Dikke merci Pascale (Naessens)

Oké, ik doe dit niet vaak, maar in dit geval mag het eens. Ik vind dat het hoog tijd wordt zelfs. Ik eet volgens Pascale Naessens en het maakt mij gelukkig. Heel kort gezegd.
 
Ik ben daar eigenlijk mee begonnen in het kader van een fertiliteitstraject, ik heb PCOS en mijn eicellen rijpen dus niet. Mijn hormonen staan ook helemaal paraplu daardoor en dat heeft dan nog eens een serieuze inpact op mijn gewicht! Nee, ik ben helemaal niet mager, maar daar waardoor ik daar vroeger eetstoornissen door kweekte, heb ik ondertussen vrede met dat lichaam en als anderen vette koe naar mij roepen, denk ik alleen maar “zielige mensen”. Want ja, er zijn mensen die dat roepen, je zal mij daardoor ook weinig zien eten buitenshuis, want dan krijg je het helemaal te horen. Hoewel, ik doe het nu toch ook al wel. Tsja, en mensen denken echt wel dat het van fastfood en chips is. Ik eet dat best wel een keer graag, maar meestal is het hier één keer per maand frieten nu, daarvoor zelfs één keer per twee maanden en verder was het bij mij elke dag wok. ‘s Middags meestal een slaatjes trouwens, met wat olijfolie en kruiden en dat was het dan ook. ‘ s Morgens was het doorgaans enkel een tas koffie. Nee, dat laatste kan men moelijk gezond noemen, maar de rest was nog best ça va, denk ik dan.
 
Nu goed, Pascale Naessens dus, het was bij Kinderwens Vlaanderen dat ze daarmee afkwamen, zou gunstig effect hebben op PCOS en misschien viel ik nog af ook. Ik las me in de op de site, maakte me lid van de officïele groep op facebook. Waar trouwens ook al iemand meteen begon te oordelen over elke dag een boterham met choco. Ik eet zelfs niet echt graag choco, maar kom. Dat was omdat ik zei dat ik niet zo graag in de keuken sta, voor mij alleen toch niet. Vandaar ook vaak een wok trouwens, dat is snel klaar. Ze vond dat ook geen houding als je aan kinderen begint. Trouwens, hoeveel mensen dat me al gezegd hebben dat je graag begint te koken als je voor je kinderen moet koken. Hoeveel moeders zouden er trouwens verder geen hekel aan hebben om uitgebreid te koken met of zonder een kind in huis. Nu ja, ik vond het tamelijk kort door de bocht gaan. Een wok is ook snel klaar, maar wel gezond, dat maak ik trouwens nog vaak klaar hoor. PN-proof zoals dat dan genoemd wordt.
 
Enfin, door dat bericht, kwam hier ook nog een diëtiste aan huis bij mij, die wel wat kent van fertiliteit en dus ook van PCOS. Net als de fertiliteitstarts zei die me trouwens dat afvallen moelijk zou gaan, misschien zelfs onmogelijk. De fertiliteitsarts noemde me zelfs nog mager met mijn hormoonwaarden. Ook een bril nodig, dacht ik. Ik weet nog dat hij tegen me zei: “ik kan aan u vragen om af te vallen, maar dan kan ik even goed vragen aan kat om in een hond te veranderen”. Humor heeft hij wel. Oh ja, er zijn dus verschillende oorzaken voor PCOS, ik heb de aangeboren, familiale varriant. Die blijkt ook de ergste te zijn, want weinig aan te doen en weinig kans op slagen bij fertiliteitstrajecten. Komt het door slechte eetgewoonten en een slechte levensstijl, tsja, dan is het al wat gemakkelijker niet waar? Mensen die echt weten wat ik eet, zeiden ook dat ze echt niet begrepen waarom ik zo veel meer woog als hen als zij elke dag afhaalmenu’s en broodjes aten. Nu ja, ergens was het een opluchting dat die arts dat zei. Ik wist het eigenlijk al wel, maar ik kreeg eindelijk bevestigd waarvan ik al lang overtuigd was: dat ik dik was, was niet mijn eigen schuld. Dat ik vroeger daardoor eetstoornissen kreeg, is eerder jammerlijk te noemen. Maar het is nu eenmaal gebeurd…
 
Nu had ik eerder al wel een proteïnendieet gedaan, twee keer zelfs en koolhydraatarm zitten eten. Dat tweede wordt door sommigen als gezonder gezien, maar in feite is het qua voedingsstoffen juist hetzelfde. Het is dus beiden niet echt gezond, maar wordt bij PCOS gezien als het enige dat echt werkt om af te vallen. Nu, ik viel daar ook nog amper mee af, de eerste keer wel ja, daarna stagnering…. Half jaar koolhydraatarm en ik viel geen gram af. Ik was gefrustreerd, want ja, je mag nog amper iets eten dan ook. Ik was dan ook heel sceptisch tegenover de methode van Pascale Naessens, weer iets dat niet ging werken, dacht ik. Maar die diëtiste zei ook al snel dat ik me niet moest focussen op afvallen, ten eerste wist zij ook niet of dat bij mij zou werken om af te vallen, ten tweede zei ze dat gezond eten veel belangrijker is dan gewicht. Daar zit iets in natuurlijk.
 
skip the dietIk ging op reis, had het boek “mijn pure keuken 1 & 2” gekocht en las me op vakantie in. Ook hier weer commentaar in die groep. Als ik echt wou, begon ik vandaag en niet na mijn vakantie. Laat ze maar praten, dacht ik. Toen ik stopte met roken had ik ook een dag voorop gesteld en dat werkte perfect en ik ben nog steeds gestopt trouwens. Zo ook hier. Ik ben trouwens ook niet meteen all the way gegaan. Ik zei die diëtiste dat ik nu eenmaal graag brood en pasta eet. Ze raadde me dan probodybrood aan en speltpasta, want in eerste instantie moet men zich goed voelen en als je dat graag eet, moet dat kunnen, zei ze. Een iet wat betere versie is dan misschien wel beter uiteraard. Ik ga hier niet de principes van Pascale Naessens uitleggen, die kan je zelf wel opzoeken op haar site als je zin hebt. Uiteindelijk komt het er kort gezegd op neer om veel minder bewerkt voedsel te gaan eten. Ja, dat impliceert ook minder koolhydraten, hetgeen ook logisch is. Maar (natuurlijke) koolhydraten mogen nog wel en dat vind ik wel een belangrijke nuance. Velen denken immers dat het niet mag. Een dieet noem ik het ook niet, want ik mag alles eten. Want je mag ook alles eten, zij geeft de stelregel aan van 20-30% comfortfood: dat is kort gezegd eten wat je wil, zeg ik dan. Dus als ik eens zin heb in friet, eet ik dat gewoon en als ik zin heb in een glas cava drink ik dat gewoon, maar als je er mee bezig bent, ga je het automatisch hoe langer hoe minder willen. Ik toch. Ik drink zelfs geen frisdrank meer, als ik iets drink met smaak is het bijna altijd vers fruitsap of thee (zonder suiker uiteraard), of water met een smaakje, zoals we dat hier noemen. Het enige dat ik van frisdrank nog lust, is Tonisteiner Citroen, maar daar zit dan ook geen suiker of aspartaam in en smaakt echt niet zo zoet in anderen hun ogen. In mijn ogen smaakt dat nog behoorlijk zoet.
 
En dat is bij mij het grootste effect, ik ben geleidelijk over gegaan, ik at in het begin nog heel graag mijn brood ‘s morgens, nu eet ik bijna elke morgen een fruitontbijt, zo lekker. Brood heb ik amper in huis. Zoals eerder gezegd: frisdrank smaakt veel te zoet en te chemisch. Snoep en koeken evenzeer, alleen chocolade eet ik nu wel graag (en dan liefst minsten 80% cacao), terwijl ik vroeger amper chocolade at. Ik blijf evenwel een zwak hebben voor chips, maar goed: comfort mag, niet waar? Ik ben ook geen fanatiekeling, als ik ga eten of bij vrienden of familie eet, eet ik gewoon wat de pot schat. Toen ik laatst bij mijn grootmoeder zat en nog niet gegeten had, was ik heel blij dat ik gewoon een boterham met kaas mocht eten en als ik onderweg ergens honger heb, ben ik in de eerste plaats ook gewoon blij als ik iets te eten vind.. Honger hebben vind ik echt niet aangenaam meer. Vroeger heb ik mezelf dat te veel opgelegd, denk ik…. Ik dronk ook liters cola-light vroeger, je wil niet weten hoe slecht ik dat nu vind smaken…. Ik krijg ook geen koffie meer binnen, al is dat dan ook weer niet erg, denk ik. Nu ja, kwaad kan het ook niet, dat ik dat niet drink: water, puur fruitsap, thee, water met fruit en tonisteiner citroen: dat is alles wat ik nog drink.
 
En ja, ik voel mij beter, mijn smaakpapillen lijken terug beter ontwikkeld. Een dieet vind ik het niet, ik mag eindelijk alles eten wat ik wil, zeg ik altijd, maar dan ook alles. Ook die friet en die chips. Ik ben er al wel mee afgevallen trouwens, wat zelfs de fertiliteitsarts ogen deed trekken, maar wat ze ook als supermotivatie ziet om dat kind te krijgen. Het is natuurlijk niet spectaculair, maar om het niet te verwachten, is dat gewoon super. En niet onbelangrijk: mijn eicellen reageren sindsdien op de hormonen. Daarvoor niet. Nu ja, ik ga echt niet zeggen dat het uitsluitend daardoor komt, want ik moest in dat nieuwe centrum voor ik begon te simuleren ook eerst een andere behandeling volgen. Eén die mijn hormonen meer in evenwicht zou brengen en de kwaliteit van mijn eicellen zou verbeteren. Dat lijkt zo logisch, denk ik dan, maar in dat vorige centrum kon men zo iets simpel niet bedenken. Och ja, die behandeling is ook redelijk ongekend. Ondertussen was ik zelfs kort zwanger, een vroeg-miskraam. Dat is vooral positief, vind ik. Vier maanden daarvoor werd het nog voor onmogelijk gehouden dat ik zwanger zou raken. Maar na 3 IUI in dit centrum, ga ik nu over op IVF met ICSI. Ik regaeerde op de hormonen wel ineens zoals in de boekskes zei de ferti-arts. Ik kan dat nog steeds niet geloven.
 
En bovenal, ik voel me ook veel beter met deze levenswijze, ik vind het heel lekker en zoals ik eerder zei: voor mij voelt het althans niet aan als een diëet, maar ik eet ook gewoon wat ik wil en ik kom zonder er al te veel mee bezig te zijn zo automatisch op min of meer 20 tot 30% comfortfood. Nu had ik een auto-ongeluk en daarna een operatie. Ik was nogal afhankelijk van anderen, ook qua koken en ik at zelfs terug opwarmmaaltijden. Dat maakte me echt niet gelukkig en vaak moest ik er zelfs van overgeven (of kwam dat nu door de hormonen?).  Nee, ik geloof echt dat het een gunstig effect heeft op mijn lichaam, ongeacht of ik nu zwanger word of niet: ik hou van deze levensstijl….
 
En oh ja, er zijn er velen die beweren dat haar recepten zo duur zijn om klaar te maken, dat is echt niet zo. De bloemkoolschotel is in mijn ogen zelfs supergoedkoop. Je kan echt wel volgens je eigen budget er eten van klaarmaken en wat ook leuk is: je hoeft er doorgaans echt niet lang voor in de keuken te staan! Koken doe ik imers nog steeds niet echt graag. En het is bovenal zo heel lekker. Ik eet verder ook weinig vlees, maar ook dan is dat perfect te doen. En ik pas zelf aan naar eigen smaak, ik vervang aubergines door courgetten bv, want ik eet niet graag aubergines. Gaat perfect en ook de olijven laat er ik overal vantussen, want die lust ik niet. Vervang ik wel eens door zongedroogde tomaatjes… Want dat vind ik heel lekker…. En ja, ik maak pasta pesto met spaghetti van courgette, dat heb ik altijd graag gegeten en ik pas zo veel dingen aan. Die pesto maakte ik daarvoor ook al zelf trouwens.
 
Ja, ik begon heel sceptisch in september en had in het begin een moeilijke overgang, maar die mocht er zijn van mij… Ik zag wel waar het me bracht, maar geleidelijk aan raakte ik helemaal gewonnen voor het gedachtengoed en eigenlijk wil ik nooit meer terug. Niet alleen mijn hormoonwaarden trouwens, maar ook andere bloedwaarden staan veel beter dan ooit daarvoren. En of het daarmee te maken heeft, geen idee, maar ik ben nu 32 en ik slaap zonder slaapmedicatie, ik nam dat al sinds ik 18 was en ik slaap behoorlijk goed, enfin, toch niet slechter dan met die medicatie. Terwijl ik het voordien zo moeilijk afgebouwd kreeg en wat ik echt wel wilde als ik zwanger zou worden (al nam ik al medicatie die mag bij stimulatie, zwangerschap en borstvoeding, dat had ik al wel aangepast natuurlijk) .
 
Ik voel me goed, ik voel me goed…. en ja hoor: dankzij Pascale Naessens: Dikke merci!!!!!
*
*
*
*
PS: Hier staan trouwens de boeken van Jeroen Meus en Pascale Naessens wel vredevol naast elkaar in mijn keuken. Dat is oké zo, vind ik, en kan in mijn ogen ook, want af en toe wil ik toch die zijn moelleux maken ook, dis is immers zo lekker… 😉  Koken met gezond verstand noem ik dat ook!  Ik hou stiekem nog wel van Jeroen Meus! 😉 

Het is oké om alleen te zijn, soms maar niet constant…

Mensen willen eigenlijk geen vind-ik-leukje, mensen willen contact en gesprek. Mekaar ne keer goed vastpakken en zich geborgen voelen in iemands armen. Nee, mensen houden niet van het vluchtige vind-ik-leukje, ze houden van duurzaamheid in relaties, nog altijd.. Bij sommige mensen is dat vervangen door vind-ik-leukjes verzamelen en dat we dan daardoor alleen maar leuke dingen gaan zeggen en vertellen, zodat toch iedereen maar op dat vind-ik-leuk-knopje kan drukken. Toch willen ze niet echt dat vind-ik-leukje. We willen allemaal vooral liefde en graag gezien worden. Maar dan in het echt, niet virtueel…
Dit schreef ik in opdracht voor iets of iemand, meer daarover later. Het is nu wel de perfecte inleiding op wat ik vannacht schreef.
*
*
*
*
*
*
*
*
*
it's ok
*
*
*
*
*
*
*

De fertiliteitsarts daarstraks “ik hoop ook echt dat je een brace krijgt, van zelf amper ergens te kunnen komen en zoveel alleen te zitten, krijgt een mens stress en dat is niet goed voor uw eicellen”

Mja, ik bevestigde, ik woon supergraag alleen, echt waar. Ik hou van weinig prikkels, ik kan die moeilijk filteren, hoogsensitief noemen ze dat naar t schijnt. Ik kan uren in de stilte zitten en daar heel tevreden mee zijn. Maar sinds oktober is het een kwelling, ik zit hier dagen alleen met alleen facebook en GSM als communicatiemiddel met anderen. Ik moet naar de spoed van de dokter en de verpleging omdat ik alleen woon, was er iemand bij, moest dat niet. Nu komt de verpleging om die reden ook ’s avonds.

Ik betaal mensen om mij ergens te brengen, sommige vragen enkel een onkostenvergoeding, sommigen echt wat meer en ik ben in ieder geval veel meer geld kwijt dan wanneer ik mezelf kan verplaatsen. Ook bij onkostenvergoeding als ze terug naar huis rijden om je dan terug te komen halen (dat is dan dubbel, hè!)

Ik geraak soms dan ook niet op plaatsen, waardoor ik kaarten moet weggooien voor concerten. Maar ik raak ook niet bij vrienden, die dan wel samen weggaan, maar pas nadien denken dat ze me misschien even hadden kunnen komen oppikken. Leuk dat je daar aan denkt, ja, maar jammer dat het te laat is en dat je me nu zit te vertellen hoe leuk het was.

Ik ben euforisch als iemand me gewoon mee naar de winkel neemt, waardoor ik blijkbaar ook veel meer koop dan anders. Gelukkig dat dat nog maar twee keer was sinds ik geopereerd ben.

Vorige week liet ik een noodkreet, dat ik hier bijna enkel mensen zie die betaald worden om hier te zijn, met name hulpverleners. (Drie bezoeken gehad op een maand, mensen die onbetaald komen, voor mij dus en niet om geld te verdienen) Velen schrokken blijkbaar, vonden dat dan toch erg en ik had plots een volle week. Voor deze week zal ik nog eens een kreet moeten laten, vermoed ik.

Oh ja, ik ga ziek naar optredens, dan zit ik onder de mensen, weet je, dan zie ik andere mensen, dat maakt me zo blij, ook al zit ik met een virus dat me overal in slaap doet vallen, ook op een optreden, ik zat dan toch onder het volk en daar waren zelfs mensen die ik kende (bij een Guido Belcanto is dat sowieso normaal, maar bij Stijn Meuris kwam ik Ines tegen, heb ik samen verpleegkunde mee gestudeerd: waren we nog aan het lachen, dat zij toen stage deed op de PAAZ waar ik de week ervoor nog lag, aparte humor waarschijnlijk. Maar dat dat samen studeren toch ook al lang geleden is.  Dat zij niet meer in de verpleging werkt en ik nog half en half maar ook geen echte verpleging meer. Dat we tegen elkaar zeiden dat verpleegkundige een schoon beroep is maar vooral ook zwaar en dat die daguren zo zalig zijn en dat we nooit meer shiften willen: we kwamen toen al zo goed overeen, deugd dat dat deed, het voelde net als vroeger eigenlijk…. Ik hoop toch dat ik er eens mee terug kan afspreken.

Ik koos misschien ook met reden een bezoek aan Speelstad voor de kleine zijn verjaardag, dan kwam ik zelf ook buiten, ah ja… (al zijn die dingen sowieso leuker dan het zoveelste cadeau dat in een hoek belandt)

Ik doe veel te veel met die voet, een halve dag bezig in mijn huishouden en mijn voet doet dan enorm pijn, maar ik kan niet anders: ik heb 4u gezinszorg per week en dat is het.

Ik kan nu bij niemand uitwenen dat mijn borst zo veel pijn doet en als ik het hier zet, zal ik wel weer zagen volgens sommige mensen die dan lekker negeren, gelukkig niet volgens iedereen, die me dan dan wel vaak bemoedigende woordjes sturen, hetzij onder het bericht, hetzij privé… Zij noemen het je hart eens luchten en dat dat iets helemaal anders is dan zagen…. Meestal mensen die het ook kennen, het ook begrijpen en ervaringsdeskundigen zijn. Oh ja, voor diegenen die dat zo graag denken: nu vraag ik aandacht, ja, iedereen zou dat nu vragen!

Al wat ik eigenlijk wil, is terug dagelijks contact met mensen, in het echt, iemand die me eens vastneemt, iemand waar ik eens echt tegen kan praten en niet enkel over koetjes en kalfjes zoals ik doe met de man van de mindermobielencentrale of zo, want die ken ik uiteindelijk niet… en zodat ik op een dag niet enkel 10 min verpleging zie die ik bijna zou smeken om te blijven. Ik begrijp nu bejaarde mensen en al die patiënten die ik vroeger had bij het Wit-Gele Kruis die ook niet wilden dat ik wegging. Voordien dacht ik dat ik ze begreep, nu weet ik wat het is en het is verschrikkelijk. Van mij mag elke bejaarde mens nu zo veel zeggen dat hij eenzaam is en niemand ziet als hij of zij wil, want het is ook zo, het voelt ook zo!!!!

Alleen zijn maakt mensen zot, zot maakt depressief… Muren lijken letterlijk op u af te komen. Ik ben mee in wat ze zegt, echt waar, ik voel dat al lang zo. Dat was mijn grootste verdriet toen die orthopedist zei dat ik geopereerd moest worden, wetende dat ik hier weer zo zou liggen. Die operatie kon me niet schelen, de revalidatie ook niet, maar wel het terug alleen zitten dat ik daarvoor van oktober tot december had moeten doen. Iedereen maar zeggen: maar nu heb je geen hersenschudding en kan je veel doen: lezen, films kijken (doe ik niet eens graag), op de computer zitten, schrijven, tekenen, schilderen, gitaar spelen…. Ik wil gewoon iemand zien…. zeker nu ik geen hersenschudding heb, toen kon ik ze geen half uur verdragen, nu wel…. Al die bezigheden vervelen ook op de duur…

Ondertussen zeggen ze dat ik een bore-out heb, dat heeft dezelfde kenmerkens als een burn-out, maar komt door verveling en/of te weinig prikkels. Dat valt gelukkig op te lossen… niet met pillen, niet met een psychiater, maar wel met terug mijn leven op te kunnen pakken….

Dus dokter, geef me aub morgen die brace en zorg dat ik terug mijn plan kan trekken, aub!!!!!! Dan is het opgelost, na een tijdje, als ik weer naar de bib kan bv, naar vrienden, naar het stad, naar het parkt, kan gaan foto’s trekken in het bos, gewoon de natuur intrekken,…. maar vooral mensen kan gaan ontmoeten, echt ontmoeten…..

En bovenal zei ik ook tegen mijn psychologe vorige week dat ik me waarschijnlijk nog extra eenzaam voel omdat de twee mensen die ik echt alles vertelde en echt 300% vertrouwde er gewoon niet meer zijn…. Dat ik, wat ik bij hen had, nooit eerder had gehad en nu ook niet meer heb en of ik het ooit wel zal terughebben, ik weet het niet… Van Gui zei ik dat ik sindsdien nog geen enkele man heb ontmoet die tot aan zijn knoesels kwam. Mensen die echt weten hoe wij een koppel zijn geworden, het écht weten, begrijpen dat ook, anderen zeggen dat ik nog jong genoeg ben en iemand kan tegenkomen… Ze begrijpen het niet, diegenen die het echte verhaal kennen, begrijpen het wel. Het is trouwens ook niet, omdat ik nog iemand kan tegen komen, dat ik hem niet enorm kan missen. Ik ga hem, volgens mij, mijn hele verdere leven missen. En dan Amber die ik ook letterlijk alles kon vertellen, mijn diepste geheimen die ik niemand anders vertelde, die Gui zo vaak zei dat ze zeker was dat ik hem doodgraag zag, maar dat ik angst had, waardoor hij zeker ook bleef vechten voor mij en mijn angsten wilde wegnemen. Die twee, die zagen me graag, heel graag, die deden me oké voelen, dat ik er mocht zijn, dat ik zo veel capaciteiten had en dat ik echt wel de moeite waard ben. Niemand doet dat nu nog eigenlijk…. Na Gui had ik veel verdriet, maar had ik nog steeds Amber, nu heb ik zo niemand meer…. Dat dat me vooral eenzaam maakt misschien, bedacht ik me toen, in die sessie vorige week. Maar dat dat alleen zijn er geen goed aan doet en zo veel pijn doet. Ze knikte… Ik huilde…. Dan zegt ze dat dat oké is om dat te voelen, dat het oké is om te huilen, dat pijn oké is, dat gevoelens toelaten oké is…. ze vertellen ook. Ze zegt dat ik te veel gehoord heb dat dat niet oké is, voor haar is alles oké….daar kan ik best mee lachen als ik me dat bedenk. Alles is bij haar altijd oké. Ze moedigt me aan te praten, zegt dat ik te veel opkrop en te veel rationaliseer, maar dat gevoelens veel belangrijker zijn en dat die moeten gevoeld worden. Ze heeft gelijk, maar voelen doet nu heel veel pijn. Maar dat is ook normaal.

Sorry…echt waar, maar ik heb me nooit zo eenzaam gevoeld, nooit….
Amber, Gui, ik mis jullie zo, zo hard, mijn twee beste maatjes…. jullie zijn er niet meer en dat doet pijn, ja….

En ondertussen wil ik gewoon iemand die me eens vast neem, enkel dat…. meer hoeft het niet te zijn….

Bij mij gaat dit gelukkig voorbij, gelukkig wel. Maar dat kan niet iedereen zeggen, er zijn mensen die dit dag in, dag uit meemaken, jaar in, jaar uit! Ik wil daar precies iets mee doen, geen flauw idee wat, want dit gevoel is verschikkelijk…..
Guido Belcanto zingt het ook: “droevig is deze werels, als je in eenzaamhied leeft”

Hoe het met me gaat? Ik voel enorm veel pijn, zo gaat het met mij, maar dat is oké!

Hoe gaat het met je?

Die vraag krijg ik de laatste tijd veel…

Laat me even nagaan…

Mijn grootvader stierf in oktober, 10 dagen erna had ik een auto-ongeluk. Dat mijn auto een totaal verlies was, was spijtig, maar niet zo erg. Ik kwam er levend uit, dat kon Gui niet zeggen. Ik kwam er evenwel niet zonder kleerscheuren af. Onverantwoord om alleen thuis te zitten, dat vond iedereen die me hier zag liggen! Ik mocht mijn bed niet alleen uit, na een tijdje dan maar een rolstoel: als ik dan flauwviel, was het ten minste in de stoel en niet op de grond. Een klein onnozel breukje in mijn voet, hersenschudding, whiplash van de rug en van de nek, kneuzingen van kop tot teen waardoor ik ook niet met krukken kon gaan… Eens ik min of meer genezen verklaard was, deed mijn voet meer en meer pijn: meer bepaald mijn enkel. Nu deed die daarvoor ook al pijn, maar dit was echt niet normaal. Naar een orthopedist geweest, echo en RX linkervoet. Ondertussen ben ik geopereerd, mijn voeten hing langs de buitenkant nog met één ligament vast en ook daar zat al een scheur in en was helemaal ontstoken. Bleek dat ook mijn enkelgewricht niet meer juist stond, dus heeft hij dat ook nog terug in de juiste positie gezet, ik heb een interne brace gekregen, geen flauw idee wat dat is eigenlijk. Ik ga dat eens moeten opzoeken. Nu heb ik waarschijnlijk ook nog steeds een whiplash die nog niet weg is: elke dag barstende hoofdpijn, nog steeds geen fel licht kunnen verdragen en blijvende pijn natuurlijk. Ik kwam er levend uit, ja, en iedereen zegt me dat het zo sterk is dat ik dat zo kan bekijken. Wel ja, ik verloor al wat volk in het verkeer, dus ja: dat leert je wel relativeren. Facebook is mijn vriend geworden intussen, zo zalig in tijden van eenzaamheid, want niet zelfstandig buiten kunnen komen en dan alleen wonen geeft wel eenzaamheid, neem het van me aan. Nu goed, de dokter zal mijn rug ook controleren als ik terug wat meer op de been ben, letterlijk dan.

 

Dus ja, mijn grootvader stierf, een kameraad die wat verder stond, maar ook Amber: mijn beste maatje na Gui. De twee mensen die me echt door en door kenden, echt ook alles wisten en die me mezelf lieten zijn zonder (ver)oordelen, zijn er niet meer…. Ik begin weer te huilen, want dat doet pijn, dat doet echt pijn. Amber stierf op 25 november…. Ik heb al zo vaak gehuild om haar, dat is oké, dat mag. Ik dacht altijd dat ik twee onvoorwaardelijke vriendschappen had. De éne kende ik al sinds de eerste kleuterklas, dat bleek niet zo, al blijft mijn deur open staan, sowieso, want ik mis ze ook wel natuurlijk. Afstand kan misschien ook wel goed zijn om dan terug samen te komen? Ik weet het niet. De andere was Amber, ik kende ze 10 jaar of zo, ik weet het niet juist, doet er ook niet toe, maar ik kon ze alles vertellen en zij mij, ik heb zeer kostbare herinneringen aan haar, die neemt niemand me ooit af. De laatste week dat we samen waren, was zo intens, we waren gewoon bij elkaar, deden niet speciaals, maar konden gewoon samen zijn, zonder iets te zeggen, samen eens lachen en samen eens huilen, omdat we ook beiden wisten dat we dat over X aantal tijd niet meer konden. Stille tranen waren er toen ook, bij allebei, maar ze mochten er zijn. Ze was zo blij dat ik voor haar stoofvlees met friet maakte. In oktober zou ik terug een week naar haar gaan, maar toen had ik dat auto-ongeluk. Half november stuurde ze me een berichtje dat ze me nog zo graag wilde zien voor ze ging en dat ze hoopte dat ik er snel kon raken.

ambervoorschirft

Op 20 november zat ik bij pijn psychiater, niet dat ik psychisch in de knoop zat, al voelde dat wel zo, maar ze liet me wenen, ze liet me zeggen dat ik naar Amber wilde. Ze schreef een soort voorschrift, ik moest er een foto van trekken: op doktersvoorschrift erbij zetten en op facebook plaatsen. Er stond gewoon op: “wie wil met mij (tegen vergoeding) naar Utrecht rijden?” Amber was meteen akkoord, vervoer kwam in orde, door haar vrienden eigenlijk, niemand wilde Amber dat afnemen, ze wilde het zo graag en ik ook, heel hard zelfs. Dat was gepland voor 27 november. Ik had de gezinszorg vol-au-vent laten meenemen omdat ze dat zo graag at, wat kon ik anders nog meenemen dan iets dat ze heel graag at en niet in Nederland kenden? Twee dagen daarvoor, het was de dag dat ik mijn nieuwe auto kocht, kreeg ik een bericht: Amber was dood. Ik ging die avond naar een optreden van Guido Belcanto.

 

Ik schreef nadien aan hem:

Beste Guido,

Ik was vanavond in Lier, weet je ook. Maar goed, wat ik eigenlijk nog wilde zeggen. Ik ben daar toegekomen, eigenlijk helemaal van slag, ik had ongeveer 2 à 3 uur daarvoor te horen gekregen dat een goede vriendin van me overleden was. Ik ben zo een beetje afgestapt van de benamingen “beste vrienden”, ik zeg meestal gewoon goede vrienden. Eigenlijk verdient ze de titel wel van één van de beste op zijn minst. Nu goed, ik wist dat het zat aan te komen, maar toch…. letterlijk hartpijn, zeg ik dan.

Mijn moeder zei nog: ge gaat nu toch niet naar diene Guido Belcanto gaan vanavond. Ik zei “tsja, anders zit ik hier ook maar tussen vier muren” en ja, ik ging toch. Mijn moeder had schrik omdat ik emotioneel was en ik eigenlijk pas echt met de auto ging rijden de eerste keer na mijn accident. Ik begrijp dat wel en zo zijn moeders….

Ik heb dan eerst rond gereden en rond gereden, geen parkeerplaats vinden, uiteindelijk een plaatstke tegengekomen, nog een kwartier stappen met een gebroken voetbeentje, dat deed eigenlijk heel veel pijn… Och ja, ik kwam daar met tranen in mijn ogen binnen van de lichamelijke en de emotionele pijn, vooral van dat laatste, denk ik.

Ik moet eerlijk zijn, de eerste helft…. Vraag me niet wat je gezongen hebt, ik zat in een waas en probeerde vooral niet te wenen. Ik dacht zelfs op een gegeven moment: ik ga de zaal uit, wat zit ik hier te doen…. ik zat ook constant op mijn GSM te kijken, doe ik anders niet eens… tot: Manu….

Ík weet eigenlijk niet hoe dat komt, ik weet ook echt niet waarom, maar al vanaf ik de eerste keer dat liedje hoorde, ik was 18, want ik kreeg die cd voor mijn 18de verjaardag. Ik zat toen op de PAAZ, ik hoorde dat toen en drukte al op repeat, repeat en nog eens repeat. Ik bleef het lang gebruiken als het liedje om tot rust te komen. Vroeger vooral door de woorden “doe niet dwaas”, denk ik, vermoed ik, ik weet het soms zelf ook niet goed….

Ik leerde dan ook de originele versie kennen. Ik was graag naar renaud geweest laatst in Vorst, had zelfs een kaart, maar ja, stom accident, ben er niet geraakt. Nu ga ik wel naar Renaud in Lille, dat komt eigenlijk door u dat ik die muziek heb leren kennen. Ik ben er wel blij mee, die man heeft inderdaad prachtige liedjes.

Goed, ik dwaal af…. ik hoorde Manu en weer had ik het: ik voelde een rust over me heen komen, een zekere troost enigzins, ik deed mijn ogen toe en liet het goed doordringen, tot in elk vezeltje van mijn lijf. Die helende werking die ik vroeger zo zocht en ook vond in uw liedjes was daar weer. Ik had het misschien niet meer zo nodig gehad de laatste jaren (hoewel…), maar nu voelde ik het…. net als vroeger… De tranen rolden over mijn wangen, geluidloos, maar ik was plots tevreden. Nee, tevreden is niet het juist woord, ik voelde me echt getroost en een beetje geheeld. Ja, heel hard zelfs…

Vanaf toen was ik wel mee, heb ik het hele optreden eigenlijk wel genoten. Ik voel nog steeds de moeheid achter mijn ogen van het vele huilen vandaag, maar ik voel me getroost, door jou, door dat éne liedje…

En eigenlijk wil ik zeggen: chapeau, dat je dat effect na al die jaren nog steeds blijkt te hebben bij mij en vooral: Dank u! Heel erg bedankt!

Heel veel liefs, enorm veel liefs en dank u!

Ik meen er elk woord van…. Nog steeds….  Het leven gaat verder….familiale problemen, deed me wankelen, deed me twijfelen, deed me heel veel pijn…. Maar ik zou verder gaan, ik begin terug met de volgende rond IUI (intra-uteriene Inseminatie) veel problemen: blaasinfectie, keelontsteking, oorontsteking, bronchitis en sinusitis. Maar ik had hem: de + op een zwangerschapstest. Ik test normaal niet voor bloedname, maar dit was raak, ik voelde het. Misschien nog het meest aan mijn borsten…. Twee dagen later ging ik pas voor bloedname, die draaide even negatief uit en was een enorme domper: op 1 januari begon de bloeding pas echt. Volgens ferti-arts wijst alles op een miskraam….

 

Och, het was nog geen kind zei ik tegen mezelf, het was nog geen kind, het was echt nog geen kind.

Ondertussen ging ik sinds december naar de psychologe, ik ging vroeger ook al bij haar. Ik zei dat ik alles wegrationaliseerde en maar bezig wilde blijven. Ze zei dat ze dat ook merkte…  Ík bleef zeggen dat het nog geen kind was, zij bleef zeggen dat het oké was om te zeggen dat ik een kindje kwijt was, mijn kindje… Ik bleef zeggen dat het geen kind was, ik bezag het ergens ook positief: ik kon zwanger raken, die fertiliteitsarts in het vorige centrum zei immers dat hij het geen kans op slagen zou geven. Ik kwam ondertussen zelfs met mijn verhaal in de Dag Allemaal, zo gek allemaal. Ik kwam trouwens ook met een schrijfsel in de Visie, maar dan over kwetsbaarheid en herstel in de psychiatrie. Op beiden kreeg ik veel positieve reacties…. Ik ging dus ook verder met mijn twee missies, al schrijvend, al is het minder dan daarvoor.

 

Mijn boek begint vorm te krijgen, maar miserie zorgt voor een writersblock, op de blog zullen jullie dat al wel gemerkt hebben.

 

Nu goed, ik deed maar verder en verder, ik was doodop. Echt doodop. Mijn psychologe was kwaad op me omdat ik naar het Rode Kruis ging om bloed te doneren en me in de databank te laten zetten voor stamceldonor. Ze vroegen naar mijn motivatie: mijn nicht leeft er nog door. Dat was alles wat ik zei. Beste motivatie dat er is, zei die arts. Wilde ik dat nu allemaal doen door al die sterfgevallen.

 

Nu goed, mijn psychologe zei dat ze blij was dat ik geopereerd werd, dan moest ik verplicht rust nemen, ik zou niet anders kunnen. Ik ben eigenlijk inderdaad heel blij dat ik geopereerd werd. Ik hou me terug bezig met wat ik graag doe, me verdiepen in spiritualiteit. Ik vond het boeddhisme terug en het laten zijn. Ik vind weer rust, kan terug slapen zonder medicatie, maar met slaapmeditatie.

 

Mijn psychologe is blij dat ik nu echt verdriet voel, voor mijn grootvader, voor Amber, voor die kameraad, voor mijn kindje, die ik plots wiebeltje noemde. Ik heb geen flauw idee vanwaar ik met wiebeltje kwam. De volgende IUI had ik twee eicellen, ik wilde die niet, ik wilde mijn wiebeltje, het was toen dat ik de eerste keer besefte dat ik echt mijn kindje kwijt was. Hetgeen wat van me verlangd werd, gebeurde: ik huilde omdat ik een miskraam had gehad, de eerste keer…. Mijn psychologe zei: dat doet pijn, hè. Ja, zei ik haar. Dat is goed, zei ze dan.

 

Ik weet dat. Ik ben de koningin van voelen en te laten zijn, maar dit zijn gewoon te veel pijnlijke dingen samen, dat weet ik, daarom dat ik naar haar ging. Na dat auto-ongeluk heb ik zo veel verdriet gehad om Gui, het drong precies niet door dat mijn grootvader gestorven was. Het was pas; net voor die operatie, dat ik naar mijn grootmoeder ging en ik samen met haar in fotoalbums aan het kijken was, ik daarna met tranen naar huis reed. Mijn grootvader, mijn grote held was er niet meer. De man die met me naar de carwash ging als kind, gewoon omdat ik dat zo graag deed. De man die op mijn eerste appartement veel repareerde, de man die altijd klaar voor me stond en me kwam halen als ik beland was in de middle of nowhere. De enige man van mijn hele familie waar ik echt op heb kunnen rekenen, die was ik kwijt. En ik was Amber kwijt en Gui ook nog steeds en mijn kleine wiebeltje… en al die vorigen, een continu rouwproces sinds mijn 17de noemde mijn psychologe het… allemaal sterretjes…

Ik heb het nooit echt zo gehad voor Stan Van Samang, maar een ster….

 

Ik huilde tranen met tuiten de volgende keer bij mijn psychologe, ze zei dat ze me voelde, de eerste keer sinds ik bij haar kwam, ik zei haar dat ik die twee eicellen niet kwijt wilde, niet nog eens. Ze blijft zeggen dat ik vol verdriet zit, dat ik ervoor op de vlucht was, maar dat ik begonnen was met erbij stil te staan.

 

Maar ik ben een cursus fotografie beginnen te volgen, mijn grootvader deed dat ook graag, heel graag. Ik heb zijn fototoestel en lenzen en statief. Dat was het enige wat ik eigenlijk echt wilde van hem: het staat als een schat in mij kast… ik durf er amper aan te komen….

 

Verdriet dus, ja, ik zit vol verdriet en dat doet pijn, maar dat mag, dat is goed zo. Zo kan ik het echt heel hard vastnemen, het intens voelen en weer helen. Ik denk niet, maar ik hoop wel dat ik ooit terug een partner als Gui tegen kom en een vriend(in) als Amber, maar die zijn zeldzaam. Ik ben mama van twee, zeggen ze me nu, ik wil mama zijn van drie nu: waarbij de jongste twee engelenbrusjes heeft die over hem of haar zullen waken. Ik twijfel nu tussen twee namen: Rune en Melle, twee namen die zowel bij een meisje als bij een jongen kunnen…. Maar om de één of andere reden blijf ik denken dat ik een jongen zal krijgen…. Ik wil blijven hopen: De laatste ronde IUI, daarna IVF… pfffff….

 

Verdriet dus, dat dus…. Het komt meer en meer los, door die verplichte rust, mijn psychologe had gelijk… Ik neem ook terug de tijd om de dingen te doen die IK graag doe, al heb ik er wel een week voor halfziek in bed moeten liggen: oververmoeid waarschijnlijk….

stef
Stef Jannsens, uit de tentoonstelling “een wensvader bekent”, nog tot 10 februariu te bewonderen in de kruierie te Balen.

 

Ik hoop dat ik nu snel weer kan schrijven, niet omdat het moet, maar omdat ik het graag doe!

(Oh ja, dit is geschreven, zoals mijn gedachten gingen…. Letterlijk opschrijven wat er in mijn gedachten kwam

Oberservatie en interpretatie: een belangrijk verschil

Ik heb psychiatrisch verpleegkunde gestudeerd. Nu werd bij ons de nadruk erg gelegd op het verschil tussen observatie en interpretatie. Heel vaak denk ik dat dat vak gewoon op de middelbare school zou gegeven moeten worden als een soort van basisvak. Veel mensen interpreteren namelijk als ze denken dat ze observeren. Ik vind dit nu even heel belangrijk om een blog over te schrijven, omdat het bij mij al vaak voorgekomen is, maar ook omdat ik het in mijn omgeving zie: bij vrienden, familie en kennissen en zelfs bij volstrekt onbekenden.

 

Om een vrij concreet voorbeeld te geven dat onlangs boven water kwam en dat zelfs iets van twee jaar geleden was. Ik ging tijdens een feest huilend van tafel. Werd me gezegd dat ik dat doe omdat ik dan wil dat er iemand achter mij komt. Juist niet, denk ik dan, ik ga weg om alleen te zijn, anders zou ik wel blijven zitten. Dat doen veel mensen als ze huilen en het hen wat te veel is trouwens: even het alleen zijn opzoeken om weer tot zichzelf te komen. Toen ik dat anderen vertelden, vonden zij mijn verklaring trouwens veel logischer dan de interpretatie die er was gebeurd.

 

In dit geval is de observatie: ze huilt en gaat weg van tafel.

 

De interpretatie is duidelijk: ze vraagt aandacht en wil dat we er achter gaan. Totale verkeerde interpretatie dus. Ik alleen weet op die moment namelijk enkel wat ik voel, denk en wil. Een ander kan dat nooit, maar dan ook nooit invullen voor mij.

 

Ik kan zo tientallen voorbeelden opnoemen, niet alleen bij mij, ook bij anderen. Daarom dat ik vaak denk, eigenlijk zou iedereen dat moeten leren. Ik zeg altijd dat ik niet weet wat een ander denkt, wilt of voelt. Ik kan wel de interpretatie maken dat iemand iets doet om die reden, maar ik ben me er steeds van bewust dat ik er helemaal naast kan zitten ook. Ik weet het pas zeker als ze het me zelf zeggen of als ik het vraag en ze me willen antwoorden (want dat moet ook niemand doen uiteindelijk). En het is jammer dat kennelijk bijna enkel mensen die psychiatrie of psychologie gestudeerd hebben dat ook echt kennen. Cliënten trouwens ook, want hen wordt dat vaak ook geleerd.

 

Iedereen weet dat ikzelf ook ervaringsdeskundige ben in de psychiatrie, ik weet dat ik tijdens een sessie sociale vaardigheden ooit zei: ik doe dat allemaal volgens de regels, maar mijn omgeving niet.  Die zouden hier ook moeten bijzitten. De psychologe die het gaf, zei dat dat vaak voorkomend is en dat ik 100% gelijk had. Dat is al heel lang geleden, diezelfde sociale vaardigheden kreeg ik ook tijdens mijn studies. Ik heb dan ook nog assertiviteitstraining enzo gevolgd, werd dat nog eens allemaal herhaald. Ja, het verschil tussen interpretatie en observatie ken ik heel goed ondertussen, dan mag ik echt wel zeggen, vind ik.

 

In de psychiatrie moeten we vooral zien dat we observaties noteren, interpreteren is niet echt goed. Als iemand in een hoekje gaat zitten en zich wat verstopt in zijn kleren kan dat zijn omdat die zich niet goed voelt en zich wil afsluiten van de rest (waar overigens niets mis mee is), maar het kan ook zijn dat die het gewoon koud heeft en de verwarming daar toevallig staat of dat het daar niet tocht. De observatie is gewoon dat die persoon met zijn kap op in een hoekje gaat zitten, niets meer of minder. Als je echt wil weten waarom iemand iets doet, kan je dat beter vragen. In dit geval vraag je gewoon: waarom kom je hier zitten en zet je je kap op? Algemene tools die iedereen krijgt aangeleerd die in de psychiatrie wil gaan werken. Eigenlijk ook vrij simpele tools die iedereen zou moeten toepassen. Een student had ooit tijdens zo’n les tegen de docent gezegd dat die lessen haar huwelijk gered hadden, ik kan mij dat indenken, echt waar!

 

Ik spreek zelf veel van bijvoorbeeld “ik vind dat mooi” om mijn mening te geven, maar ik zeg nooit “het is mooi”. Want het is niet omdat ik dat vind, dat een ander dat ook vindt. Ik zeg ook nooit “ik weet dat die dat doet om die reden”, ik spreek van “ik denk dat die dat doet om die reden.” Omdat dat laatste een interpretatie is en dat eerste een mening…. Dat zijn geen dingen die zijn, dat zijn persoonlijke visies en interpretaties.

 

Natuurlijk interpreteer ik ook, dat doet iedereen. Maar ik ben mij er heel vaak van bewust dat ik interpreteer en nooit zeker kan zijn dat het zo is, tenzij ik het navraag aan de persoon zelf. Mensen zouden verbaasd kunnen zijn waarom iemand iets doet omdat ze iets helemaal anders denken dan wat de persoon zijn motivatie is om iets te doen.

 

En daarom vind ik dat dat een algemeen vak zou moeten zijn op de middelbare school, want tussen observatie en interpretatie ontstaan veel misverstanden en gaat veel liefde en begrip verloren. En dat is jammer, heel jammer.

Onderstaande uistpraak poste een fb-vriendin, mijn vroegere lerares Nederlands en Engels. Ik heb ze wel graag, maar wat ik vooral wil zeggen: ik vind hem hierbij passen, helemaal….

bedold

Deze uitpraak poste een fb-vriendin, mijn vroegere lerares Nederlands en Engels. Ik heb ze wel graag, maar wat ik vooral wil zeggen: ik vind hem hierbij passen, helemaal….

 

Ik weet het, jullie hebben echt lang niet van me gehoord. Daar zijn redenen voor, ik heb veel besproken en ben uiteindelijk wel tot een besluit gekomen. Die dingen hadden met de blog te maken, uiteindelijk kreeg ik vanuit het bloggerswereldje, zelfs van een psychologe en een psychiater (die mijn blog ook volgen), van vrienden ook (maar die zijn sowieso minder objectief) te horen dat ik vooral moest verder moest doen…. Ik ben fan van Guido Belcanto, iemand die ik ken en daar ook fan van is, zei zelfs: jij doet met je blog wat hij doet met zijn liedjes: onfortuinlijken een stem geven, grotendeels uit eigen ervaring of ervaring bij vrienden, sowieso…. Anders kan je er ook moeilijk over mee spreken! Dat is logisch. En ja, dat is persoonlijk, sowieso dus, en ik schrijf persoonlijk, maar ik heb nog nooit dingen geschreven waar anderen aanstoot aan kunnen nemen. Ik mag mijn grote droom niet vaarwel zeggen. “Je hebt destijds gekozen om voor jezelf te kiezen, eindelijk! Je deed dat, je voelde je nooit zo goed. Waarom zou je dat nu veranderen?” Dat zei iemand, ik dacht: ze heeft gelijk…. Gisteren praatte ik er nog met iemand over, tot een heel diep niveau en ook die persoon zei: laat u niet tegen houden. Want dat is gebeurd, daarom schreef ik lang niet meer. Ja, voor het kinderwensmagazine, dat wordt nu eenmaal verwacht….

 

Maar verdere update dus: Ik had een verkeersongeval. Ik ben redelijk lang buiten strijd geweest. Ik heb bijna twee maanden in mijn huisje in een ziekenhuisbed gelegen. En als ik dan toch iets deed, moest ik het de volgende dag uiteraard dubbel zo hard bekopen, ik had een redelijk zware hersenschudding. Eigenlijk had ik daar het meeste last van, een klein breukske in mijn voet, maar ook overal kneuzingen. Mijn polsen hadden bv ook een heel harde slag gehad, die hebben heel lang pijn gedaan (en doen soms nog heel hard pijn), ik kon daardoor zelfs niets met krukken gaan: ik zakte regelmatig door mijn polsen. Ik viel ook constant flauw: de rolstoel werd dus veel meer gebruikt dan de krukken. Ik kreeg thuisverpleging, familiehulp en kiné aan huis. Die kiné in het begin voor mijn pijnlijke spieren enzo (warmtecompressen: echt, dat doet zo een deugd!!!), daarna voor revalidatie van dat breukje (dat er nu nog blijkt te zitten, och ja…..)

 

Door dat verkeersongval is er ook het één en ander in het water gevallen. Mijn plusdochter (de dochter van mijn overleden vriend) zou heel de herfstvakantie komen slapen. Vooral ook om haar tante wat te ontlasten, die heeft kanker en krijgt door dat meisje amper rust. Dat kind heeft enorme verlatingsangst, een hechtingsstoornis en ja tegenwoordig ook paniekaanvallen. Als men haar geschiedenis kent, zegt iedereen: dat is ook heel normaal. Ik had daar echt naar uitgekeken, dat meisje zelf ook, ik had vanalles gepland: buiten huis, in huis…. Ik ben na haar tante één van de weinigen die ze vertrouwt. Op zich wordt er nu ook veel besproken zodat ik eventueel voogd en/of pleegouder kan worden als de tante het niet meer kan. Iedereen zegt dat ze dan echt het beste bij mij gaat zitten. Nu ja, ik hoop vooral dat haar tante kan genezen en dat het niet nodig is, maar heel stiekem dacht ik ook al: dan ga ik toch nog een kind van hem rondlopen hebben.

 

Maar wat ik ook heel erg vind, ik heb geen afscheid kunnen nemen van mijn beste maatje. Ze had kanker, zware kanker en ze was nog veel te jong. Ze heeft heel hard afgezien en in oktober zou ik ook een week naar haar gaan, maar dat viel dus ook in het water. Dat was jammer, heel jammer. Ze woonde niet bij de deur, 150 km hier vandaan. Toen ik eindelijk terug wat meer op de been was, hadden we een datum geprikt, er was vervoer geregeld, maar ze stief 2 dagen eerder. Die avond ging ik naar een optreden van Guido Belcanto, ik ben toen echt goed opgevangen door de mensen die ik daar ken, echt waar, dat mag gezegd worden. En op een gegeven moment zei iemand van hen: ik denk eigenlijk dat je het erger vindt dat die zondag niet meer gehaald is, dan dat ze nu dood is. Ik dacht dat ook, denk dat nog steeds. Ik wist dat ze ging sterven, sowieso, maar ik had ze zo graag nog geknuffeld, zoals we elke keer deden als we elkaar zagen. Ik heb lang problemen gehad met mensen die me wilden knuffelen, zij heeft me geleerd dat elkaar stevig knuffelen juist ook heel veilig kan voelen, dus dat wilde ik zo graag nog gedaan hebben. Maar ja, ik ben wel naar de begrafenis geweest. Ik moet zeggen: een begrafenis in Nederland: veel mooier, veel persoonlijker en vooral: ieder is zichzelf…. Geen “regeltjes” van stijf in het pak bij wijze van spreken. Het was de mooiste begrafenis die ik ooit meegemaakt heb en het feit dat er een foto vooraan was die ik nog getrokken had, was ergens een troost. Het is ook een mooie foto, heel spontaan, ze wist niet dat ik die trok. Ik weet nog dat ze half verontwaardigd was omdat ik die trok, maar daarna zei ze zelf wel dat die mooi was. Dat was die zeker ook. Ik zou bijna zeggen: ik wil ook zo een begrafenis, echt waar! Ondertussen ben ik met verschillende vrienden van haar vrienden op fb, ook met haar zus en echt waar: mij doet dat goed. Ik kreeg zelfs een kerstkaartje van haar familie, dat deed vooral veel deugd, zeker omdat erin stond dat ik echt een goede vriendin was, ze bedankten me daar zelfs voor. En ook haar andere vrienden zeiden dat, op de begrafenis, maar ook via fb. Ze kenden me allemaal, terwijl de meesten me nooit eerder zagen.  Ik mis ze, heel hard zelfs…. Hieronder Nick Cave, een liedje uit zijn laatste album. Nick Cave had voor mij en Amber een speciale betekenis…. Zijn laatste album, gemaakt na de dood van zijn zoon is een duidelijk rouw-album. Ongelooflijk hoeveel steun ik daar nu uithaal.  Ik zei toen dat ik spijt had dat het niet was uitgekomen toen Gui gestorven was, maar voor Amber kwam het wel op tijd…

Mijn grootvader stierf ook, nog voor dat ongeluk, ik heb er kort iets van gezegd. En dan denk ik, iedereen geeft me ook gelijk, dat hij stierf is rechtvaardig, die vriendin niet. Wil dat zeggen dat ik het niet erg vind dat mijn grootvader stierf, nee bijlange niet. Maar om eerlijk te zijn, het verdriet om die vriendin is echt veel hoger, ook omdat ik haar echt alles kon zeggen, maar dan ook alles. Ze oordeelde nooit en veroordelen deed ze al helemaal niet. Ze heeft me ooit een kaartje gestuurd waarin ze zei waarvoor ze mij allemaal dankbaar was. Ik weet nog dat ze vaak zei dat ze het meest dankbaar was over het feit dat ik haar leerde dat een ruzie niet het einde van een vriendschap moest betekenen. Tot dan had zij kennelijk altijd die ervaring gehad. Ik weet dat ik ook schrok toen, die eerste keer. Ik weet zelfs niet meer over wat het ging, maar ik was om de één of andere reden kwaad op haar en zei dat en zij had meteen iets van “als ik dat dan toch verkeerd doe, waarom verwijder je me dan niet uit fb en uit uw telefoon en…” Ik zeg het: ik weet niet meer waarover het ging, ik weet ook niet meer hoe ze het juist zei, maar daar kwam het op neer en dat ik meteen zei van: waarom zou ik dat doen? Het is toch niet omdat ik zeg dat ik dat niet leuk vind van wat je doet, dat ik geen vrienden meer wil zijn. En dat dat juist het fijne van vriendschap is, dat er dingen kunnen uitgepraat worden. Ze zweeg toen, een paar dagen en toen sprak ze me terug aan, hebben we er echt over gepraat en was het weer oké. Als ik nu terugkijk op onze vriendschap, wij maakten best veel ruzie, al waren we beiden meer gekalmeerd tegen het einde toe. Ook al was onze mening niet altijd hetzelfde, van ons konden die perfect naast elkaar staan, zonder daar ruzie over te hebben of er zelfs over te discussiëren. Wij hadden dan allebei iets van “ok, dat mag! Je denkt sus en ik zo, geen probleem!” En dat mag zeker.  Ze heeft dat meermaals gezegd, dat ik haar geleerd heb dat ruzie bij vriendschap kan en mag horen, maar dat dingen wel kunnen uitgepraat worden. Ik wil dan zoiets meteen uitpraten, zij wilde dat eerst laten rusten. Mensen zitten nu eenmaal verschillend in elkaar. Die vriendschap zou ik bijna onvoorwaardelijk durven noemen. Dat was echt van: oké, ruzie, maar dat komt wel weer goed. Haar zus zei laatst dat dat juist het teken was dat we échte vrienden waren en eigenlijk is dat ook zo. Maar ik zeg het vaak: ik ben mijn beste maatje kwijt: wééral….

 

Goed, het leven gaat verder, zoals iedereen zegt: ik heb een rotjaar gehad. Goh, niet heel het jaar, maar de tweede helft was een echt rot. Maar goed, we zijn 2017 nu, ik zou heel kort zwanger geweest zijn zelfs, eindelijk, maar dat werd een vroeg-miskraam. Ik verschiet ervan hoe ik dat vooral heel positief opvat. Afgelopen zomer zei een fertiliteitsarts me nog dat ik nooit zwanger zou raken, want mijn eicellen raakten niet gestimuleerd. Ik ging voor een tweede opinie en ze zouden daar eerst mijn hormonen meer in balans brengen. Ik had een droomstimulatie, een droominseminatie en ik had zelfs een plus op een test. De ferti-dokter is heel unaniem: er is kort iets geweest en eigenlijk stemt me dat hoopvol. Zo veel mensen zeggen dat ik dat zo nuchter en realistisch bekijk, die hele kinderwens en dat hele traject. Mensen die er ook echt over praten met mij. Tsja, misschien krijg ik nooit een kind, maar ik heb een plan b klaar voor als het niet zou lukken. Ik haal alles uit de kast, mijn voedingspatroon is aangepast, ik doe accupunctuur, alle mogelijke vitaminen, geen alcohol meer, zo weinig mogelijk medicatie…. Ik wil mezelf niet verwijten dat ik niet alles gedaan heb…. Dat wil ik niet, dat wil ik echt niet…. We blijven ervoor gaan, hoe moeilijk het ook is.

 

In dat kader zal er ook een boek uitkomen, in mei van dit jaar, over mijn weg naar alleenstaande ouderschap met steun van Kinderwens Vlaanderen en als integratieproef voor mijn opleiding kinderwensconsulente.  Over de vragen die je hebt, over mogelijke steun of juist tegenkantingen, over het grotendeels alleen dragen, over vragen waar je mee zit, zoals ik nu tegen de fertiliteitsarst zei dat ik daarvoor daar ook al aan gedacht had, maar dat ik met dat auto-ongeluk heel hard had: hoe zou ik dat met een kind moeten gedaan hebben?, over die dingen allemaal. Volgens de fertiliteitsarts is daar echt nood aan, omdat alles wat ik voel, me afvraag en meemaak, iedere BAM in spe heeft. Dat ik alles op zich nog heel nuchter kan bekijken, maar dat er veel vrouwen echt nood aan zo een boek hebben en die dingen veel minder nuchter bekijken. En soms denk ik dat: tsja, nuchter bekijken, soms zit ik hier ook te wenen omdat ik besef dat ik het misschien nooit zal hebben…. Een levend kindje…. Maar dat doen we dan, we laten dat toe en ik verstop dat ook niet (heel bewust, dat is ook een missie, het leven is geen vind-ik-leuk-dingetje) en dan ga ik weer verder…. Af en toe is dat nodig hoorde ik van een andere wensouder die een ook een lang traject had en pas na jaren echt een kind had. Soms is het nodig om efkes diep de put in te gaan om het juist vol te kunnen houden, want dan kan je er weer met volle moed tegen aan gaan. Ik geloof dat wel, ik ervaar het ook.

 

Ik loop ook bijna drie jaar rond met een gezwollen en pijnlijke enkel. Er is een ligament weg (dat is dus afgescheurd en ergens opgerold), een ander is aan het scheuren en een ander serieus ontstoken. 11 januari moet ik terug naar de sportarts, we zien wel wat die zegt. Dat is ofwel een operatie (maar dat wil ik niet echt) of zeer langdurige kiné. We zullen maar afwachten wat hij zegt. Dat ik daar zo lang mee gewacht heb, is eigenlijk omdat mijn huisarts het altijd weet aan andere banale dingen. Op de duur had ik iets van: dat kan niet meer, daar is iets anders aan de hand. Een psychiater zei dan: “ga eens naar een sportarts toen ze die voet bekeek”.  Tsja…. Deed ik dus…. Nu zegt iedereen: amai, dat moet nogal pijn doen. Uiteraard, dat doet heel veel pijn ja.

 

Nu ja, we zijn 2017 ondertussen, ik hoop op een beter jaar dan het vorige jaar, maar ik heb er vertrouwen in. Ik heb sinds gisteren terug wat rust gevonden, eindelijk, dat heb ik sinds dat auto-ongeluk niet meer gehad. 2017 wordt mijn jaar, voilà

2017

 

Ook wens ik jullie een heel mooi 2017 toe, uiteraard….

mailtje van de vroegere peute

therapie

 

 

Ik heb dit mailtje al een tijdje geleden gekregen, van mijn vroegere therapeute, waar ik al jaren niet meer naartoe ga. Ze wilde weten hoe het met me was, een vriendin van me gaat daar nu….

Ik vertelde ze met wat ik bezig was: werken, BAM, missie als taboe-doorbreker in psychiatrie en onvervulde kinderwens,opleiding tot kinderwensconsulent maar vooral dat ik tevreden ben. Dat is ook zo, dat het leven vol shit en miserie zit, maar dat er dat mag zijn. Dat ik mijn gevoelens niet verstop, maar ze juist omarm, want dat ze nut hebben en, dat opkroppen niet goed is. Ik vertelde er zelfs bij dat ik me niet zo goed voelde omdat die ene fertiliteitsarts zei dat ik nooit een kind zou krijgen, maar dat ik nu bij een andere zit die me terug een ieniminie beetje hoop geeft, al zal de behandeling zwaar zijn, maar dat ik mezelf niets wil verwijten en dat ik een kind vooral liefde wil geven, zodat het niets te kort komt, want dat dat het eblangrijkste. Dat mijn kind fouten mag maken en dat dat oké zal zijn, dat ik mijn kind vooral wil duidelijk maken dat die zichzelf mag zijn, eender wie hij of zij is of waarvoor hij of zij staat. En ik vertelde ook dat ik moest afscheid nemen van een heel goede vriendin die misschien wel in Nederland woonde, maar waar ik alles tegen kon zeggen. Die nooit veroordeelde, maar goed kon luisteren en soms gewoon iets met een kwinkslag kon zeggen, zodat je het allemaal weer wat relativeerde…. we spraken elkaar elke dag via what’s app of facebook. Ondertussen is die vriendin dood, ik mis onze gesprekjes en onze bezoekjes aan elkaar. Een mooiere vriendschap kon er in mijn ogen niet bestaan,  maar ja, dat hoort er allemaal bij, bij dat leven, dat is gewoon zo. IK ben nu aan het rouwen en heb enorm veel verdriet, maar dat mag van mij. Ik zou niet weten waarom niet. (Voor alle duidelijkheid, die vriendin was nog niet gestorven toen ik die mail stuurde naar haar) Gelukkig noem ik mezelf niet, dat is te beladen, ik noem me wel tevreden.

IK ben nu mijn mails aan het sorteren enzo en ik kwam hem terug tegen. Haar mailtje terug deed me zo veel deugd, toen en nu ook. Wie mijn therapeute was, heeft geen belang, maar ze was best goed.

Dag els
Wat leuk om zo’n sprankelende mail van je te krijgen.
Ik begrijp dat je uitgetherapied bent en volgens mij heb je ook geen
therapie meer nodig. Je voelde ook voor mij ook totaal niet borderline en ik heb je dat
ook vaak gezegd. Misschien was de tijd toen nog niet rijp om dat helemaal in
je op te nemen. Dat is ook geen probleem hoor.
Ik was ook helemaal niet boos over je (niet) afronden, maar heb eerlijk
gezegd nog wel heel vaak aan je gedacht.
Ik ben vooral blij dat je je draai gevonden hebt en dat is in je mailtje ook
echt voelbaar.
En ja, de wereld is soms heel klein. Ik ken M. , maar ik ken ook B. F. . Zij is mijn collega op school.
En gelukkig ken ik ook het herstelgericht werken 🙂

Ik wens je nog heel veel tevredenheid. Kei hard gewerkt Els, knap gedaan!!!
Je mag me zeker nog mailen als je dat graag wil, het nodig is, of waarvoor
dan ook…

 

En dan op zo een dagen als vandaag, denk ik: ja ik heb hard gewerkt, ja, ik ben er uit, maar vandaag voel ik me wat minder, hetgeen nu ook niet zo vreemd is en dat mag, want dat is tevreden zijn…. gewoon laten zijn…. Voor ik het woord tevreden gebruikte zei ik wel eens dat het me net gelukkig maakt dat ik me van mezelf slecht mag voelen, maar tevreden is een betere benaming, sowieso… 🙂  ❤

.

Liefste Sint,

sinterklaasblog

Liefste Sinterklaas,

 

Mijn briefje aan jou is dit jaar wat later dan anders. Ik had een verkeersongeluk, ongeveer een maand voor jij in België aankwam. Ik had onder andere een hersenschudding.

 

Ik vond het wel heel fijn dat je al bij me langskwam omdat lieve en brave meisjes die ziek zijn extra in de watten mogen gelegd worden. Zeker als ze zich spontaan aanbieden om weer op die verrekte daken te lopen en door de schouwen te kruipen. Ik zal het met veel plezier doen en anders help ik u wel overdag bij de bezoeken aan de scholen en bij al die feestjes waarbij u het ook zo druk heeft nu. Die voet is nog niet helemaal oké, maar zo kan ik u ook helpen. Ik heb mijn pietenpak alvast terug eens gepast. Een piet met krukken is niet zo vreemd, wij vallen al eens van die daken niet waar. U gelukkig niet, u heeft meer elegantie dan ons, Pieten.

 

Oh ja, ook fijn dat u me vrij geeft na dat feestje voor kansarmen, zodat ik daarna even naar dat optreden van Guido Belcanto kan. Geeft u me dan ook wat lekkers mee, ik denk dat daar ook wel brave mensen zijn. Ik ben er zelfs zeker van! Zou Guido Belcanto zelf graag speculaas of marsepein eten? U weet dat waarschijnlijk wel….

 

Verder heb ik nog steeds dezelfde grote wens van vorig jaar! Ik ben er zeker van dat u er alles voor deed om het doen lukken, maar het zat er nog niet in voor 2016, denk ik. Maar ja, voor 2017 wil ik toch vooral een kindje. Ik zit alleen met een probleem. Voor een jongen kies ik voor Rune, met als tweede naam Guy of Guido naar de man waarvan ik vind dat die eigenlijk zijn vader had moeten zijn. Hoe gaat het trouwens met hem, zie je hem soms nog? Ik hoor wel eens dat u af en toe ook in de hemel komt, kijkt hij nog steeds naar zijn meisjes beneden?  Voor een eventueel meisje twijfel ik nog steeds tussen Fleur en Rune. Ik vind Rune meer bij een jongen passen, maar vele mensen zeggen dat het eerder een meisjesnaam is. En ja, als het dan toch zo moeilijk is om een kind te krijgen: ééntje zal dan wel goed zijn. Dan ook maar Rune, ik weet het niet goed. Maar wat doe ik dan met de tweede naam. Gui heette Guido en ik ken daar geen vrouwelijke vorm van, kan u even alvast een suggestie door mijn schouw gooien? Ik ben al maanden aan het zoeken, maar vind niets…. Daar zou u me alvast een gerust gevoel bij geven…

Ik hoop dat u verder daarboven ook bij mijn kleine Sterre een cadeautje gaat brengen. U bent er toch voor alle kinderen, ook de stil geborenen….

 

Ja, dat wil ik. Mijn tweede grote wens is dat mijn plusdochtertje, het kindje van Gui zich terug wat beter zou voelen en dat ze wat rust in haar hoofd vindt! Het meisje heeft het zo moeilijk en om eerlijk te zijn: het doet mij pijn ze zo te zien. Als ik dan toch bezig ben… ik zou gewoon ook graag hebben dat haar tante Hilde geneest, de kans is klein, maar ze is er. Dan wordt Elke vanzelf weer rustiger….

 

Oh ja, u weet waarschijnlijk wel dat ik afscheid moet nemen tijdens uw verblijf in België en Nederland van een goede vriendin. Kan u haar begeleiden naar die hemel en haar tot bij Gui brengen? Dat zou ik leuk vinden. Ze gaan dat zelf ook leuk vinden, daar ben ik zeker van.

 

Mijn wensen zijn groot, ik weet het. Maar beste Sinterklaas, u bent de goedheilige man. Ik geloof erin dat jij daarvoor kan zorgen!

 

Je kapoen,

Els alias de Piet die van het dak viel en daarbij zijn voet brak.

12 oktober, een avond in Brussel: daklozen, Dirk De Wachter en Brenda Froyen

Op 12 oktober ging naar Brussel, op 16 oktober had ik een ongeluk. Schrijven werd moeilijk wegens een hersenschudding, maar dit schreef ik dus op 12 oktober in het station van Brussel-Noord toen ik op mijn trein naar huis aan het wachten was. Ik ging naar een debat en zag vele daklozen die mijn hart braken.

debat

Ging ik naar een debat: Brenda Froyen, Dirk De Wachter en nog iemand dat ik niet ken. Ik bleef wat op mijn honger zitten, vond het niet echt boeiend al werden er zeker belangrijke punten aangehaald. Wat ik daarna, onderweg naar het station zag, raakte me echter diep. Heel diep. Ik zag zo vele daklozen: veel mannen, maar ook gezinnen. Om de meter bijna, de gelukkigen hadden dekens, anderen enkel stukken karton (ze waren al blij dat het eens vers karton was, denk ik, want dat stond buiten voor de vuilkar). Ik werd er ziek van, echt ziek. Ik kocht bij een pizzeria twee pizza’s voor zo’n gezin. Een ander gezin gaf ik mijn twee blikjes Finley. Ze waren me dankbaar, zelden zo een dankbaarheid gevoeld, maar ik voelde me zo hulpeloos, kan niet iedereen helpen en moet zelf ook nog eten. Overal reden legerwagens rond, militairen liepen over straat met hun wapens klaar. Precies een land in oorlog, dacht ik. Dan zag ik een man, over zijn toeren, riep vanalles in het Frans, was duidelijk psychotisch. Hij stonk ook, enorm, naar urine en nog wat ondefinieerbare geuren. Ik weet niet waarom: ik wilde hem gerust stellen, wat dacht ik eigenlijk te bereiken??? Ik weet het niet…. De man deed mij voor alle duidelijkheid niets. Er kwam politie, ze trokken me bij hem weg en behandelden hem als een crimineel: ca va? Vroegen ze me, ze konden geen Nederlands. Ik probeerde te zeggen dat de man hulp nodig had, ze lieten hem voor wat het was. Kwam ik net van een debat over psychiatrische hulpverlening en dan sta je daar…. Ik liep verder: mensen slapen in het station en je weet dat ze na de laatste trein buiten gezet worden…. ik was er niet goed van. Ik wacht nu op de trein naar Mechelen. Rome bij nacht, zingt Guido Belcanto. Ik wil nu schrijven over Brussel bij nacht…. wat ik zag, heeft me diep geraakt, heel diep… Ik ben blij dat ik sebiet in mijn bed kan kruipen, iets uit de ijskast kan nemen en mensen rond me heb die me helpen, heel erg dankbaar ben ik.

Wat ik ook nog wil zeggen: ik ben een psychiatrisch verpleegkundige en ervaringsdeskundige…. die twee kunnen verenigd worden… maar nog lang niet overal. Als verpleegkundige gaan solliciteren in de psychiatrie als ze te horen krijgen dat je zelf ooit in de psychiatrie gezeten hebt (we spreken nu van meer dan 10 jaar geleden, die opnames. Oh ja, ik heb 8 verschillende diagnoses gekregen), krijg je vaak te horen dat je daar dan niet kan werken. Ik neem zelfs geen medicatie meer, ik ga om de vier maanden eens dag zeggen aan een psychiater die zelfs vindt dat dat niet meer hoeft. Daar wil ik niet eens werken, want ja: hoe denken ze dan niet over hun patiënten? Vechten moet ik doen, de laatste hoofdverpleger wilde me juist aannemen omdat ik een verpleegkundige ben met ervaringsdeskundigheid, dat zijn de besten zijn, hij! Ik heb er hier nog zo één rondlopen. Spijtig dat ze het intern konden oplossen…. het gebeurt traag, maar zeker…. Hier en daar heb je herstelvisie… Vroeger hield ik angstvallig verborgen dat ik in de psychiatrie gezeten heb, tegenwoordig niet meer. Ik sta achter de hertelvisie, helemaal, en mijn droom is om te werken als psychiatrisch verpleegkundige met ervaringsdeskundigheid, maar dan wel in een dagtherapie. Ik heb namelijk een psychische kwestbaarheid en kan niet tegen in shiften werken, dan slaap ik bijna niet meer en word ik psychotisch…

Voelde me ergens ook wat aangevallen als psychiatrisch verpleegkundige door Brenad Froyen herkende dan weer veel als ervaringsdeskundige….En oh ja, ik werd in het verleden ook vaak kwaad op collega’s “geef die mensen wat krediet!” dacht ik vaak. Waarschijnlijk vanuit mijn eigen ervaring. Een ervaringsdeskundige zei me vorig jaar dat ik al herstelgericht werkte voor er sprake was van herstel. Het kan goed zijn, ik werd er telkens voor ontslagen. Mensen als mensen behandelen, in dialoog gaan…. gek dat dat kan werken, niet waar? De psychiaters waren meer voor het platspuiten. Als meer hulpverleners zouden open staan voor de ervaringen van ervaringsdeskundigen (en die zijn ook voor iedereen verschillend), het zou mooi zijn….

Och ja, niet alles is zwart-wit, denk ik dan ook weer….

En waarom ik dit hier nu wil neerpennen, weet ik zelf niet eens. Ik wil het kwijt allicht. Ik begrijp mezelf ook niet altijd helemaal.

Een jeugdliefde…. en het gemis

taangelove
tekenaar onbekend

Ga ik zo stiekem even loeren naar het profiel van Hans, een vriendje van me als tiener. Ik zag hem echt heel graag, hij mij eigenlijk ook. Maar ja, ik heb het toen “uitgemaakt”, soms denk ik dat ik dat niet had mogen doen, want ik heb daar zelf eigenlijk best veel ldvd van gehad, dat is misschien raar, maar het is echt wel zo. Ik lag vooral met mezelf in de knoop, daarom maakte ik het ook uit, denk ik nu. Hij zei me altijd dat ik meer moest eten, dat hij schrik had me in twee te breken…. dat anorexia en boulimie zo ongezond zijn, hij was de eerste die het wist, die ik het ooit echt toegaf. Hij wist ook dat ik mezelf sneed, ook als enige. Hij gaf kusjes op die krassen en sneden. En zweeg er verder tegen iedereen over.

Bij Valentijn had hij een strik op zijn hoofd gekleefd. Hij was mijn cadeau, ik mocht hem die dag alles vragen wat ik wilde. De mooiste valentijnscadeau ooit, nog steeds….

Tijdens de examens klopte hij ooit op mijn rol, die al beneden was, het was al laat, maar ik was nog aan het studeren. Hij had een roos in zijn mond, ik nam die er uit en hij zong “Everything I do, I do it for you”. Ook dat blijft bij één van de mooiste dingen die ooit iemand deed… Het was voor mijn eerste examen (fysisca, zelfs dat weet ik nog) en hij wilde me zo succes met mijn examens komen wensen.

Heb hem daarna denk ik zelfs nog dik in de problemen gebracht met een domme sms die zijn vader gelezen heeft, maar voor hem bedoeld was…. eveneens omdat ik me toen niet goed in mijn vel voelde, zelfmoordgedachten enzo, en daardoor een heel domme sms. Ik was toen 17. Een maand later zat ik op de PAAZ en ik hoorde sindsdien niets meer van hem.

Een paar jaar geleden stuurde ik hem een vriendschapsverzoek via facebook, hij weigerde, ik dring niet aan, vond het wel jammer. Want hij was altijd lief, nu nog steeds denk ik. Hij ziet er toch nog altijd lief uit. Mensen veranderen van karakter meestal ook niet, dus ja…

Vandaag ging ik nog eens loeren, na al die jaren, hij is getrouwd nu zie ik, heeft een kindje en eigenlijk ben ik dan heel blij voor hem! Echt waar, zelfs heel blij.

Hans, jong, ge weet begot niet wat gij voor mij betekend hebt vroeger, maar ik heb u altijd graag gezien en ik voel nu dat ik u nog steeds een heel warm hart toedraag. Het ga je goed…. Maar ergens heb ik nog steeds verdriet dat ik je kwijt ben, misschien niet zo zeer als vriendje, maar ook als die goede kameraad die je nog twee jaar was nadat we uit elkaar gingen…. En het is mijn eigen schuld…

En waarom zit ik nu zo te wenen???

De mooiste reactie die ik hier op mijn persoonlijke facebook kreeg was, ik citeer letterlijk, het was op een reactie van mijzelf eronder (bedankt daarvoor!)

 Zo lees ik het ook. Dat je blij bent voor hem en dan denk ik: dat is ook iemand graag zien. Iemand die jou niet meer wil kennen, maar voor hem nog blij zijn als je ziet dat hij gelukkig is…. Dat vind ik er zo prachtig aan, wat ik daarboven dus zei!  En eigenlijk is dat ook liefde… heel grote liefde zelfs.

Verder is zo’n verkeersongeluk echt niet goed als je niet veel mag doen, je begint echt te veel te denken. Eigenlijk mag ik niet op de computer, maar dit rolde er zo even spontaan uit daarstraks, dat ik het hier ook even neerpen. Dat is allemaal normaal als ge constant op 4 muren ziet en veel minder volk als gewoonlijk ziet, zeggen ze dan, dat te veel nadenken dan. Ik begrijp bejaarde weduwen ondertussen heel goed, denk ik. Ons moemoe, gestorven in 2010 (mijn overgrootmoeder), ik hoor ze het nog altijd zeggen: “ik zie niemand!” Elke keer opnieuw, awel, ik begrijp ze nu! Sorry, moemoe, dat ik dat toen gezaag vond! Sorry!

Een mooie jeugdliefde… en het gemis

taangelove
tekenaar onbekend

Ga ik zo stiekem even loeren naar het profiel van Hans, een vriendje van me als tiener. Ik zag hem echt heel graag, hij mij eigenlijk ook. Maar ja, ik heb het toen “uitgemaakt”, soms denk ik dat ik dat niet had mogen doen, want ik heb daar zelf eigenlijk best veel ldvd van gehad, dat is misschien raar, maar het is echt wel zo. Ik lag vooral met mezelf in de knoop, daarom maakte ik het ook uit, denk ik nu. Hij zei me altijd dat ik meer moest eten, dat hij schrik had me in twee te breken…. dat anorexia en boulimie zo ongezond zijn, hij was de eerste die het wist, die ik het ooit echt toegaf. Hij wist ook dat ik mezelf sneed, ook als enige. Hij gaf kusjes op die krassen en sneden. En zweeg er verder tegen iedereen over.

Bij Valentijn had hij een strik op zijn hoofd gekleefd. Hij was mijn cadeau, ik mocht hem die dag alles vragen wat ik wilde. De mooiste valentijnscadeau ooit, nog steeds….

Tijdens de examens klopte hij ooit op mijn rol, die al beneden was, het was al laat, maar ik was nog aan het studeren. Hij had een roos in zijn mond, ik nam die er uit en hij zong “Everything I do, I do it for you”. Ook dat blijft bij één van de mooiste dingen die ooit iemand deed… Het was voor mijn eerste examen (fysisca, zelfs dat weet ik nog) en hij wilde me zo succes met mijn examens komen wensen.

Heb hem daarna denk ik zelfs nog dik in de problemen gebracht met een domme sms die zijn vader gelezen heeft, maar voor hem bedoeld was…. eveneens omdat ik me toen niet goed in mijn vel voelde, zelfmoordgedachten enzo, en daardoor een heel domme sms. Ik was toen 17. Een maand later zat ik op de PAAZ en ik hoorde sindsdien niets meer van hem.

Een paar jaar geleden stuurde ik hem een vriendschapsverzoek via facebook, hij weigerde, ik dring niet aan, vond het wel jammer. Want hij was altijd lief, nu nog steeds denk ik. Hij ziet er toch nog altijd lief uit. Mensen veranderen van karakter meestal ook niet, dus ja…

Vandaag ging ik nog eens loeren, na al die jaren, hij is getrouwd nu zie ik, heeft een kindje en eigenlijk ben ik dan heel blij voor hem! Echt waar, zelfs heel blij.

Hans, jong, ge weet begot niet wat gij voor mij betekend hebt vroeger, maar ik heb u altijd graag gezien en ik voel nu dat ik u nog steeds een heel warm hart toedraag. Het ga je goed…. Maar ergens heb ik nog steeds verdriet dat ik je kwijt ben, misschien niet zo zeer als vriendje, maar ook als die goede kameraad die je nog twee jaar was nadat we uit elkaar gingen…. En het is mijn eigen schuld…

En waarom zit ik nu zo te wenen???

 

De mooiste reactie die ik hier op mijn persoonlijke facebook kreeg was, ik citeer letterlijk, het was op een reactie van mijzelf eronder (bedankt daarvoor!)

 

 Zo lees ik het ook. Dat je blij bent voor hem en dan denk ik: dat is ook iemand graag zien. Iemand die jou niet meer wil kennen, maar voor hem nog blij zijn als je ziet dat hij gelukkig is…. Dat vind ik er zo prachtig aan, wat ik daarboven dus zei!  En eigenlijk is dat ook liefde… heel grote liefde zelfs.

 

Verder is zo’n verkeersongeluk echt niet goed als je niet veel mag doen, je begint echt te veel te denken. Eigenlijk mag ik niet op de computer, maar dit rolde er zo even spontaan uit daarstraks, dat ik het hier ook even neerpen. Dat is allemaal normaal als ge constant op 4 muren ziet en veel minder volk als gewoonlijk ziet, zeggen ze dan, dat te veel nadenken dan. Ik begrijp bejaarde weduwen ondertussen heel goed, denk ik. Ons moemoe, gestorven in 2010 (mijn overgrootmoeder), ik hoor ze het nog altijd zeggen: “ik zie niemand!” Elke keer opnieuw, awel, ik begrijp ze nu! Sorry, moemoe, dat ik dat toen gezaag vond! Sorry!