar een psychologe, elke woensdag, ook volgens vaste routine dus. Ik hou wel van routine, geef ik eerlijk toe. Rouwverwerking vooral en ook i.v.m. fertiliteit dus. Nee, ze heeft er zelf geen ervaring of zo, maar toch begrijpt ze het wel, al leg ik het misschien ook goed uit, dat kan ook! 😉 Nee, ik weet dat ze er zelf ook wel over leest, het feit dat ze me zei bij een vroege miskraam dat ik het echt een kind, mijn kind, mocht noemen, deed veel, dat moest overigens van haar ook niet, ik mocht het van haar even goed dat klompje cellen blijven noemen. Nu ja, het werd toen mijn wiebeltje… geen kind, geen hoopje cellen, wel iets dat me even deed stralen van geluk: mijn wiebeltje, mijn eigenste wiebeltje. Iets waarvoor ik daarna ook veel verdriet gevoeld heb trouwens, ik moest het immers weer laten gaan. Ze zegt nu ook dat het mooi is dat ik mijn verdriet en de daarbij horende pijn kan toelaten. Niet alleen rond dat fertiliteitstraject, maar ook alle andere rouwprocessen, dat zijn er bij mij behoorlijk veel. Een combinatie van die twee, daarvoor ga ik naar haar. Dat het wel mooi is dat ik ondanks die tegenslagen, best veel mensen verloren heb en het feit dat ik misschien nooit een kind zal hebben veel levenskracht kan behouden. Dat zei ze me ook de laatste keer en ik dacht: ze heeft nog gelijk ook. Ik blijf er voor gaan, niet alleen voor de kinderwens en fertiliteit, maar ook voor mezelf. Ik schrijf nu eindelijk voor een magazine bijvoorbeeld, een van mijn dromen. Ik moet trouwens dat ene nog gaan schrijven: dealine in het verschiet.

 

En ik heb een idee voor mijn “ding” als kinderwensconsulente: Schrijftherapie, wel eens deftig uitzoeken hoe ik dat het best ga doen.

 

Maar goed, allemaal bedacht, bereikt en mee begonnen in de mijn pauze en nu ben ik terug bezig. Ik spuit nu drie keer per dag suprefact in mijn neus. Ik heb af en toe wat hoofdpijn, waarvan ik nooit zeker ben dat het daardoor komt, maar het is naar t schijnt een van de voornaamste bijwerkingen. Maar ik voel me verder heel goed, dat waar zo velen voor me waarschuwden blijft uit bij mij: wenen om te wenen, zei een lotgenote zelfs. Nee, niet echt. Menopauze in al zijn glorie: laat die menopauze maar komen, denk ik dan. Nu ja, met PCOS zit ik naar mijn gevoel al sinds mijn tienertijd in een menopauze in al zijn glorie. Dus het kan ook zijn dat ik dat al gewoon ben.

 

Donderdag moet ik voor echo en bloedname gaan. Het was mijn psychologe die ik trouwens ook zei dat ik mij vroeger altijd lastig voelde als ik op jaarlijkse controle bij mijn gewone gynaecologe ging en ze die vaginale echo deed. (Ook last van vaginisme trouwens, ik ben daarvoor nog bekkenbodemrelaxatie gaan volgen, maar echt voorbij ging het niet.) Ik zei haar dus dat ik het nu heel normaal lijk te vinden dat ik voor al die dokters met mijn benen ga open liggen en vaginisme, wat was dat ook alweer? Die dokter bij een terugplaatsing zat vol verbazing: amai, mevrouw, u doet dat goed om vaginisme te hebben. Euh ja, na al die tijd fertiliteit blijkt dat zichzelf ook op te lossen, kennelijk… Best vreemd eigenlijk, vroeger had ik schrik voor de pijn en nu heb ik geen pijn meer en ik praat ondertussen met mijn fertiliteitsdokter over het avondeten als ze een speculum inbrengt. Wie had dat ooit gedacht, het is dus gewoon bij mijn leven gaan horen. Vriendinnen van me hebben zelfs nog nooit een vaginale echo gehad en huiveren echt bij het idee, ik had dat voor een fertiiteitstraject ook hoor, maar ja, ondertussen is het dus een deel van mij leven. Ik zei mijn psychologe zelfs dat het in zekere zin best beangstigend was hoe gewoon je dat wordt.

 

Donderdag voor echo en bloedname dus, als alles oké is, dan een spuit elonova en na een week beginnen met menopur

 

Dat het dus hopelijk iets oplevert. Ondertussen ook als kinderwensconsulent in spe les gehad bij Rika Lucak, pas ik dan zelf ook maar toe. De spiriluna en de DHA-supplementen gieten naar binnen. Net als de zink, het ijzer, de vit D en nog een deel… Dat maca-poeder is trouwens echt niet te vreten, maar ja…  Verder ook de myo-inositol nog natuurlijk en de fertiliy woman, die moesten echt van de ferti-arts. Alles op alles.  Ontspanning: check, ik doe terug yoga, twee keer per week in groepsverband, de rest thuis op mezelf. Oh, ik had dat gemist bij mijn niet uit de voeten kunnen, ik kan wel niet alles meer of nog niet alles misschien.

 

En weet ge, ik ben heel ontspannen aan deze stimulatie begonnen, heel ontspannen en ik ben het nog steeds… Die pauze heeft me deugd gedaan, het was maar twee maanden, maar twee deugdzame maanden. Ik zou veel wensouders hetzelfde willen aanraden, ik ben ook het type van altijd maar verder doen, zo een doorzetter die niet wil opgeven en daarbij over haar grenzen gaat. Ik heb dat gedaan, dat was niet slim, die pauze wel. Dat het niet goed was, was trouwens merkbara op verschillende gebieden. Dus lieve lotgenotes: af en toe wat rust nemen kan deugd doen. Echt waar, neem het van me aan…. Af en toe in de put gaan zitten ook trouwens, zodat je even naar de bodem van de zee kan zakken omdat je dan terug goed af te duwen om weer het wateroppvervlak te bereiken.

A love story

“The greatest thing you’l ever learn, is just to love and be loved in return. The woman I loved is dead.”

moulin-rouge-top-romantic-movie-quote1

 

De film Moulin Rouge, gezien in het middelbaar, zelfs met school in het kader van de lessen. Daarna nog op videocassette gekocht en de cd. Ik had de cd voor de film. Mijn zus had immers de film, het eerst waar ik naar op zoek ging toen ik alleen ging wonen: check. Mooie film…

 

Maar ik had nooit gedacht dat hij zo veel voor me zou gaan beteken. Pas na de dood van Gui kocht ik ook de DVD, ik keek er naar en bleef eerder emotieloos. Een paar keer opnieuw.

 

Ik moest weer gaan voelen, ik sloot me er voor af. Te veel pijn, zelfbescherming, pijn erbij van andere overlijdens, te veel, gewoon te veel pijn. Niets meer dan dat.

 

Op vast lopen, helemaal op vast lopen. ’s Avonds, als niemand het ziet soms wel huilen, gewoon in bed. Denken dat je mischien toch naar een psychologe moet gaan, dat uiteindelijk doen.

 

Wil die je terug doen laten voelen, uiteraard. Wil je uiteindelijk ook. Niemand wil vast zitten. Doet doet pijn, hè. Dat zei ze eens, nadat ik ik voor de eerste keer echt voelde. Het deed pijn, ja, heel veel pijn….

 

Vandaag, na een hele poos de film terug opgezet. Oh man, nu voelde ik echt, op elk moment. Ik wilde geen relatie meer, Gui wel. Een ander verhaal, door andere redenen, maar toch hetzelfde. Dat merkte ik pas toen  ik een jaar na zijn dood eens de elephant love medley opzetten…

 

En dan op het einde, helemaal overgeven aan de liefde en dan moeten sterven…..

Ik voelde nu echt de pijn. Ik huilde nu niet uit empathie, maar omdat mijn hart letterlijk pijn deed. Omdat ik nu weet wat het is en het ook toelaat, als tiener niet. Wat wist ik daar toen uiteindelijk van. Ik was gewoon een snotneus die enkel kon dromen van zo een liefde en me misschien ergens wel kon indenken dat het pijn deed om zo iemand te verliezen

 

The greatest thing you’ll ever learn, is just te love and be loved in return. The man I loved is dead.

 

Misschien moet ik ons verhaal ook maar neerschijven, net zoals in de film. A love story…

 

Psychologen….

Psychologen… vreemde schepsels?

 

Nee hoor, maar ik sta wel versteld.

 

Ik ga sinds december 2016 naar een psychologe, terug naar een psychologe beter gezegd. Er is niets psychiatrisch aan de hand, zei ze elke keer opnieuw, maar ik was wel heel hard aan het rouwen. In november stierf nog een goede vriendin, in oktober mijn grootvader (al noem ik zoiets nog steeds anders, niet dat ik dat niet erg vind, maar het is normaal) en tsja, Gui, maar ook nog vele anderen.

 

Nooit echt tijd genomen om te rouwen, zei mijn psychologe, ook omdat het zo moeilijk is, zei ze. Meer mensen verloren dat de gemiddelde 32-jarige. Het leek haar echt normaal dat ik me beschermde tegen die pijn, maar ik liep er wel op vast natuurlijk.

 

En toch voelde ik al heel veel pijn, ik weet nog eens dat ik me in februari 2015 (Gui was toen 8 maanden overleden) met in mijn keuken letterlijk op de grond gesmeten had en onbedaarlijk huilde omdat hij er niet meer was en ik vond dat ik zonder hem niet verder kon. Niet dat ik toen actieve doodswensen had, maar ik heb toen wel eens gedacht “Gui, kom me alstublieft ook halen.” Ik ging gewoon verder met mijn leven, thuis ging ik kapot en naar de buitenwereld toe, was alles oké. Enkel Amber wist ervan, hoe het echt met me ging. Zij mocht het weten, niemand anders…. Ik moest sterk zijn. Amber kon ik eender wanneer “lastig vallen.” Desnoods stuurde ze gewoon een virtuele knuffel door en zei dan “lieve snoes, ik bel of mail je vanavond”. Van iedereen die ik kende, was zij de enige die me echt het gevoel gaf dat ik niet alleen stond met dat verdriet. Ze was de enige die wel iets zei, als de anderen niet wisten wat zeggen.

 

En toen kreeg Amber kanker, ik vond het er van in het begin niet goed uitzien. Het begon met een longembolie, wijst vaak op kanker trouwens. Ook al vond ik het er niet goed uitzien, ik hoopte wel natuurlijk en toch, toen het woord terminaal viel, zakte de bodem onder mijn voeten weg. Ze begon met te zeggen dat ik me moest zetten en.ik wist hoe laat het was. Ik begon meteen te huilen, heel haard te huilen. Maar ik vroeg wel meteen hoe zij zich voelde, leek me ook meer correct. Ik ging immers niet dood… Niet ik, ik zou wel achterblijven, maar ik ging niet dood…

 

Ze toonde zich vaak heel sterk, ze huilde heel veel, ik was zo iemand die het mocht weten, want dat mocht ook niet iedereen. Voor mij maakte dat haar net sterk, niet het positief houden naar de buitenwereld toe. Ik heb zoiets van gevoelens toelaten en laten zien, dat is pas sterk. Nu ja, ze was ook wel ergens positief ingesteld. Vroeger veel minder eigenlijk, maar ja: iedere mens evolueert in zijn leven. Gelukkig maar. We worden allemaal meer “gelaten” met het ouder worden, al vraag ik me af of dat de juiste bewoording is. Ze zei me wel heel vaak dat ze me nodig had, ik probeerde er wel te zijn voor haar. Ze woonde 150km van mijn deur, dus even binnen springen was wat moeilijker, maar via fb en GSM stond ik wel steeds klaar voor een luisterend oor. En ik ging een week naar haar, wat een intense week was dat, seg. Stilzwijgend bij elkaar, zo zaten we daar vaak. Ik troostte haar en zij mij, zo was het echt. Ik zag haar huilen en begon ook te huilen, we namen elkaar dan vast zonder iets te zeggen. Het was de mooiste week die we samen hadden en ik heb contact zelden zo intens ervaren. Zij bedankte me er later meermaals om. Ik haar ook, we zouden nog zo een week inlassen, maar toen had ik dat auto-ongeluk. Die week kwam er niet meer van. Ze wilde me wel zo graag nog zien voor ze zou gaan. Datum geregeld, vervoer geregeld, en die dag is niet meer gehaald. Twee dagen ervoor kreeg ik bericht dat ze overleden was. Ik ging die avond nog naar een optreden van Guido Belcanto, dat hele concert rolden de tranen over mijn wangen, ik hoorde amper wat hij zong, maar toch deed het deugd. Ik ben nooit meteen zo bewust geweest van iemand dierbaar die gestorven was…. Gewoon omdat wij elke dag elkaar zo veel berichten konden sturen. We woonden misschien 150km van elkaar, maar ons contact was bijna dagelijks. Dat contact deed me me niet alleen voelen als ik weer eens thuis alleen zat, zoals ik dagdagelijks kon ervaren na dat ongeval en daarna na mijn operatie.

 

Ik ging na haar dood naar mijn psychologe, ze leerde me verdriet en pijn voelen. Klinkt gek misschien, maar zo is het wel. Ik wilde het allemaal niet voelen, ben ik me heel bewust van. De dood van Gui kwam ook weer enorm naar boven. Ze schrok toen ik vertelde dat ik me die avond in mijn keuken eens op de grond had gesmeten terwijl ik hem vroeg om me te komen halen. Ik ging die periode ook bij haar, weet je wel… het feit dat het terug naar boven komt, is dan wel weer heel normaal, dat weet ik gelukkig ook wel

 

Ze zei me heel vaak dat ik zo anekdotisch vertelde, maar dat ze me niet voelde. Tot ik haar een mail stuurde: Ik voel je nu heel hard, zei ze en of we erop terug kon komen in onze sessies.  Tsja, ik kan schrijvend veel meer zeggen dan al sprekend, dus echt goed ging dat niet. Maar toch, ze zegt bij mij: probeer eens bij je gevoel te blijven en de eerste keer dat ik bij haar echt begon te wenen bij haar, vroeg ze gewoon. “Dat doet pijn, hè!” Het ging dan over mijn grootvader die gestorven was, niet over Amber of Gui, dat deed nog meer pijn, denk ik. In het achterhoofd gehouden dat ik bezig was met fertiliteit, wat ook heel veel pijn doet en elke maand opnieuw rouwen is. Oh, dat zijn de hormonen, zegt iedereen dan, ik denk dat het veel meer is dan enkel hormonen. Dat zegt iedereen die al lang bezig is met fertiliteit trouwens. Nu ja, ik voelde immens veel pijn…

 

Ik voel in het algemeen sinds ik bij haar terugga zo veel pijn, maar ook echte ontroering. Ik begin te huilen als iemand van mijn vrienden op fb zet dat kinderen krijgen niet vanzelfsprekend is als ze zelf per ongeluk zwanger zijn. Ik begin te huilen als mijn buurmeisje van 3 me knuffelt en al helemaal als mijn plusdochter zegt dat er niets mis is met huilen als je verdriet hebt en zeker als ze zegt dat ze me graag ziet en me dan vastneemt of ze me vraagt of we die avond naar papa gaan kijken. Dat we nu samen over haar papa en mijn partner kunnen praten, doet ook veel deugd, echt waar.

 

Ik voel weer, denk ik, ik voel de pijn, maar het ook de blijheid of het intens genieten van de natuur, zoals toen ik gisteren het bos inging….

 

En daar heeft mijn psychologe voor gezorgd, ikzelf vooral natuurlijk, maar wel met haar hulp. Omdat alles wat ik deed en voelde voor haar normaal was terwijl het dat voor de buitenwereld niet was. Ze vond het niet raar dat ik een reborn kocht omdat ik een echt kind mis, ze vond het niet gek dat ik soms iets niet wilde vertelde, ik mag kwaad zijn, ik mag verdriet hebben, ik mag ook heel blij zijn, ik mag zeggen dat ik de nachtverpleegkundige van de PAAZ net daarvoor tegen kwam in de Carrefour en dat ik dat eigenlijk echt niet leuk vond. Waarom, vroeg ze dan natuurlijk, ik had er niet meteen een antwoord op, mompelde iets van dat ik al opgedraaid was en juist vorige nacht een nachtmerrie gehad van een opname en dat ik die dan tegen moest komen, een andere moment was wel oké geweest. Dat kan, zei ze toen. Nu ja, al wat ik zeg of voel is altijd oké. Als ik haar vertelde dat ik helemaal niet meer tegen prikkels kon na maanden opgesloten te hebben gezeten in mijn huis, zei ze: dat is oké en ik dacht: “gij hebt er geen last van, hé” Nu ja, ik heb dat niet uitgesproken, ik weet nooit of ze daar ook om de een of andere reden last van heeft en ik hou zelf als hulpverlener ook niet van zulke uitstpraken. Ooit zei een meiske die zichzelf aan het snijden was: “ge snapt er toch niks van” Ik kon enkel denken “ge moest eens weten” Dat was nog in de periode dat over het algemeen gedacht werd dat je zo’n dingen absoluut niet kan of mag vertellen. Blij dat het geëvolueerd is ondertussen, hulpverleners hebben heel vaak ook psychische problemen. ¼ van de bevolking, weet je wel…

 

Och ja, ik heb haar wel eens gezegd “van u mag alles precies” Mja, zei ze toen…

 

Maar goed, ze hielp me vooruit in een periode waarin ik amper volk zag en enkel en alleen mezelf kon beluisteren, ik niet zelfstandig buiten kon en ik geen blijf wist met mezelf….

 

Psychologen, vreemde wezens zoals ze soms zeggen… Helemaal niet, ze leren u aanvaarden dat je eigenlijk doodnormaal bent…  Dat doet een goede psychologe in mijn ogen…