A love story

“The greatest thing you’l ever learn, is just to love and be loved in return. The woman I loved is dead.”

moulin-rouge-top-romantic-movie-quote1

 

De film Moulin Rouge, gezien in het middelbaar, zelfs met school in het kader van de lessen. Daarna nog op videocassette gekocht en de cd. Ik had de cd voor de film. Mijn zus had immers de film, het eerst waar ik naar op zoek ging toen ik alleen ging wonen: check. Mooie film…

 

Maar ik had nooit gedacht dat hij zo veel voor me zou gaan beteken. Pas na de dood van Gui kocht ik ook de DVD, ik keek er naar en bleef eerder emotieloos. Een paar keer opnieuw.

 

Ik moest weer gaan voelen, ik sloot me er voor af. Te veel pijn, zelfbescherming, pijn erbij van andere overlijdens, te veel, gewoon te veel pijn. Niets meer dan dat.

 

Op vast lopen, helemaal op vast lopen. ’s Avonds, als niemand het ziet soms wel huilen, gewoon in bed. Denken dat je mischien toch naar een psychologe moet gaan, dat uiteindelijk doen.

 

Wil die je terug doen laten voelen, uiteraard. Wil je uiteindelijk ook. Niemand wil vast zitten. Doet doet pijn, hè. Dat zei ze eens, nadat ik ik voor de eerste keer echt voelde. Het deed pijn, ja, heel veel pijn….

 

Vandaag, na een hele poos de film terug opgezet. Oh man, nu voelde ik echt, op elk moment. Ik wilde geen relatie meer, Gui wel. Een ander verhaal, door andere redenen, maar toch hetzelfde. Dat merkte ik pas toen  ik een jaar na zijn dood eens de elephant love medley opzetten…

 

En dan op het einde, helemaal overgeven aan de liefde en dan moeten sterven…..

Ik voelde nu echt de pijn. Ik huilde nu niet uit empathie, maar omdat mijn hart letterlijk pijn deed. Omdat ik nu weet wat het is en het ook toelaat, als tiener niet. Wat wist ik daar toen uiteindelijk van. Ik was gewoon een snotneus die enkel kon dromen van zo een liefde en me misschien ergens wel kon indenken dat het pijn deed om zo iemand te verliezen

 

The greatest thing you’ll ever learn, is just te love and be loved in return. The man I loved is dead.

 

Misschien moet ik ons verhaal ook maar neerschijven, net zoals in de film. A love story…

 

Psychologen….

Psychologen… vreemde schepsels?

 

Nee hoor, maar ik sta wel versteld.

 

Ik ga sinds december 2016 naar een psychologe, terug naar een psychologe beter gezegd. Er is niets psychiatrisch aan de hand, zei ze elke keer opnieuw, maar ik was wel heel hard aan het rouwen. In november stierf nog een goede vriendin, in oktober mijn grootvader (al noem ik zoiets nog steeds anders, niet dat ik dat niet erg vind, maar het is normaal) en tsja, Gui, maar ook nog vele anderen.

 

Nooit echt tijd genomen om te rouwen, zei mijn psychologe, ook omdat het zo moeilijk is, zei ze. Meer mensen verloren dat de gemiddelde 32-jarige. Het leek haar echt normaal dat ik me beschermde tegen die pijn, maar ik liep er wel op vast natuurlijk.

 

En toch voelde ik al heel veel pijn, ik weet nog eens dat ik me in februari 2015 (Gui was toen 8 maanden overleden) met in mijn keuken letterlijk op de grond gesmeten had en onbedaarlijk huilde omdat hij er niet meer was en ik vond dat ik zonder hem niet verder kon. Niet dat ik toen actieve doodswensen had, maar ik heb toen wel eens gedacht “Gui, kom me alstublieft ook halen.” Ik ging gewoon verder met mijn leven, thuis ging ik kapot en naar de buitenwereld toe, was alles oké. Enkel Amber wist ervan, hoe het echt met me ging. Zij mocht het weten, niemand anders…. Ik moest sterk zijn. Amber kon ik eender wanneer “lastig vallen.” Desnoods stuurde ze gewoon een virtuele knuffel door en zei dan “lieve snoes, ik bel of mail je vanavond”. Van iedereen die ik kende, was zij de enige die me echt het gevoel gaf dat ik niet alleen stond met dat verdriet. Ze was de enige die wel iets zei, als de anderen niet wisten wat zeggen.

 

En toen kreeg Amber kanker, ik vond het er van in het begin niet goed uitzien. Het begon met een longembolie, wijst vaak op kanker trouwens. Ook al vond ik het er niet goed uitzien, ik hoopte wel natuurlijk en toch, toen het woord terminaal viel, zakte de bodem onder mijn voeten weg. Ze begon met te zeggen dat ik me moest zetten en.ik wist hoe laat het was. Ik begon meteen te huilen, heel haard te huilen. Maar ik vroeg wel meteen hoe zij zich voelde, leek me ook meer correct. Ik ging immers niet dood… Niet ik, ik zou wel achterblijven, maar ik ging niet dood…

 

Ze toonde zich vaak heel sterk, ze huilde heel veel, ik was zo iemand die het mocht weten, want dat mocht ook niet iedereen. Voor mij maakte dat haar net sterk, niet het positief houden naar de buitenwereld toe. Ik heb zoiets van gevoelens toelaten en laten zien, dat is pas sterk. Nu ja, ze was ook wel ergens positief ingesteld. Vroeger veel minder eigenlijk, maar ja: iedere mens evolueert in zijn leven. Gelukkig maar. We worden allemaal meer “gelaten” met het ouder worden, al vraag ik me af of dat de juiste bewoording is. Ze zei me wel heel vaak dat ze me nodig had, ik probeerde er wel te zijn voor haar. Ze woonde 150km van mijn deur, dus even binnen springen was wat moeilijker, maar via fb en GSM stond ik wel steeds klaar voor een luisterend oor. En ik ging een week naar haar, wat een intense week was dat, seg. Stilzwijgend bij elkaar, zo zaten we daar vaak. Ik troostte haar en zij mij, zo was het echt. Ik zag haar huilen en begon ook te huilen, we namen elkaar dan vast zonder iets te zeggen. Het was de mooiste week die we samen hadden en ik heb contact zelden zo intens ervaren. Zij bedankte me er later meermaals om. Ik haar ook, we zouden nog zo een week inlassen, maar toen had ik dat auto-ongeluk. Die week kwam er niet meer van. Ze wilde me wel zo graag nog zien voor ze zou gaan. Datum geregeld, vervoer geregeld, en die dag is niet meer gehaald. Twee dagen ervoor kreeg ik bericht dat ze overleden was. Ik ging die avond nog naar een optreden van Guido Belcanto, dat hele concert rolden de tranen over mijn wangen, ik hoorde amper wat hij zong, maar toch deed het deugd. Ik ben nooit meteen zo bewust geweest van iemand dierbaar die gestorven was…. Gewoon omdat wij elke dag elkaar zo veel berichten konden sturen. We woonden misschien 150km van elkaar, maar ons contact was bijna dagelijks. Dat contact deed me me niet alleen voelen als ik weer eens thuis alleen zat, zoals ik dagdagelijks kon ervaren na dat ongeval en daarna na mijn operatie.

 

Ik ging na haar dood naar mijn psychologe, ze leerde me verdriet en pijn voelen. Klinkt gek misschien, maar zo is het wel. Ik wilde het allemaal niet voelen, ben ik me heel bewust van. De dood van Gui kwam ook weer enorm naar boven. Ze schrok toen ik vertelde dat ik me die avond in mijn keuken eens op de grond had gesmeten terwijl ik hem vroeg om me te komen halen. Ik ging die periode ook bij haar, weet je wel… het feit dat het terug naar boven komt, is dan wel weer heel normaal, dat weet ik gelukkig ook wel

 

Ze zei me heel vaak dat ik zo anekdotisch vertelde, maar dat ze me niet voelde. Tot ik haar een mail stuurde: Ik voel je nu heel hard, zei ze en of we erop terug kon komen in onze sessies.  Tsja, ik kan schrijvend veel meer zeggen dan al sprekend, dus echt goed ging dat niet. Maar toch, ze zegt bij mij: probeer eens bij je gevoel te blijven en de eerste keer dat ik bij haar echt begon te wenen bij haar, vroeg ze gewoon. “Dat doet pijn, hè!” Het ging dan over mijn grootvader die gestorven was, niet over Amber of Gui, dat deed nog meer pijn, denk ik. In het achterhoofd gehouden dat ik bezig was met fertiliteit, wat ook heel veel pijn doet en elke maand opnieuw rouwen is. Oh, dat zijn de hormonen, zegt iedereen dan, ik denk dat het veel meer is dan enkel hormonen. Dat zegt iedereen die al lang bezig is met fertiliteit trouwens. Nu ja, ik voelde immens veel pijn…

 

Ik voel in het algemeen sinds ik bij haar terugga zo veel pijn, maar ook echte ontroering. Ik begin te huilen als iemand van mijn vrienden op fb zet dat kinderen krijgen niet vanzelfsprekend is als ze zelf per ongeluk zwanger zijn. Ik begin te huilen als mijn buurmeisje van 3 me knuffelt en al helemaal als mijn plusdochter zegt dat er niets mis is met huilen als je verdriet hebt en zeker als ze zegt dat ze me graag ziet en me dan vastneemt of ze me vraagt of we die avond naar papa gaan kijken. Dat we nu samen over haar papa en mijn partner kunnen praten, doet ook veel deugd, echt waar.

 

Ik voel weer, denk ik, ik voel de pijn, maar het ook de blijheid of het intens genieten van de natuur, zoals toen ik gisteren het bos inging….

 

En daar heeft mijn psychologe voor gezorgd, ikzelf vooral natuurlijk, maar wel met haar hulp. Omdat alles wat ik deed en voelde voor haar normaal was terwijl het dat voor de buitenwereld niet was. Ze vond het niet raar dat ik een reborn kocht omdat ik een echt kind mis, ze vond het niet gek dat ik soms iets niet wilde vertelde, ik mag kwaad zijn, ik mag verdriet hebben, ik mag ook heel blij zijn, ik mag zeggen dat ik de nachtverpleegkundige van de PAAZ net daarvoor tegen kwam in de Carrefour en dat ik dat eigenlijk echt niet leuk vond. Waarom, vroeg ze dan natuurlijk, ik had er niet meteen een antwoord op, mompelde iets van dat ik al opgedraaid was en juist vorige nacht een nachtmerrie gehad van een opname en dat ik die dan tegen moest komen, een andere moment was wel oké geweest. Dat kan, zei ze toen. Nu ja, al wat ik zeg of voel is altijd oké. Als ik haar vertelde dat ik helemaal niet meer tegen prikkels kon na maanden opgesloten te hebben gezeten in mijn huis, zei ze: dat is oké en ik dacht: “gij hebt er geen last van, hé” Nu ja, ik heb dat niet uitgesproken, ik weet nooit of ze daar ook om de een of andere reden last van heeft en ik hou zelf als hulpverlener ook niet van zulke uitstpraken. Ooit zei een meiske die zichzelf aan het snijden was: “ge snapt er toch niks van” Ik kon enkel denken “ge moest eens weten” Dat was nog in de periode dat over het algemeen gedacht werd dat je zo’n dingen absoluut niet kan of mag vertellen. Blij dat het geëvolueerd is ondertussen, hulpverleners hebben heel vaak ook psychische problemen. ¼ van de bevolking, weet je wel…

 

Och ja, ik heb haar wel eens gezegd “van u mag alles precies” Mja, zei ze toen…

 

Maar goed, ze hielp me vooruit in een periode waarin ik amper volk zag en enkel en alleen mezelf kon beluisteren, ik niet zelfstandig buiten kon en ik geen blijf wist met mezelf….

 

Psychologen, vreemde wezens zoals ze soms zeggen… Helemaal niet, ze leren u aanvaarden dat je eigenlijk doodnormaal bent…  Dat doet een goede psychologe in mijn ogen…

Mechelen trakteert alleenstaanden

En toen stond ik op een andere pagina…. is eens iets anders! 😉

Status Single

De stad Mechelen is met een initiatief voor alleenstaanden naar buiten gekomen. Vele Mechelaars schrokken zich dan ook te pletter toen ze afgelopen week hun brievenbus openden. “Een klein gebaar waarmee toch ook eens aan ons gedacht wordt”, zegt single Els Lambert.

Els Lambert (32) woont al alleen sinds 2011 en is inmiddels drie jaar single. Ze noemt zichzelf een happy single… “Maar ik zou liegen als ik zeg dat ik thuis geen klankbord mis”, vertelt ze. Wat ze positief vindt aan single zijn, is het lang weg blijven van huis en haar favoriete muziek opzetten. “Eigenlijk ben ik graag alleen, ik hou niet van te veel prikkels rond mij… Maar langs de andere kant  is het wel eens leuk als er iemand op me zit te wachten”, vertelt Els.

Els was verwonderd over het initiatief van de stad Mechelen. De Mechelse alleenstaanden kregen namelijk een bon van 25 euro…

View original post 131 woorden meer

striemen maken niet het moeder zijn, het ontbreken ervan ook in vele opzichten

Als ik kort en bondig ben, word ik vaak verkeerd begrepen, toch op facebook. Waarschijnlijk omdat je in korte berichten minder genuanceerd kan zijn…

loess-wall-27720613Ik kwam in het begin van de week zo veel berichtjes tegen over striemen. Dat striemen een gevolg zijn van een zwangerschap en dat je er trots op moet zijn i.p.v. ze te verstoppen. Ik ben daar overigens helemaal mee akkoord, maar het wordt door veel mensen gezien als het bewijs dat je moeder bent. Tsja, ik geef toe, dat ligt hier gevoelig, ik heb ten eerste striemen aan mijn borsten, in mijn knieholtes, aan mijn armen, op mijn heupen en aan mijn buik ook ja. Echter niet van een kind voldragen op de wereld te zetten, maar van mijn pubertijd en van bij te komen ook. Mijn lichaam reageert meteen met striemen als ik ergens uitdij. Dat is niet zo vreemd, er zijn meerdere vrouwen en jonge meisjes die het hebben.

Ook als je wel zwanger was en al meerdere keren een voldragen kind op de wereld zette, hoeft dat niet te betekenen dat je striemen heb, dat hangt dus echt gewoon af van welk vel je hebt.

Er ontstaan dan ook gesprekken onder die berichten: vrouwen die ze willen hebben omdat ze vier kinderen op de wereld gezet hebben en ze niet hebben, vrouwen die een kind geadopteerd hebben en een eigen kind niet konden dragen, wel allemaal met heel veel respect voor elkaar.  respect is altijd belangrijk. Ik heb er ook al onder geschreven dat ik hoop dat ik ze ooit heb, want als ik ooit een baby, groot genoeg, krijg, dan heb ik gegarandeerd striemen, met mijn vel.

Ik zette er kort iets van in een groep en dat werd, denk ik, verkeerd begrepen. Tuurlijk mogen die mensen er trots op zijn, ik ben er zelfs jaloers op. Maar ik ben ook van mening dat een kind op de wereld zetten u geen moeder maakt, wel een kind liefde geven en opvoeden. Biologisch op de wereld zetten heeft daar niets mee te maken en ik vind moeders van sterretjes en wenskindjes ook moeders trouwens, maar dus ook de “meemoeder” in een lesbische relatie (wat voor een verschrikkelijk woord is dat overigens?), adoptiemoeders, een pleegmoeder, een transvrouw die toch op de een of andere manier kinderen gekregen heeft, al dan niet door die zogenaamde meemoeder te zijn (brrrr, dat woord!) Wat doet die bloedband ertoe? Liefde, dat is belangrijk. En ja, ik overweeg ook adoptie en ben nu zelf pleegmoeder, ik heb geen striemen van een zwangerschap, gelukkig sta ik wel vol, dus ben ik een echte moeder en heb ik mijn tijgerstrepen verdiend… Weet je wel…

Dus, voor alle duidelijkheid, vrouwen en eigenlijk ook mannen: van mij mag iedereen trots zijn op haar of zijn striemen, echt wel, ik verstop ze ook niet. Ik heb nog andere littekens ook, ik ben het beu om te verstoppen. Maar: er is een grote maar: striemen willen niet automatisch zeggen of je al dan niet moeder bent. Ik wil hier zo ergens een bewustmaking doen, blijkbaar denken vele mensen dat het automatisch wil zeggen dat je zwanger bent geweest. Ik heb die vraag zelfs al van een verpleegkundige gehad, die doet bij mij heel veel pijn. Ik ben onvruchtbaar en het betekent kennelijk niets dat ik noodopvang doe voor een kind en als ik een kind adopteer, maakt mij dat ook geen moeder, zo komt dat dan over…

Ligt dat aan mij, vroeg ik in verschillende facebookgroepen, ik kreeg overal hartjes, veel hartjes, waarvoor dank, en dat ik zeker ook een moeder was. Er was echter een iemand die wel zei dat aan mij lag. Ieder heeft recht op een eigen mening, maar op datzelfde bericht reageerde nog iemand dat ik het ook vanuit dat standpunt wilde zien. Uhm, ik kan dat echt wel, ik zeg het ook: iedereen mag striemen laten zien en als een kind haar hand legt op de striemen van haar mama, die ze kreeg door haar te dragen, vind ik dat echt wel heel mooi als die vader de schoonheid er ook van inziet en daar een foto van trekt! Ik vind dat zelfs prachtig! En dat mag de hele wereld zien, zo iets moois!

Ik wil alleen ergens mensen bewust maken dat striemen je geen moeder maken en dat geen striemen je ook een moeder kunnen maken. Dat is eigenlijk alles.

24 mei 1976: a day to remember

 

gui herdenking_LI (2)
Hoe Gui bij elke dag herddacht wordt (zijn foto heb ik inderdaad weggekrabbeld, daarnaast de tekst van Into my arms en een kaarsje.

24 mei 1976, de dag dat mijn (overleden) vriend geboren werd

24 mei 2017, de dag dat we zijn verjaardag gevierd hebben.

 

Het was een woensdag dit jaar, Gui’s verjaardag. Zijn dochter is door omstandigheden nu bij mij. We wilden geen triestige dag, wel een blije dag, want 41 jaar geleden werd er een prachtige jongen geboren, officieel geboren als Guido, maar steeds Gui genoemd (met een I en niet met een Y, want het was de afkorting van Guido, zei hij altijd). Zijn zus en zijn vader waren er ook mee akkoord. We zouden taart eten, een aardbeientaart met slagroom, zijn favoriet. De taart werd besteld en zijn dochter zei me die morgen voor de schoolbus kwam nog of ik die zeker ging ophalen. Tuurlijk.

 

De hele voormiddag lag ik maar naar een liedje te luisteren: into my arms van Nick Cave & The bad seeds, ik vind het een echt liefdesliedje. Het was ons liedje, voor de eerste keer samen op gedanst. Maar de tekst is ook veelzeggend: Leave you as you are. Komt er veel in, ik mocht en kon mezelf bij hem zijn en omgekeerd ook. Met al onze rare en vreemde kantjes, met al onze gebreken, maar ook met al onze goede punten. Over mij zei hij eens dat koppig zijn wel een goede eigenschap is, maar dat ik het mezelf daarom ook zo moeilijk kon maken. Ik kan daar alleen maar akkoord mee zijn. Maar hij vond niet dat ik echte mankementen had, ik vond dat van hem ook niet. Doordat onze relatie verder kwam uit een diepgaande vriendschap, is er geen stadium van verliefdheid geweest, zei een psychologe me ooit eens. Maar hoe meer ik erover denk…. Echte verliefdheid heb ik nooit gekend, denk ik… Ik moet eerste iemand door en door kennen, voor ik er liefde voor voel, ik denk dat ik het stadium van verliefdheid altijd oversla.

 

“Rouwen is eren wat waardevol is.” Het was een uitspraak die gezegd werd tijdens een van onze lessen. Gui was en is me nog steeds waardevol. Niet in het minst omdat ik door hem leerde dat mannen geen smeerlappen zijn. Daarvoor dacht ik dat dat niet kon of jawel, maar dat ik ze niet tegen kwam. Echt heel zwart-wit denken, noem ik dat niet! Ik dacht wel dat er waren, maar ik bleek ze niet tegen te komen. Je moet weten dat ik ooit voor de veiligheid van een vrouw koos omdat ik schrik had van mannen en zeker voor een relatie met hen. Zelfs in twee relaties met jonge gasten ben ik verkracht geweest. Bij de eerste heb ik ondertussen gehoord dat hij het keer op keer deed en er bewust jonge meisjes voor koos. Hij was 27 toen ik 17 was en we een relatie hadden. De andere kwam na die relatie met een vrouw. Ik had toen zeker heel duidelijk gezegd dat het niet wilde. Na een half uur kroop hij op mij en deed wat die wilde, ik lag te wenen toen…. En er zijn nog wel zulke dingen gebeurd, vroeger…. Elke keer opnieuw….

 

En toen kwam Gui, ik had schrik van mannen, vond ze smeerlappen, had vaginisme en seks lukte dus ook niet echt. Ik had er een hemelse schrik van. Toen ik Gui dat vertelde, zei hij gewoon dat je je ook op andere manieren kan amuseren en dat ik hem vooral moest leren vertrouwen. Ik moest hem één ding beloven: ik moest als ik iets niet wilde, zelfs een bij simpele knuffel, hem dat eerlijk zeggen. Ik deed dat ook en hij had enorm veel respect, hij stopte er gewoon mee. Hij heeft bereikt dat ik leerde dat er ook mannen zijn die te vertrouwen zijn. Ik heb er sindsdien ook kameraden bij gekregen en die zeggen zelfs dat het toch doornormaal is dat ge dat doet als ge een vrouw graag ziet. Ik zal nu de juiste mannen ontmoeten zeker? Weet ik veel….

 

En daar blijf ik hem sowieso dankbaar voor, hij leerde me dat mannen ook te I love Guido (2)vertrouwen zijn. Hij leerde me zin krijgen in seks, maar dat ik ook stop mocht zeggen als het niet ging en vooral dat hij dan luisterde. Nooit eerder echt ervaren…

Ik ben hem ook dankbaar dat ik er een prachtige schoonfamilie bij kreeg, die het nu nog steeds is. En het gekke is vooral dat dat vooral na zijn dood gebeurde en ik ben ergens ook heel blij dat ik nu voor zijn dochter mag zorgen, al is ze veel weg met haar beste vriendinnetje en gaat ze daar ook slapen. Het kind heeft het extreem moeilijk, maar zelfs mijn psychologe en psychiater zeggen dat ik waarschijnlijk een van de enigen ben die haar zal begrijpen. Tsja, haar gedrag en gevoelens zijn mij inderdaad niet geheel onbekend. Al zijn ze het gevolg van andere zaken, de normale reactie op ongewone gebeurtenissen blijft hetzelfde.

 

Dus ja, ik ben heel dankbaar dat ik Gui heb mogen leren kennen en ik geef toe dat ik hem nog steeds mis, maar ik besef ook dat elke keer ik erom huil een teken is van mooie herinneringen en van echte, oprechte liefde, ik zit nu ook te huilen en dat is oké, zegt mijn psychologe dan.

 

Het gemis werd terug veel groter toen een heel goede vriendin stierf in november. Ik was toen echt de twee mensen waartegen ik alles vertelde kwijt, ze waren weg en zouden nooit meer terugkomen. Het is vanaf dan dat ik terug naar mijn vroegere psychologe ging en terug echt naar de psychiater ging, ik raakte het immers nergens kwijt. Ik heb tijd nodig gehad, ik moest rustig worden en ze moest me laten voelen dat er niets mis was met wat ik allemaal dacht, voelde en deed. Ook een fertiliteitstraject geeft veel rouwen. Iets wat door iemand regelrecht liegen werd genoemd, vond zij helemaal niet liegen, eerder ook een manier van rouwen. Toen ik op oudjaar een miskraam kreeg, een vroegmiskraam, maar toch, en dat vertelde zei ze me dat ik mocht zeggen dat het een kindje was en geen hoopje cellen. Ik bleef maar zeggen met tranen in mijn ogen: dat was nog geen kind, dat was echt nog geen kind. Jawel, zei ze, elke mens is zo begonnen. Uiteindelijk werd mijn wiebeltje gewoon wel mijn kind en het verdriet werd minder. De poging erop had ik er twee, kans op een tweeling en ik huilde tranen met tuiten, mijn wiebeltje moest daar zitten, niet die twee. Ook dat vond zij doodnormaal….

 

En eigenlijk wilde ik vooral kinderen van Gui, niemand dat erbij stil staat hoeveel pijn dat dat doet, dat ik nooit een kind meer samen met hem zal hebben.

 

Nu goed, de taart werd afgehaald en opgegeten met ondertussen zijn favoriete muziek op. Veel Nick Cave uiteraard. Het was geen triestige dag, wel een heel mooie dag.

 

 

 

Moederdag als moeder zonder kind

Tsja, het kinderwensmagazine ligt door omstandigheden even stil, maar ik wilde vandaag toch echt wel een berichtje wijden aan Moederdag als moeder zonder kind.

 

motherbecome
Toegestuurd door een vriendin

Ik zeg namelijk al lang dat ik me moeder voel, maar dan een moeder zonder kind. Het eerste fertiliteitstraject begon ik met mijn ex in 2009, dat is 8 jaar geleden. Vanaf toen heb ik me erop ingesteld om moeder te worden. Ik wist eerder al dat ik het wou, maar vanaf toen was ik een moeder zonder kind. Het was ook raak op een moment, maar ging dan mis.

 

Dat was zelfs rond de dagen van Moederdag, we gingen die ochtend ontbijten voor mijn moeder haar Moederdag en ik hoor ze nog steeds zeggen dat dat moeilijk moest zijn voor mij, dat was het ook. Maar verder werd er nooit meer iets van gezegd, jaren niet meer. Ik en mijn ex gingen uit elkaar…

 

Ik wilde meteen doorgaan, als alleenstaande, besloot dan toch even te wachten. Misschien kwam ik mijn prins nog wel tegen, maar ik wil maar zeggen: vanaf toen wist ik zeker dat ik een kind wilde, mocht kosten wat het kost, het kon me niet schelen dat kind wilde ik.

 

En dan kwam ik Gui tegen, mijn prins, hij was echt mijn droomprins. Oké, hij had slechte kanten, maar als ik zeg dat Into my arms van Nick Cave ons liedje was, is dat vooral omdat erin komt “leave you as you are” Het was precies de eerste keer dat ik ervaarde dat ik gewoon mocht zijn wie ik was bij iemand, dat iemand mij dat gevoel gaf en ik had dat bij hem ook. Hij was perfect in mijn ogen, te perfect zei ik zelfs eens tegen mijn moeder, ik vond dat namelijk beangstigend dat iemand zo perfect kon zijn in mijn ogen. Soms zeg ik tegen mijn vrienden: als ik kwaad op hem was, bleef hij heel rustig en zei dan “ge zijt kwaad, dat is niks hoor, dat mag”. Ik vond dat behoorlijk frustrerend trouwens, ik had zoiets van: roep dan toch terug! Maar goed, ik mocht wel roepen van hem. Dat hij ook een goede vader was, wist ik wel zeker, hij had immers al een dochter. Die mocht ook kwaad op hem zijn trouwens. Een heel goede papa, dat was overduidelijk, dus ja, ik wilde een heel goede papa voor mijn kinderen. Logisch ook…. Ik wilde dus kinderen van hem en met hem. Zoals iedereen weet, stierf hij dan ook.

 

Daar zat ik dan weer, alleen, vriend gestorven. Ironisch genoeg gebeurde het verkeersongeluk op Vaderdag en met zijn dood stierf niet alleen hij, maar ook mijn hele toekomst en ook de toekomst waarin we samen kinderen zouden krijgen. Want hij wilde er nog wel hebben en zei me vaak dat ik ook de ideale moeder was voor zijn kinderen, dat hij daar zeker van was. Hij zag dat dan ergens in de manier hoe ik met zijn dochter omging en hij vond dat heel mooi, gezien ik zelfs niet haar moeder was. Nu ja, alles viel in duigen toen. Na zijn dood ben ik twee maanden mijn bed niet uitgekomen en toen begon ik te werken in Leuven, moest ik mijn bed wel uit. Heb dat daar dan ook maar gezegd en de coördinator zei me vrijwel meteen dat ik moest komen zeggen als het niet ging, want een partner verliezen is wel zwaar. Ja, dat is het ook wel en het is helemaal anders dan bij een scheiding. Soms worden die dingen vergeleken, als zijnde een rouwproces. Dat is het ook allebei, neem het van me aan, maar er is een groot verschil: bij het éne is de liefde over ook al doet dat ook veel pijn, bij het andere blijft die aanwezig en dat doet daarom veel meer pijn. Ik kan vergelijken, ik kan echt vergelijken.

 

Nu goed, vanaf toen had ik echt wel iets: alleenstaande dan, echt wel. Ik was immers onvruchtbaar zoals men zegt. Ik was nog heel jong toen mijn eigen “gewone” gynaecologe me zei dat ik zelfs met een traject weinig kans had om een kind te krijgen. Ik was 30 ondertussen, ik had in mijn ogen geen keuze meer tussen nog wachten op een andere man (ik wilde er zelfs geen andere, Gui was immers mijn partner) of als alleenstaande. Als ik ooit een kind wilde, moest ik er nu voor gaan, want als ik echt zo moeilijk kinderen kon krijgen, dan zou dat waarschijnlijk lang duren. Het was dat of geen kinderen, zo voelde dat.

 

Nog een paar maanden later zat ik nog steeds gewrongen tussen die twee en kwam ik bij Shanti van Kinderwens Vlaanderen. Gewrongen tussen die twee: rouwverwerking op kop, maar ik volgde niet één meer twee trajecten en hakte de knoop samen met haar door: ik zou er alleen voor gaan.  Dat ook op de begrafenis van mijn groottante werd gezegd dat ze er haar hele leven spijt van gehad had dat ze nooit kinderen had gekregen deed me die knoop ook mee doorhakken trouwens.  Ze had, zonder dat de diagnose ooit gesteld is, 100% zeker hetzelfde probleem als ik. Het is ook familiaal, dus ja… Samen met nog wat andere puzzelstukjes langs die kant van de familie…. Ik zocht niet veel verder toen de dokter zei dat ik de familiale variant had. Ik weet nog steeds dat hij dat zei en ik binnen de 5 sec wist vanwaar het kwam. Niet dat dat verder iets uitmaakt.

 

Nu goed, ik ging er alleen voor. Ik begon er alleen aan, nu bijna 2 jaar geleden. Ik weet nog dat mijn vrienden in het begin vaak zeiden: “dat kan rap gaan hoor” of “binnenkort ben jij ook zwanger”. Eigenlijk werd ik daar kwaad van, hoe goed bedoeld ook, ik voelde me vooral onbegrepen, want ik wist dat het niet snel zou gaan, integendeel zelfs: de kans zou groot zijn dat ik er nooit een zou krijgen.

 

In het vorige fertitliteitscentrum zei de arts dat ik nooit zwanger zou raken en ik ging voor een tweede opinie. Het zou zwaar worden zei de volgende, maar ik kon zwanger raken. Ik zou wel medrol moeten nemen, nog voor hij zei dat dat gevaren inhield, had ik al iets van: wat? Medrol? Dat dat niet alles is, weet ik ook wel. Ik ben ook verpleegkundige, ik heb wel moeten leren over corticoïden, best altijd te vermijden, enkel als het niet anders kan. Zo stak dat in mijn hoofd. Nu ja, het kon niet anders, dus nam ik dat dan maar…. We zijn ondertussen weer heel wat maanden verder en ik sta nu voor een pauze. Naast die PCOS, blijk ik nu ook een probleem te hebben met eicelkwaliteit en innesteling. Waarom ook niet natuurlijk…. Eén probleem was niet genoeg… Mijn vrienden nemen me nu wel serieus als ik zeg dat de kans klein is dat ik er ooit zal hebben, maar ze zwijgen er dan ook wel over. Omdat ze niet weten wat zeggen waarschijnlijk. Ik denk dan altijd “zeg dan gewoon dat ge niet weet wat zeggen”, dat doet de persoon veel meer goed dan niets zeggen, hoewel je hetzelfde meegeeft. Hoewel, hetzelfde is het toch niet.

 

Nu ja, Moederdag vandaag. Ik stond op met begonnen menstruaties, vorige week had ik nog een eicel pick up met geen bevruchtingen, vanmorgen stond ik op met de menstruaties als gevolg daarvan. Fijne Moederdag, dacht ik en wilde wenen. Toen ik later ook mijn facebook opendeed, waren de eerste twee berichten van Moederdag: eentje waarin de knutselwerkjes stonden van haar kinderen en de andere met een feestelijk gedekte ontbijttafel voor vier met de boodschap erbij “nu nog wachten op mama” of zoiets. Fijne Moederdag Els, dacht ik weer…. Ik postte zelf iets en legde mijn gsm aan de kant…

 

motherlost
Postte ikzelf op facebook vandaag en in verschillende groepen.

Tussen 11 en 12 ging de bel, er stond een koerier aan de deur, met een bos bloemen, fijne Moederdag stond er op het kaartje…. Ik nam hem aan, las het kaartje en heb een half uur zitten wenen, echt wenen. Wie daar ook voor heeft gezorgd, bedankt, echt waar. Ik deed mijn facebook weer open, begon alle knutselwerkjes enzo leuk te vinden, maar ik zag ook hoeveel fb-vrienden van me aandacht vroegen voor wensmama’s, pleegmama’s en engelenmama’s. Dat was drie jaar geleden nog niet. Ik zweeg er vroeger ook over, dat is immers taboe, maar ik werd er open over. Taboe doorbreken doe jezelf het beste door zelf uit te kast te komen, dus dat deed ik. Met mijn blog vooral, maar ook in een interview in een niet ander genoemd tijdschrift, maar ook op mijn eigen profiel, facebookpagina en afgelopen week kwam ik zelfs nog op de radio daarover, want het was ook wensouderdag voorbije week (10 mei). Ik heb daar bij velen mensen blijkbaar ook een gevoelige snaar mee geraakt. En verder hoop ik ook nog steeds knutselwerkjes op facebook te mogen gaan plaatsen over x aantal tijd…. Ik wil dat ook doen en dat er dan ook mensen zijn die mee blij zijn voor mij, want zo een trotse mama met een zelfgemaakte placemat van mijn kind of een bloempotje met een papieren bloem in, dat wil ik ook zijn, heel hard zelfs.

 

Ik heb al veel geweend vandaag, in het begin uit verdriet, nu vooral uit dankbaarheid, voor al die mensen die ik ken en er aandacht voor vragen…. Dat ik dat aan mezelf te danken heb, zei een vriendin, omdat ik er niet over zwijg.  Want als mensen het niet weten, kunnen ze ook niets liefs zeggen of doen. Dat is natuurlijk waar, heel waar zelf. Valt moeilijk te ontkennen. Dat andere wensouders nu ook wenen, maar enkel uit verdriet, omdat ze er wel over zwijgen, vind ik ergens jammer, al begrijp ik het wel, ik heb het ook heel lang gedaan, maar goed deed dat niet, allesbehalve zelfs.  Maar wij zijn allemaal mama’s, echt waar…. Dit open zijn voelt veel fijner…. Al die fijne moederdag-wensen, ook voor mama’s zonder zichtbaar kind. Niet specifiek aan mij gericht daarom, velen ook wel, maar dat doet goed, echt goed. Ik ween al de hele dag, van verdriet en van ontroering en dankbaarheid. Ik heb supervrienden… dat mag gezegd worden.

 

Laat mij maar wenen…

Ik ben ondertussen ook geregistreerd als kandidaat adoptieouder, nog maar net, sinds afgelopen week.

En ja, als pleegouder ook, maar dat weten er al wel meer. Misschien vind ik dat nog wel fijner: een kinds rugzak helpen kleiner maken.

Hierbij een liedje dat het perfect beschrijft…

 

Dat een kind biologisch niets met mij te maken heeft, dat ik het niet gedragen heb, dat kan me geen moer schelen, dat meen ik, maar ik wil wel ooit het woord “mama” horen van iemand die mij er mee aanspreekt, dat wel….

 

Moederdag is niet zo een fijne dag voor ons, wensouders en ouders van sterrenkindjes, maar het meer aandacht ervoor vragen in mijn omgeving….

Dat vind ik geweldig, echt geweldig. Dank u lieve vrienden.

Ja, ik heb PTSS en ja, ik kan daar mee leven…..

PTSDIk kreeg pas vrij laat de diagnose PTSS, dat staat voor Post-Traumatische-Stress-Stoornis. Toch in verhouding tot mijn carièrre als psychiatrsiche cliënt, ik ben er immers nog maar 32, de eerste psychiater in mijn leven zag ik op mijn 15de, denk ik, zonder dat mijn ouders het wisten.

Ik heb daarbij ook DIS, dat staat voor Dissociatieve Indentiteits-Stoornis, maar dat is eigenlijk ook een kenmerk van PTSS.

Ik kan hier nu gaan uitleggen wat die diagnoses zijn en wat ze inhouden, maar iedereen kan google gebruiken, vermoed ik. Dat jullie dit lezen, wil alvast zeggen dat je internet hebt. Wel wil deze diagnose zeggen dat er in de kindertijd vele trauma’s gebeurd zijn, die moeten niet noodzakelijk (allemaal) in het gezin gebeurd zijn, dat kan ook daarbuiten, maar ze zijn er wel. Die DIS komt hoofdzakelijk door kinderlijk trauma, zeker bij mij is dat duidelijk, omdat ik splits in kinddelen. Dat wil zeggen dat ik naar mezelf ga als kind, naar mezelf in een vroeger stadium uit mijn leven, ik ben dan ook echt terug Els die vier jaar is bv. Ik splits dan wel degelijk en dissocieer ook. Splitsen in kinddelen is een minder voorkomende vorm van DIS. Dit heeft blijkbaar weinig te maken met het al dan niet voorkomen van psychische problemen in de familie, maar enkel en alleen met trauma. Als kind was het een overlevingsstrategie en die pas je dan nog toe als volwassene. Je hebt het jezelf immers aangeleerd omdat je niet anders kon toen je klein was. Een kind doet dit om te ontsnappen aan de werkelijkheid. Een dagdagelijks voorbeeld is dat de ouders ruzie maken en dat ene kind dan gaat dissocieren omdat hij of zij niet wil dat dat gebeurt. Kinderen passen dat constant toe, maar als je het te veel hebt moeten doen, dan onstaan er later problemen.

Ik heb eigenlijk 8 verschillende diagnoses gekregen voor ze bij deze uitkwamen, waarschijnlijk omdat ik niet alles vertelde, omdat ik, toen ik 18 was er deels nog steeds in zat, in die trauma’s. Ik vertelde eigenlijk niets aan mijn hulpverleners, helemaal niets, ik durfde dat niet, dat is ook heel typsich aan PTSS. Maar de eerste psychiater waar ik naartoe ging, het was achter de rug van mijn ouders, ik was toen 15 of 16, sprak toen al van een overduidelijke angststoornis. Hij bleek toen dus al gelijk te hebben. Na één egsprek met mij wist hij het en hij schreef me lysanxia voor. Het ligt tot op de dag van vandaag nog steeds als indien nodig in mijn kast, maar doorgaans vervalt het voor het doosje op is. Het voelt wel veilig dat het daar ligt!

Toen ik 17 was, kwam ik op de PAAZ, maar mij openstellen durfde ik niet. Dat was pure angst. Bij de nachtverpleegkundige ging het een beetje, een heel klein beetje. Tegen haar durfde ik al iets zeggen, maar nog bitter weinig. Ze drong er ook op aan en tegelijkertijd ook niet, ze liet me mijn eigen gang gaan op dat vlak, maar liet wel duidelijk voelen dat ik mocht vertellen en soms drong ze ook echt wel aan, maar alleen als ze zag dat ik het wel wilde, maar niet durfde, dat zie ik nu in. Soms ook omdat ze dacht dat ik anders iets dom zou gaan doen, wat ik toen ook wel deed. Ik kon toen nog niet met dissocieren omgaan en elke ik voelde dat het zat aan te komen, begon ik mezelf te verwonden. Zelfs aan mijn littekens zie je nu nog altijd dat dat vanuit dissociaties was naar het schijnt, omdat er geen structuur inzit. Bij borderline zijn die bv doorgaans recht en volgens een vast stramien. Doorgaans!!! Dat is mij toch verteld. Maar haar vertrouwde ik dus wel, ze zette wat in gang, laat ons zeggen, zij was het begin van herstel, het hele prille begin. Toen ik later zelf psychiatrisch verpleegkundige werd, hoopte ik vaak dat ik ooit voor iemand kon betekenen wat zij voor mij betekende en dat heb ik al gedaan, toen ik zelf op de PAAZ werkte was dat zelfs heel duidelijk, bij een meisje van 17 jaar. Dat besef ik heel goed, ze heeft het me meermaals gezegd, kon me niet loslaten, ik kreeg er een cadeautje van en ze bleef lang zeggen dat ik de enige was met wie ze kon praten. Via facebook dan, ik wist soms niet wat ik daar mee moest doen: “professionaliteit” weet je wel…., maar ik kreeg het ook niet over mijn hart om ze niet te woord te staan en naar haar te luisteren en toch zei ik elke keer ook opnieuw dat ze met de verpleging van ginder meost praten (ze was toen doorverwezen naar naar een niet nader genoemd psychiatrisch ziekenhuis ). Net omdat ik de enige was met wie ze kon praten. Ik herkende het ook, dus ja….

Nu goed, ik vertelde nooit iets. Ik zeg nu soms wel eens: valt het eigenlijk niemand op dat ik enkel opgenomen werd toen ik nog thuis woonde? Akkoord, mijn laatste opname was erna, maar kwam verder uit klierkoorts, ik heb daardoor toen een depressie gekregen. Ik weet nog dat ik iedereen in het begin zei dat ik niet depressief was, ik was gewoon moe, maar iedereen zei dat het een depressie was. Ik voelde dat het niet zo was, dat het iets anders was, maar niemand geloofde mij, ik voelde me zo gefrustreerd, echt waar… Het gevolg van een verleden in de psychiatrie…. jammer genoeg…. Het was pas toen ze me opnamen in de psychiatrie en ze bloed genomen hadden dat ze zeiden dat ik klierkoorts had, dat verklaarde veel, heel veel. Maar doordat constant gevecht tegen die vermoeidheid en wel willen, maar niet kunnen was ik ondertussen wel depressief geworden.  Klierkoorts heeft trouwens heel vaak als gevolg depressie.  Een depressie met een lichamelijke oorzaak dus. Ik lag op de PAAZ en het ging van kwaad naar erger en niemand die begreep dat het was omdat ik me zo hard gefaald voelde, die verpleging en die psychiater daar al helemaal niet. Mijn faalangst is daardoor toen enkel vertienduizendvoudigd, vooral qua werk, want ik was nog niet zo lang afgestudeerd en een half jaar aan het werk. Al zeiden ze wel dat ik zo veranderd was tegenover vroeger toen ik er kwam, dat ik niet meer die crisis-persoon was, maar gewoon iemand met een ernstige depressie en uiteraard extreem moe.  Ik dacht dan alleen maar:  het zou pas erg zijn, moest ik op al die tijd geen sikkepit veranderd zijn en niets bijgeleerd hebben op dat vlak. Mijn huisarts neemt nu altijd bloed als ik zeg dat ik moe ben trouwens en vindt zelfs altijd iets waardoor ik moe ben. Die heeft zijn les toen ook geleerd, denk ik. Mijn psychiater ook trouwens.

Na de dood van Gui, ging ik weer naar een psychologe, een goede: dat mag gezegd worden. Het was zij die me zei dat ze niet met diagnoses werkte, maar dat de diagnoses die ik gekregen had volgens haar ook niet klopte. En plots zei ik: “Ik weet al heel lang dat ik PTSS heb, maar dat mag je nooit van jezelf zeggen, want dan heb je ten eerste geen ziekte-inzicht en ten tweede bij uzelf mag je geen diagnoses leggen, dat zegt ook iedereen!” Maar ze bevestigde dat zij dat ook zo zag, ze vond het zelfs overduidelijk. De diagnose borderline begreep ze helemaal niet. Ik wel, ik heb die gekregen toen ik 18 was, dan is iedereen borderline. De gemiddelde jongere zit tot zijn 25ste in elkaar als een borderliner, maar is het daarom niet. Ik pleit er ook enorm voor om die diagnose nog niet zo vroeg te stellen, het maakt meer kapot dan dat het helpt als het niet waar is. Ook hier spreek ik uit ervaring. Ondertussen kwam ik ook terug in contact met mijn vroegere therapeute die me ook zei dat ik zelfs op mijn 18de of 19de bij haar al niet overkwam als een borderliner en dat ze me dat vaak gezegd heeft. Ik kan me dat niet meer herinneren, ze zei me dat ik er misschien nog niet klaar voor was om dat te horen of laten doordringen. Het zou kunnen…. De menselijke geest zit soms vreemd in elkaar.

Nu goed, ik heb PTSS dus en ik splits in kinddelen….

Dat is allemaal heel goed onder controle en ik kan er ook tamelijk goed mee omgaan….

Mijn geheim vragen velen zich dan af?

Bwah, ik geef er gewoon af en toe aan toe dat ik me klein wil voelen en eigenlijk terug kind wil zijn. Sinds ik dat doe, splits ik niet meer in kinddelen eigenlijk en heb ik zelf onder controle wat ik wanneer doe, zelfs als mijn kinddelen getriggerd worden. In opname stond er in mijn verslagen vaak regressie, maar toen was het nog wel splitsen, alleen hadden ze dat zo goed als niet door, pas bij mijn laatste opname wisten ze dat ik DIS had waarbij ik echt in kinddelen splitste….  Nu op zich toegeven aan dat kind willen voelen… Je moet je daar nu echt geen overdreven dingen bij voorstellen, maar ik kruip op de speeltuin, ja, ik geneer me daar niet voor.  Ik fantaseer heel vaak in mijn dagdromen dat ik een kind ben met een superlieve papa (altijd een papa, ook dat is bij mij heel logisch), ik kan me af en toe helemaal laten gaan op kindermuziek en ik zet vaak kinderfilms op en soms kleur ik ook gewoon (hoewel ik zelf best goed kan tekenen, soms wil ik gewoon iets inkleuren)…. Ik doe verder niet echt aan ageplay of iets dergelijks, ik heb daarin ook wat mijn weg gezocht. Mijn psychologe zegt trouwens dat ik niet moet zeggen dat ik me terug kind wil voelen, maar dat ik op die momenten gewoon nood heb aan geborgenheid, liefde en veiligheid en dat iedereen daar nood aan heeft. Dat is ooit wel een festish genoemd, moet je weten, terwijl mijn psychologe het dat overduidelijk niet vindt, ze vindt het wel zoeken naar veiligheid. Ze vond het mooiste voorbeeld dat het gewoon dat is, toen ik zei dat ik dat in mijn relatie met Gui helemaal niet meer had en dat dat pas teruggekomen was toen Amber stierf, die dat wel heel goed begreep overigens, ze was buiten Gui de enige die ervan wist. En nu zeg ik het hier even klaar en duidelijk voor iedereen, hehe, ik geeg me plots heel bloot.  Het is nu weer wat gaan liggen, maar zoals ik dus zeg: ik durf er aan toe te geven en mijn geest wil zich sindsdien niet meer splitsen blijkbaar. Dat is fijn zo, want dan gebeurt het niet meer als ik het niet wil en enkel als ik het wel wil.

Nu dissocieer ik ook gewoon, een gewone dissociatie, wat is dat? Er zijn er veel die me dat vragen. Een psychiater legde het mij op mijn 18de ooit als volgt uit: “Als uw lichaam het niet meer aankan, valt uw lichaam flauw. Als uw geest het niet meer aankan, valt die ook flauw en dat is een dissociatie.”  Het is iets ingewikkelder, maar daar komt het simpel gezegd wel op neer, als uw geest het niet meer aankan, zegt die gewoon foert. Er zijn bij mij maar een paar mensen die echt zien wanneer ik dissocieer: mijn psychiater (ik heb ze ook al 12 jaar) en mijn moeder… Blijkbaar kijk ik dan dwars door iemand heen, ben ik minder allert maar ik reageer nog wel en heel af toe plas ik er nog gewoon bij in mijn broek ook. Heb ik één keer ook voorgehad bij mijn psychiater, die dat niet erg vond en heel snel begreep wat er aan de hand was, maar ik wel….uiteraard.  Nu ja, ondertussen dissocieer ik wanneer ik het zelf wil, ik gebruik het heel functioneel, ik kruip wel eens in mijn GSM bij feesten of zo, dan ben ik bewust weg, maar ik kan het ook elders doen. Mijn geest afsluiten, die smartphones zijn een geweldig hulpmiddel tegenwoordig en pijn dissocieer ik ook zo goed als weg. Dat had ik overigens zelf niet eens door, het was mijn psychiater die dat zei. Omdat ik de laatste tijd dingen ondergaan heb die heel veel pijn moeten gedaan hebben (een onderzoek van de baarmoeder en eileiders met contrastvloestof, ik voelde hoegenaamd niets. Ik had echt zo iets van: is dat al? De meesten creperen daar blijkbaar van de pijn, het zou aanvoelen als weeën. Ik dacht: bwah, zo wil ik wel bevallen), daarnaast wandelde ik trouwens rustig verder op een voet waarvan geen enkel dokter begrijpt hoe ik dat deed, ik sloeg hem wel vier keer per dag om, maar verder was er geen probleem als was die heel dik…. Mijn psychiater zag geen enkel andere verklaring, ik vind ze wel mogelijk, heel hard mogelijk zelfs…. Langs de andere kant heb ik als klein kind blijkbaar ook al heel lang met een serieuze oorontsteking rondgelopen en kloeg ik ook niet van pijn, hoewel ik hoge koorts had. Ze vonden toen dus ook niet wat ik had. Dat vertelt mijn moeder me toch. Misschien heb ik ook doodgewoon een heel hoge pijngrens, wie weet….Of klopt het wat ze zeggen, dissocieer je als kind al veel weg, want ook pijn heb ik heel vaak moeten wegdissocieren om verder te kunnen als kind. Ik besef nu heel goed dat ik met hersenschuddingen naar school ben gegaan enzo.

Het hoofdkenmerk van PTSS zijn overigens herbelevingen, die kan ik nog steeds wel hebben. Soms word ik badend in het zweet wakker na nachtmerries die dan ook herbelevingen zijn. Dan moet ik mezelf steeds gerust stellen dat er niets is, dat er niets kan gebeuren en dat ik gewoon thuis in mijn eigen bed ben en dat ik heel veilig ben. Ik haat daardoor ook op reis gaan en verhuizen en ergens blijven slapen, omdat ik daar geen vertrouwde geluiden hoor en ik bij elk geluidje opschrik. Verhuizen is een ramp voor mensen met PTSS en weinigen begrijpen dat ook. Nu is dat ook omdat elk vreemd geluidje een trigger kan zijn voor een herbeleving, elke gebeurtenis ook. Ik heb een paar maanden geleden een hevige paniekaanval gehad. Ik was opgesloten in mijn eigen huis en ik heb ooit tijdens een opname in de isoleercel gelegen tijdens het brandalarm en ze waren me vergeten. Ik denk dat het overduidelijk is dat ik toen vol angst zat in die isoleercel….. Het was maar een kleine brand, maar dat wist ik niet natuurlijk…. Ik zat nu in mijn huis, opgesloten en kon zelf niet naar buiten, ik werd helemaal naar toen terug gekatapulteerd. Toen ik als psychiatrisch verpleegkundige op een PAAZ ging werken hebben ze me daar bij wijze van doop ook gefixeerd in de isoleercel: toen heb ik de hele tijd tegen mezelf zitten zeggen “els, je bent op uw werk, hier gaat niks gebeuren”, maar ook dan had ik schrik. Die paniek toen ik hier in mijn huis was opgesloten was ook behoorlijk heftig, maar volgens mijn buurvrouw die me “gered” heeft, viel het nog mee als ze hoorde vanwaar die angst kwam. Ik nam geen medicatie meer, maar heb die week toch elke avond een Temesta van 1 mg en een Lysanxia genomen, dat was even nodig, die heeft de dokter danmaar voorgeschreven omdat ik de volgende dag nog helemaal van mijn melk was. Herbelevingen dus, ik heb het soms nog. Mijn zus was ooit kwaad op mij, ze riep echt tegen mij door de telefoon en ik begon te wenen, zag mijn vader toen weer voor mij, want dat zette een herbeleving in gang. Net hetzelfde toen een kameraad die eens kwaad op me was ook riep en ik ook begon te wenen en dan zei “ja, ween maar, ja, dat gaat veel helpen”. Mijn vader zei dat immers ook altijd…..Hij begreep wel waarom ik toen zo hevig reageerde en heeft zich daarna nog meermaals geëxcuseerd en zei dat hij er ook over gegaan was. Hij is sindsdien ook nooit nog zo te keer gegaan, tegen mij toch niet en we zijn nog steeds vrienden. Herbelevingen dus, maar ik kan tegenwoordig heel vaak zeggen: “Els, er is niets aan de hand, je zit nu hier, niet meer daar waar je vroeger zat.” En dan begin ik mij heel hard te focussen op het hier en nu, op de uren wanneer de bus komt als ik aan de bushalte sta, of ik begin de dakpannen te tellen die op dat huis daar liggen of de voegen in de muur of ik probeer 10 dingen te zoeken die ik voel, hoor, zie of weet ik veel wat. Dat helpt…. Maar dat is vooral heel veel oefening.

Nog een kenmerk: vermijding. Feesten vinden we niet leuk, fuiven ook niet. Die zijn sowieso een grote trigger voor herbelevingen, ook al hebben ze er niets mee te maken maar dat komt vaak door de vele prikkels tegelijkertijd die van alle kanten komen en we moeilijk kunnen filteren Nee, we voelen ons niet goed in groep, helemaal niet. Ik ga dus ook niet graag naar familiefeesten of zo. Ze zullen het niet begrijpen, maar dat hoeft ook niet meer voor mij. Eén iemand van mijn familie bij mij is ook meer dan genoeg, of twee, drie is het maximum. Familiefeesten vind ik echt verschrikkelijk, ik geef dat eerlijk toe. Ik mijd ze liever, neem me elke keer voor om te gaan, doe het ook vaak, maar dat doet me dan geen deugd, integendeel. Ik ben vaak ziek op die momenten, ik ben dan ook echt ziek, dat is geen verzinsel of zo. Ik voel mij bij die mensen dan ook niet thuis…. Kunnen ze niets aan doen, maar het is wel zo… Ik voel mij heel klein in mijn familie, een nietsnut, dat heeft ook zo zijn redenen. Het begrijpen doen ze niet, ze weten ook niet wat PTSS is, dus ja…. Ze blijven zich liever blind staren op borderline, dat gevoel heb ik toch heel vaak, waarvan ik overigens ook heel kwaad word.

Ik heb ook faalangst, dat is één al vermijding. Angst om iets verkeerd te doen, dus doen we maar niks, dan kunnen we ook niets verkeerd doen. Dat is het heel simpel gezegd. Mijn schoonbroer noemt het “lui”, hij doet maar, ik weet dat ik alles behalve “lui” ben, integendeel zelfs. Ik heb al faalangst van in de kleuterklas, dat komt van ergens…

Ik heb ook nog andere angsten en angst werkt vermijding nu eenmaal in de hand, dat kan op allerlei gebieden zijn… Maar bij mij zeker als het aankomt op presteren, beoordeeld worden en goed moeten doen en niet mogen falen en de dingen juist moeten doen. Maar soms ook gewoon van mannen, ik heb zelfs jaren een relatie gehad met een vrouw uit angst voor mannen. Dat vind ik nog steeds heel erg, maar dan ook echt heel erg. Voor mijn ex nog het meest. Het is wel het toppunt van vermijding… dat zegt iedereen, maar blijkt ook heel veel voor te komen bij PTSS: lesbische relaties aangaan en eigenlijk hetero zijn….

En veel spanning voelen natuurlijk,  ik ben een stresskieke. Ik heb een eetstoornis, een eetstoornis is trouwens ook een groot symptoom van PTSS en ook een eetstoornis zou enkel verder komen uit vroeg kinderlijk trauma volgens de laatste nieuwe inzichten. Een kind op zich kan op heel jonge leeftijd al heel veel duidelijk maken met al dan niet te eten, dat weten ze in de kinderpsychaitrie al jaren, vandaar dat de laatste inzichten ook zeggen dat een eetstoornis ook een soort kinderlijk gedrag is bij trauma uit de jeugd. Maar ook die eetstoornis is onder controle, ik eet nu volgens Pascale Naessens, dat helpt, maar ik stop nog steeds met eten als ik gespannen ben. Vreetbuien heb ik echter al jaren niet meer gehad, de laatste keer was net na de dood van Gui, verder nooit meer…

En verdringing natuurlijk, wij willen niet meer aan vroeger denken, maar het gebeurt onvermijdelijk toch. Vandaar dat bij PTSS vaak EMDR wordt toegepast, dat is teruggaan naar uw trauma’s, naar vroeger. Daar had ik schrik van, echt waar, om de controle dan te verliezen, dus ik ben echt gebaat bij psycho-analyse…. Voorzichtig achteruit kijken om terug vooruit te leren kijken.  Dat heet verwerking. Maar ik moet ook weten vanwaar gedrag van mezelf komt of zo, voor ik er iets aan kan doen. En niemand moet me dan gaan zeggen wat ik moet doen, ik kies zelf wat ik doe. Sommigen vinden van niet, bij mij werkt het wel zo, als ik dat weet, ben ik gerust gesteld. Stom voorbeeld: ik vond het heel jammer dat ik met iemand niet meer kon praten zoals ik dat vroeger wel kon. Ineens viel mijn frank dat hij dezelfde naam had als mijn overleden partner en dat het daarvan kwam. Ik was gerust gesteld: het is dat maar, niks ergs dus en toen ik het wist en ik hem zag, praatte ik er gewoon mee. Voor mij werkt dat dus. Er had niemand mij voor hem moeten zetten en zeggen “en nu ga je er mee praten!” Dat werkt bij mij echt niet! En ja, dan is psycho-anaylse de therapie voor mij, heel overduidelijk…. Zelf tot inzicht komen…. Want die psychologe doet daarbij eigenlijk bitter weinig, dat is ook wat kort door de bocht, ze helpt je wel tot inzicht komen natuurlijk. De dood van mijn partner is voor mij ook een trauma, dus hier zie je weer die vermijding, maar ik heb er wel iets aan gedaan. En dat deed ik eerst al met die andere persoon een mail te sturen en zelfs onbewust eerder al…. waarvoor een psychologe dan heel handig is, want zij wees me er op.

Al bij al heb ik van weinig nog last, ik trek mijn plan, denk volop aan de toekomst, heb mijn triggers nog steeds, maar ik hanteer ze. Opnames zijn niet meer nodig, therapie ook niet meer zeggen zowat alle hulpverleners. Volgens mijn psychiater kan zij niets meer doen, volgens mijn psychologe kan zij ook niets meer doen… Ze loslaten durf ik echter niet…. dus ik ga er nog naartoe….

Nu ja, ik moet nu naar de psychologe gaan omdat ik met een fertiliteitstraject bezig ben en daardoor word ik vaak naar mijn eigen jeugd terug gekatapulteerd. Dat is doodnormaal en gebeurt bij mij gelukkig nu al en niet wanneer mijn kind geboren wordt (als er ooit al één komt), ook dat is een kenmerk van PTSS. Eigenlijk niet, want dat heeft iedereen die bezig is met kinderwens (terugdenken aan eigen jeugd), maar die trauma’s dat dan terug naar boven komen hebben natuurlijk enkel mensen met PTSS…. En daardoor zijn er wel wat puntjes van die terug naar boven gekomen zijn, al heb nog steeds niet gedissocieerd sinds ik ermee bezig ben of zo. En ja, ook de psychologe van het fertiliteitscentrum vindt dat ik zeker stabiel genoeg ben om een kind te krijgen, dat was een behoorlijke screening, geloof me vrij. Maar inzicht hebben in het hoe en waarom vond ook zij een enorm pluspunt en een teken van ermee om te kunnen.

En eigenliefde is ook probleem, onzeker over onszelf, dat hebben mensen met PTSS nu eenmaal. Als er je als kind rechtstreeks of onrechtstreeks heel vaak wordt duidelijk gemaakt dat je niets waard bent, dan geloof je dat ook, dat zit er ingebakken en gaat er amper uit. We zoeken wel heel vaak bevestiging, wat vaak ook verkeerd begrepen wordt. Ongelooflijk noem ik het dat sommige mensen denken dat ik vol over mezelf ben… die kennen me niet, heel duidelijk…. Bevestiging zoek ik wel, iets van erkenning omdat ik veel meer dan een ander nood heb aan de woorden “dat doe je goed” of “ik zie u graag”. En ik woon alleen, heb wel vrienden, maar ik woon alleen dus ik hoor het veel minder dan de doorsnee mens ook. Ik heb geen partner in huis die me zegt dat hij me graag ziet of dat ik lekker gekookt heb.

Dus ja, ik heb PTSS, maar ik kan er mee leven. Gelukkig maar. Volgens mijn psychiater komt dat ook door mijn intelligentie. Goh, ik ben trouwens hoogbegaafd blijkbaar, maar heb dat altijd verstopt en zou onbewust altijd ondermaats zijn gaan presteren, ook typisch blijkbaar. Maar goed, dankzij mijn intelligentie zou ik bitter weinig last hebben van die PTSS, zegt ze dan. Ik heb veel inzicht in mijn eigen denkprocessen en in het waarom ik iets doe. Ik ben daarnaast ook eerlijk en puur, ik ben haar ooit gaan zeggen dat ik tegen haar gelogen had bv, wel in een brief, maar ik had het gezegd (daar was ook een reden voor natuurlijk, maar ik voelde me toen zo schuldig) of dat ik niet was gaan werken omdat ik niet meer kon van de spanning en dan maar een joint had gesmoord en ja, dan natuurlijk moeilijk nog kon gaan werken; logisch…. Dat is al lang geleden, maar ik zei het wel, ik heb ze toen ook gebeld, wist niet wat te doen, wat moest ik nu zeggen tegen mijn hoofdverpleger (zei ze toen: “eerst en vooral rustig worden, bel hem op en zeg dat je ziek bent en ik neem u er vanavond nog wel bij na de laatste patiënt.” Ah ja, dacht ik, ik kan zeggen dat ik ziek ben, had ik zelfs nog niet aan gedacht…) Voor die ene keer wilde ze dan wel een ziektebriefje schrijven: wel maar één keer, maar ze had nog nooit meegemaakt dat iemand kwam zeggen dat ze niet was kunnen gaan werken door een joint hoewel ze goed genoeg wist dat zo iets bij haar patiënten wel meer gebeurt, maar die dat niet zo zullen komen vertellen. Dus voor één keer kreeg ik dat briefje, want ik was wel heel eerlijk geweest, ze was wel streng, ik mocht het geen tweede keer komen vragen, heb ik ook nooit meer gedaan, ik heb ook nooit meer een joint gesmoord omdat ik schrik had om te gaan werken (faalangst, hè, daardoor die joint, om te kalmeren!!!)  en ooit zei ze me zelfs: “ik wou dat al mijn patiënten waren zoals gij.”

En ik schrijf dit misschien nog het meest voor mensen die het ook hebben. Het kan leefbaar worden, heel leefbaar. Geloof er in! Al kan het een proces zijn van lange adem.

Hieronder nog een hersenwolk met echt alle symptomen (die je natuurlijk ook niet allemaal hoeft te hebben), ik pikte hierboven immers de belangrijkste uit….

PTSD wolk

Putje in, putje uit, hormonen, dromen, schrijven en bedankt! <3

Het is weer lang geleden dat ik schreef voor mijn blog, hè! Ik krijg nochtans veel positieve reacties en hoe langer hoe meer. Ik zou liegen als ik zei dat me dat niets zou doen. Mijn ijdelheid wordt er wel mee gestreeld.

 

Ondertussen schrijf ik ook officieel in bijberoep, dat wil nu zeggen dat ik er geld mee dreamsmag en kan verdienen. Ik was het een beetje beu, al dat gratis schrijven voor jan en alleman. Freelance schrijver, staat mooi, niet dan? Ghost writer? Tsja, het kan nu allemaal en er zijn wel wat projectjes…. De éne al wat groter dan de andere, dat is ook logisch. Het begon allemaal met een droom, of die ooit echt iets wordt, weet ik natuurlijk niet, maar goed, na al die gratis geschreven dingen, ga ik nu ook gewoon verder. Maar nu in opdracht van. En ook dat eigen boek, dat echt even on hold lig, wegens persoonlijke redenen, maar eender wat de uitkomst zal zijn van dat verhaal, ik ga het schrijven. Er zei me iemand dat een boek een happy end moest hebben. Ik vind van niet, zei ik. Dus eender welke richting het zal uitgaan, ik schrijf het gewoon. Ik twijfel nog tussen eigen beheer en een uitgever, beiden hebben zo hun voor en nadelen. Uitgever is zelf redelijk veel investeren, eigen beheer ook natuurlijk, maar minder. Uitgever is gratis reclame (enfin, dat zit ook mee in die investering natuurlijk), eigen beheer is echt wel alles zelf doen. Nu ja, ik vind dat schrijven fijn en zie verder later wel. Ik heb er al veel over opgezocht!

 

Ik heb weer even in de put gezeten, ik ben eerlijk. Ik had een eicelpick-up gehad, er was er maar één van normaal bevrucht. Dat was niet goed, dat is nogal logisch. Mijn ultieme droom blijft nog wel steeds mama worden, uiteraard. Ik kreeg wel een TP. Ik heb er amper over gesproken, maar twee weken geleden had ik heel veel pijn in mijn onderrug, ik was naar een optreden geweest. Kreeg daar enorm veel pijn in mijn onderrug, niet te houden zelfs. Misselijk geworden van de pijn, buiten op de grond gaan zitten omdat dat goed deed tegen de pijn, heel goed zelfs. Uiteindelijk naar de auto gekropen, letterlijk. Jong gastje zag me, was een jaar of 16, hij was bijna thuis. Is dan zijn ouders gaan halen, die me dan toch echt maar naar de spoed brachten. Ik had al 20 keer nee gezegd tegen iedereen, ze konden daar immers niets doen. Maar nu zei ik echt “ja”, ze vroegen me nog of ze iemand moesten bellen. Nee, zei ik, ik had al wel berichtjes naar mensen gestuurd die avond…  Dus ja…. Ik heb me nooit zo eenzaam gevoeld als die nacht op de spoed van Lier. Ik wist tijdens dat optreden al hoe laat het was, nu ja…. Ik zit dan zo elke keer wat in ontkenning, vertel er niet veel van. Een vroeg-miskraam, dat is toch hetzelfde als gewoon negatief testen, niet dan? Mijn psychologe vroeg me nadien wel wat ik wilde bewijzen met “nee” te antwoorden toen ze me vroegen iemand te bellen. Dat ik het alleen kan, zei ik. Waarom, vroeg ze? Omdat ik alleen voor dat kind ga, zei ik weer. Ik denk dat ze haar bedenkingen had, ik nu ook wel, haar vraag deed me nadenken, mijn antwoord ook, nog steeds.

 

Nee, natuurlijk is dat niet zo, maar ik zeg het mezelf graag… Dan moet ik er niet aan denken dat ik weer een embryo kwijt ben. Dan is het gewoon weer niets geworden, denk ik dan. Is voor mij beter te dragen. Tsja, ik heb een grote kinderwens en ze lijkt enkel groter te worden. Ondertussen moest ik weer naar de “grote” dokter, die me een heel nieuw schema gaf. Het is weer een hele boterham. Hij zei me ook dat hij niet zeker is dat ik ooit kinderen zal hebben. Maar zoals iemand me afgelopen weekend zei, zolang hij nog mogelijkheden ziet, zijn die er toch nog? Ja, dat is het zeker, maar ik heb een week echt de put in gezeten, ik was ook ziek, heel ziek zelfs. Dus ja, ik kon en mocht in bed blijven liggen. Ik was daar best blij mee ergens, in zekere zin.

 

Mijn psychologe is dan weer blij dat ik zo dicht bij mijn gevoelens zit, dat ik kan wenen en in de put durf te gaan zitten, om er dan weer uit te komen. Want ik ben heel veerkrachtig, zegt ze, alleen zie ik dat zelf niet in. Toen ik haar gewoon een paar weken geleden zei “weet je, het leven is gewoon niet leuk, ook al wil iedereen dat wel heel graag.” zei ze terug “Het leven is inderdaad niet leuk.” Nu ben ik aan het schrijven over de vind-ik-leuk-maatschappij, want die twee heel eenvoudige zinnetjes die we elkaar zeiden, gaven me inspiratie. Het is best boeiend in hoeverre ik zie dat ik niet hou van deze vind-ik-leuk-maatschappij en aanhanger blijf van: blijf a.u.b. ook zeggen wat er tegenvalt, zodat niemand ongelukkig wordt. Want dat creëren we nu wel, facebook draagt daaraan bij. Ik ken mensen die zelfs zeggen dat je daar niets anders dan leuke dingen op mag zetten en geen problemen. Waarom vraag ik me dan af? Dat is het leven toch. Mensen zijn depressief en zetten een lachende foto op facebook. Facebook = fakebook, zeggen er ook velen, net om die reden. Ze hebben vaak gelijk.

 

Ik schrijf daar dus wel over, ook over miserie. Met deze blog, maar ook op mijn profiel en ik heb er ook geen problemen mee om eens iets te vernoemen in een groep of zo. Ik krijg vaak privé-berichten dat het anderen helpt, die vinden dat het niet kan, zetten het dan wel onder het bewuste bericht of zo. Toch krijg ik gelukkig meer positieve berichten dan negatieve. Maar dat ik reactie uitlok, is sowieso goed, denk ik dan: positief of negatief. Met negatieve feedback kan een mens trouwens ook veel, heel veel zelfs. De mooiste commentaar openbaar vond ik deze toch wel:

Geheel begrijpelijke boodschap. De kans is groot dat de groep die je niet begrijpt.

  1. Geen gevoel voor sympathie of empathie heeft.
  2. Zelf erg afhankelijk is geworden van likes.
  3. Het gewoon niet heeft gelezen.

 Het is jammer genoeg de trend. Een trend die moeilijk te doorbreken is. De social media kunnen velen niet loslaten omdat het streeft naar hun ideale wereldje.

Gezien worden en veel waarde hechten aan een ‘like’. The meaning of their life.

Mensen die hier minder gevoelig zijn zoals u, ik ook, zijn veel meer geneigd om echte real life contacten te behouden of onderhouden.

Immers (zo vind ik) heb je meer aan een handjevol echte geliefden (vrienden en/of familie) dan een grote groep vrienden (waar het de vraag is of ze echt zijn).

Allereerst mijn compliment. Je kwetsbaar opstellen wordt tegenwoordig vaak verward met ‘zwakheid’ terwijl ik het asocieer met ‘moedigheid’ en ‘sterke karakter’. Wie durft immers tegenwoordig openlijk te spreken over zijn of haar gebreken. Die groep is in de minderheid.

Hopelijk vindt u wat u zoek.

 

Dat was als antwoord op het bericht: “het is oké om alleen te zijn, soms, maar niet constant”

Het beschreef heel goed wat ik wilde meedelen. Maar dan in zijn persoonlijk woorden.

 

Maar ik krijg veel privé-berichtjes ook, heel veel zelfs, zeker nu ik een facebookpagina heb, dat mijn blog hen zo helpt. Omdat ik er zo open over schrijf, over de pijnlijke rouwprocessen, over het enigszins “anders” zijn. Over het in de put zitten en er weer uitkruipen, dat dat ook nodig is, soms in de put gaan zitten. Zolang je daardoor terug energie kan krijgen en je er niet in wentelt, is dat goed. Ik weet dat dat voor mij werkt, even dat doen, dan kan ik daarna weer verder. Daar niet aan toegeven werkt bij mij juist omgekeerd. Zoals ik zei zat ik in de put, dat was sinds zaterdag voorbij, denk ik, of vrijdag al. Ik weet het niet juist. Ik had gezegd tegen mijn thuisverpleegster: “ik word zot van al die rommel hier” Op uw gemakske opruimen, zei ze, maar u niet forceren. Ik deed het, ging natuurlijk wel over mijn grenzen, uiteraard. Maar het blonk hier. Energie, dus….

 

Ik wil hier ook niet te veel over zeggen, maar de laatste weken blijft mijn plusdochter hier ook heel vaak. Dat meisje heeft het psychisch heel moeilijk, dus dat weegt door. Daar schrijf ik dus niet over, heel bewust. Ik weet namelijk niet of ze dat zo leuk zou vinden als ze dat leest over 2 jaar of 5 jaar of….  Ik merk wel dat ik desnoods kruip voor haar. Dat dan wel weer. Nu ja, dat ze het zo moeilijk heeft, is heel normaal. Maar zoals ze zeggen: hoe vroeger psychische problemen beginnen, hoe beter ze er uit kunnen geraken. We leven op hoop en ze komt hier graag. Ik begrijp haar, zei ze laatst zelfs. Van mij mag ze ook ongelukkig zijn, wenen, kwaad zijn en volledig zichzelf zijn. Haar vader vond dat ook belangrijk, ik dus ook.

 

Ondertussen ben ik dus ook weer bezig met hormonen spuitinfertilityen: een bangelijke combinatie die niet te onderschatten is, maar ik voel me inderdaad weer goed. Omdat ik voel dat het me deugd doet er terug mee bezig te zijn. Mensen waren me aan het aanraden om een pauze te nemen, maar net omdat ik nu verder aan het gaan ben, voel ik me ook weer beter. Ik ben weer bezig aan mijn grootste droom. Mijn moeder zei dat ik mijn eigen lichaam kapot maak. Waarschijnlijk is dat ook zo, maar waarschijnlijk begrijp je dat ook enkel als je echt geen kinderen kan krijgen anders en dat het volgens mij een natuurlijk instinct is om kinderen te willen krijgen. Nu ja, mensen rondom mij zijn gestopt met te zeggen “uw tijd komt nog wel” en anderen consoorten, terwijl ik al heel jong wist dat ik er geen kon krijgen, zelfs met traject en dat meestal ongepast vond en het zelfs pijn deed, hoe goed bedoeld ook. Ze zijn gestopt, nu zeggen ze niets meer, dat doet ook wel pijn, maar ja… Ik ben misschien nooit content, ik weet dat ze doorgaans niet meer weten wat zeggen. Dat dan juist wel zeggen, is nochtans ook heel helend. Gewoon zeggen dat je niet weet wat zeggen. Gek eigenlijk, dat men niet beseft dat dat juist goed doet om dat te zeggen in zo een geval. Maar het is zwaar, iedereen waarschuwde me vooral voor de psychische belasting van die hormoonbehandeling, maar ik vind dat ik vooral last heb van de lichamelijke belasting.

 

Nu binnenkort kan ik ook echt weer aan het werk kan enzo, ga ik ook weer terug echt dingen om handen hebben, buiten komen. Een mens heeft dat nodig, dagen alleen zitten, daar wordt een mens zot van. Letterlijk en figuurlijk. Ik ben nog steeds beperkt in mijn doen en laten, maar het gaat beter en beter, komt goed.

 

Ik heb mijn projectjes, mijn eigen projectjes en ik ga in overleg over wat ik voor kinderwens Vlaanderen kan doen. Ik wil verdorie echt terug dingen doen…. Echt doen…. Hoe langer je thuis zit en hoe minder je kan, hoe minder je ook zin hebt om iets te doen. Als je gaat werken, kuis je veel meer dan thuis te zitten. Dat is dus doodnormaal…. Dat heeft met energie te maken en ze noemen dat ook een bore-out. Dezelfde kenmerken als een burn-out, maar dan van verveling. Activiteit geeft gek genoeg energie. Mensen vinden dat vreemd als ik dat zeg, behalve -weer- diegenen die het zelf kennen of mijn gezinshelpster bijvoorbeeld. Die zegt dat ze dat overal ziet.

 

Ik heb ervoor gekozen met nu goed te laten opvolgen: psychologe (is nu ook min of meer verplicht bij ferti-traject, net omdat het emotioneel zwaar is), ik ga terug naar mijn psychiater enzo voort enzo verder. De thuisverpleging smijt ik buiten nadat de hechtingen uit mijn lijf zijn, ze zijn akkoord. En als het niet gaat, weet ik ze wel te vinden. Lukt wel, denk ik dan. Waarom zou het niet zijn? Ge zijt wel een plantrekker, hè, zei ze….. Na vijf jaren alleen wonen, zou het vreemd zijn dat niet te zijn. Ik zou dan ook niet meer alleen wonen, denk ik.

 

Nee, ik zat weer even in de put, ik kroop eruit! Ik krijg af en toe negatieve feedback over mijn schrijven, maar veel meer positieve. Echte bedankingen, die ik koester, echt koester, zeker als die hele privé-berichten ook uit het hart geschreven zijn….

 

Ik koester die, ik koester die echt… Dus doe maar gerust verder…. Echt waar. Heb geen schrik, ik ontvang ze graag.  Ik heb lang verlangd naar feedback, maar kreeg het amper, nu krijg ik het meer en meer, bedankt allemaal, echt waar. Ik leek zo voor niemand iets te betekenen, ik ben blij dat mijn facebookpagina daarin geholpen heeft. Het gaf me ook veel meer lezers. Onderschat nooit de impact van sociale media, positief en negatief, maar ze zijn ze.

feedback

 

Ik leerde ook een echte les: echte vrienden blijven, ze blijven echt. Ik heb een periode echt mensen weggeduwd, nadat Gui stierf, pas na de dood van Amber zocht ik ze allemaal weer op. En eigenlijk hebben ze me allemaal weer met open armen ontvangen. Ik heb veel vrienden, echt heel veel. Wij lopen elkaars deur niet plat, maar als we elkaar nodig hebben, zijn we er wel voor elkaar. Love it.

 

Op facebook heeft mijn pagina ondertussen meer dan 700 vind ik leuks en nog meer volgers en dat doet deugd, dat doet echt deugd. Dus ik ga naarstig verder, met mijn schrijven: met mijn schrijvende missies, zeg ik soms….

 

Dat doet me goed voelen, bedankt, echt waar!

Rouwen en zwarte schapen

sheep

Ik heb twee weken geleden een vriendin teruggezien die ik al even niet had gezien en als het praten is zoals je elkaar gisteren nog gezien hebt: dat zijn echte vriendinnen. Het was daardoor dat ook Guido bij ons kwam zitten, hetzelfde zowat eigenlijk. Al heb ik een hele poos moeilijk tegen hem kunnen praten, al stuurde ik hem daarover eerder wel een mail. Hij heeft die gelezen, dat weet ik zeker, aan een paar dingen, maar dat moet niet gezegd worden, dat is goed zo. Lekker veilig, zei ik tegen mijn psychologe. Al zei die dan weer: ik denk juist dat je er zelf al onbewust terug meer mee wilde praten als je zegt dat je veel meer naar zijn optredens ging dan anders… Ze heeft een punt, denk ik, ze heeft dat nogal vaak. Ik vrees dat ik een goede psychologe heb. Ja, soms is dat best te vrezen, ze weekt zo veel los. Dingen die ik niemand ooit vertelde en zij krijgt dat allemaal los. Brrrrrrr, ik heb haar dat al gezegd “maar hoe doet gij dat? Ik vertel hier zo veel wat ik niemand eerder vertelde.” En dan kijkt ze me met een vragende blik aan en haalt ze haar schouders op. Misschien weet ze het zelf wel niet. Het wil wel zeggen dat ze goed is.

Mijn psychologe dus, ja, ik ga naar iemand. En dat doet goed, ik ben naar haar beginnen te gaan toen Amber stierf, dat ook veel van Gui naar boven haalt en ik ook echt rouw om mijn grootvader al kwam dat besef pas bij haar en ook wel omdat ik met dat fertiliteitstraject bezig ben en dat echt wel zwaar is en altijd zwaarder wordt. Het was ook zij dat ze me zei dat ik me niet schuldig moest voelen dat ik het moeilijk vond om naar mijn grootvader te gaan, want dat het pure zelfbescherming was. Manu Keirse zei me dat hij in zo een geval mensen aanraadt om toch te gaan, met iemand erbij omdat het dan minder “vies” is, want iemand die je altijd als je sterkte opa zag zien aftakelen, is gewoon vies, zei hij. En wij leren kinderen daar niet mee omgaan, zei hij ook en dan kan je dat als volwassene ook niet. Wij leren geen afscheid meer nemen, zei hij, we leren niet meer dat aftakelen en de dood bij het leven hoort en kinderen worden er bewust van weggehouden, maar het maakt ze op dat vlak gehandicapt als volwassene. Vroeger speelden de kinderen gewoon naast opa die eerst lag te sterven en later in de voorkamer lag opgebaard. Ze speelden tikkertje rond hem als hij daar zo lag. Hij heeft gelijk, maar hij zei me eigenlijk: je moet dan in zijn ogen kijken en dan zie je dat dat nog steeds je sterke opa is van vroeger: ogen veranderen niet. Ik begon spontaan te huilen, doe het nu ook. Helemaal op het einde zei hij dat mensen die echt oprecht kunnen huilen door een rouwproces en geraakt worden door er over te spreken heel veel liefde in zich hebben en veel liefde kunnen geven. En helemaal op het einde wreef hij even mijn zijn hand over mijn rug en zei hij: “Als je al veel mensen hebt moeten afgeven, is pijn heel normaal maar zit je boordevol liefde voor anderen” Ik had nochtans enkel van mijn grootvader verteld, denk ik. Het was tijdens een les voor mijn opleiding, dus ja. Maar die ene zin, enkel aan mij gericht, deed me toen echt deugd. De man kreeg een oprecht glimlach van me die wilde zeggen “dank u!”

Ik leerde ondertussen ook dat rouwen gewoon liefde is en ook wel eren wat belangrijk is of was. Dat ook rouwen tijdens een fertiliteitstraject wil zeggen dat je eert dat een kind en liefde willen geven aan een kind voor jou heel belangrijk is en dat dat net mooi is en echte, pure liefde. Rouwen is dus liefde en eren… En ja, een kind is voor mij belangrijk, sowieso. Is ook duidelijk, anders zou ik niet blijven gaan en gaan, want ik kreeg op dat vlak weer heel slecht nieuws en toch gaan we verder en verder… Mijn psychologe vroeg of ik voor mezelf daar een grens had opgelegd in hoever ik wilde gaan. Nee, zei ik haar, ik wil mezelf later niet verwijten dat ik er niet alles voor gedaan heb. Ik heb de keuze: ik kan er over blijven dromen of er vollop voor blijven gaan, dan kies ik voor dat laatste, hoe vermoeiend en hoe zwaar het ook is. Vele mensen noemen me daardoor ondertussen zo sterk, vooral omdat ik het alleen doen en al zo veel tegenslag erin te verwerken kreeg en ik gewoon blijf doorgaan en meedraaien. Maar ik kan voor mezelf wel erkennen dat ik er verdriet over heb en ik ben er heel bewust heel open over. Ongelooflijk hoe taboe onvruchtbaarheid is, ik schrik er elke dag van.

Rouwen hoort bij het leven, ik kocht een doe-boek: “als een geliefde sterft”, ik pas de oefeningen toe bij verschillende mensen en het helpt wel, ik schrijf hen brieven enzo en ik speel met rouwkaartjes, maar ik doe het ook met mijn wenskindjes. Dat is goed zo, het helpt me en ik voel dat ik daardoor gelukkiger ben. Mijn psychologe zegt dat ik grotendeels bij haar kom om te rouwen, een constant rouwproces dat begon op mijn 17de omdat niemand dat ooit allemaal nog alleen kan verwerken, terwijl de wereld maar doordraait en er geen tijd gemaakt wordt om te rouwen.  Rouwen doe je zelf, maar hoef je niet alleen te doen, dat zei iemand me toen Gui gestorven was. Die blijft mooi en dat is wat zij ook zegt. Bij haar mag ik er echt ruimte voor maken. Ik mankeer psychiatrisch niets, daar mag ik gerust in zijn zegt ze, zelfs “vreemd gedrag” wat iemand regelrecht liegen noemde, vindt zij niet vreemd of liegen, maar gewoon rouwen. Fantaseren over wat had geweest kunnen zijn, is heel normaal bij rouwen. In dit geval ging dit over een foto van een kind, ik weet inderdaad nog dat mensen dat doen en er over vertellen alsof dat kind er ook is of was, dat mensen foto’s van een baby op facebook of wat dan ook zetten, omdat dat kind een kind was, maar je niet de kans kreeg het te leren kennen en niet eens de kans kreeg om er iets tastbaar van te hebben, er een voorstelling van kan maken of er anders over mag praten en dat dat net zo belangrijk is, hoe vroeg dat kindje ook weggenomen werd. In het boeddhisme is dat trouwens doodnormaal, nog een reden waarom ik zo van het boeddhisme houd. Elk leven of begin van een leven is waardevol, zeggen die boeddhisten immers. Daar wordt elke wensouder gewoon als ouder gezien en worden beeldjes gemaakt van sterrenkindjes, die ouders dan aankleden en verzorgen. Hier verklaart men je dan zot, heel cru gezegd, maar elke wensouders of elke ouder die een sterrenkindje heeft, zal beamen dat zij het liever ook zo hadden. Ik hoorde twee jaar geleden iemand zeggen dat mensen die hun king nog echt geboren hebben weten worden, ook al was het niet lang in leven of al dood blij mogen zijn, want dat zij er ten minste een foto van hebben. Want, zei hij, ik heb een kind en ik heb er niet eens een foto van, enkel een nietszeggende echo. Dat vond ik ook cru gezegd, maar ik begrijp hem ergens wel. Het is daarom dat mensen dat doen, leerde ik eerder al, zei mijn psychologe ook, omdat dat net zo belangrijk is.

De vorige keer vroeg mijn psychologe trouwens of ik iets wilde meenemen van Amber omdat ze ze wilde leren kennen. Ik nam een kaartje van haar mee, waar ze enkel “dikke knuffel, Amber” had ingeschreven… En ik vertelde met een glimlach op mijn gezicht over haar terwijl de tranen rolden over mijn wangen. Ik vertelde ze mooie dingen, dingen die enkel in een (h)echte vriendschap kunnen bestaan. Dat Amber me leerde dat knuffels niet bedreigend moeten zijn, maar dat mensen ze ook geven omdat ze je graag zien en dat ze me dan stevig vastnam en ik verstijfde zoals altijd en ze dan tegen me zei “rustig, je bent veilig, ik doe dit omdat ik je graag zie” en ik ondertussen tranen met tuiten huilde. Het was Amber die er niets van zei dat een hele dag niet at als ik bij haar was en dan ’s nachts vreetbuien kreeg en die uitkotste, ze zei er echt niets van, maar wist het wel. Het was Amber die me dan wel ’s morgens al lachend zei: ik heb wel 5 verschillende soorten choco, moet je eens proberen. Ze had haar eigen manier, zonder te bekritiseren, maar ik vond dat net zo fijn. Ik weet nog hoe ik in paniek was toen ik te horen kreeg toen ze die longembolie had en dat ik naar ze toe reed toen ze van de intensieve zorgen was. Even op bezoek in het ziekenhuis van Utrecht, even 150 km heen en dan weer terug om daar drie uurtjes te zijn.   Maar het was ook zij dat ooit naar me toe kwam gereden op een vrijdagavond toen ik een paniekaanval had en me onderweg al probeerde te kalmeren via de telefoon. De laatste keer dat ik samen met haar was, het was een week, bij haar thuis, was ze eigenlijk al redelijk slecht, snel buiten adem, veel pijn, …. maar dat het was de mooiste week die ik ooit had gehad. Gewoon samen zitten en letterlijk samen lachen en huilen. Ik troostte haar en zij mij, zeg ik weleens. Dat was ook zo… dat was echt zo. Ik weet dat op een moment tranen uit haar ogen zag rollen en ze bij mij ook kwamen en we elkaar toen vastnamen en echt heel hard huilden. En om dezelfde reden, omdat ze ging sterven. Ik zei haar vaak dat ik een groot meisje was en dat ik het wel zou aankunnen dat ze zou sterven, dat ze zich geen zorgen moest maken. Zij zei me dat ik de mensen niet weer moest gaan wegduwen zoals ik na de dood van Gui gedaan had, want dat ik ze nodig ging hebben.

Ik zit nu weer te huilen, zo intens die momenten…. Die hele week. Ik stuurde haar het liedje door van Emilia, I’m a big girl, it’s not a big thing if you leave me, but I will miss you much.

Ik kan nu wel zeggen: het is wel een big thing, dat wist ik toen ook al, maar ja, ik wilde het niet te veel over mij hebben, zij ging sterven en ik wilde haar ook gerust stellen, maar ik mocht van haar wel zeggen dat ik haar ging missen. Ik blijf bij je, zei ze, je zal het wel merken. Op een avond, twee weken nadat zij gestorven was, lag ik hier in bed te huilen, net omdat ze gestorven was en ik voelde precies een arm om me heen.  Ik denk dat ze me toen kwam zeggen dat ze er nog steeds was. Sommige vriendinnen zeggen ook dat het Gui kon geweest zijn, omdat ik hem nogal gevoeld had of hem soms hoor fluisteren en dat hij dan ook wel besefte dat ik veel verdriet had om Amber. Ik ben er zeker van dat ik Gui al meerder keren voelde, en toch blijf ik er zelf sceptisch tegenover: kan dat wel? Wil dat niet gewoon denken??? En bij Amber denk ik het nu ook…

Dat ik nu zo eenzaam ben, zeg ik vaak, ik ben mijn twee besties kwijt, maar ik heb veel vrienden eigenlijk en ook wel echte goede vrienden. Ik vraag me soms af waaraan ik ze ooit verdiend heb, maar ik mag mijn handjes kussen, ik noem nochtans niet snel iemand een vriend of vriendin. Mensen zeggen me dan dat je krijgt wat je zelf geeft en dat ik hen veel geef. Letterlijk en figuurlijk. Maar goed, Gui en Amber vertelde ik echt alles, voor hen stelde ik me echt open, echt volledig, al hebben ze er beiden lang over gedaan om dat gedaan te krijgen, maar ze namen die tijd ook, omdat ze geduld hadden zeg ik altijd. Omdat ze me graag zagen, zegt mijn psychologe dan. En vriendschap en liefde dat is geven zonder iets terug te vragen, dat leerde ik ook door hen.

In december heeft er iemand zijn beklag gedaan over mij tegen een vriendin: een van de dingen was dat ik niet eens de parking had betaald toen ze mij kwamen halen in het ziekenhuis. Dat is ook zo, ik had daar zelfs niet aan gedacht. Toen ik zei tegen die vriendin, zei ik dat ik er zelfs niet aan gedacht had toen. Die vriendin zei me gewoon “ah nee, dat is ook logisch, want gij vraagt dat zelf nooit en vindt het niet eens belangrijk dat ze dat betalen. Hetzelfde met naft of zo. Gij zijt al lang content dat ge iemand kunt helpen of dat ge samen ergens naartoe kunt gaan” Ze heeft gelijk, 100% zelfs…. Want het is net leuk om zoiets kosteloos te doen voor iemand, gewoon omdat je iemand graag hebt. En inderdaad: als ik dan toch al ergens naartoe rij, waarom zou iemand dan nog moeten bijleggen. Ik rijd dan toch sowieso naar ginder. Amber deed dat ook, zij vroeg nooit geld voor iets en ik nooit aan haar. Wij gaven elkaar gewoon dingen, ik kocht haar een cd van Guido Belcanto omdat ik wist dat ze die leuk zou vinden en zij kocht mij de film “walk the line” zo maar, er moet ook geen reden zijn om iemand iets te geven als je mensen graag hebt, dat is trouwens veel leuker dan met een verjaardag of kerst, want dan is het immers “verplicht” en dit zijn echte verrassingen en tekens van om elkaar geven…. Geld??? Is dat echt belangrijk, ik vind van niet. Het is vooral handig en daar is dan ook alles mee gezegd, in die zin is het wel eblangrijk: een mens moet immers kunnen eten en een dak boven zijn hoofd kunnen betalen. Het valt mij ook altijd op dat het just de mensen zijn die weten wat het is om met een klein inkomen toe te komen, het meest vrijgevig zijn, op zich is dat best opvallend, heel opvallend zelfs. Maar geld is ook vooral iets moois om iemand onverwacht te verrassen of gewoon een dienst aan iemand te verlenen en al eens twee euro voor de parking te betalen zeker als die persoon al torenhoge kosten heeft. Ik ben juist blij als ik iemand naar het ziekenhuis kan voeren en die dan geholpen heb, moet ik daar geld voor? Nee, want ik weet dat ik daar ook weleens mag blijven eten of zo, en dat het over 10 jaar pas misschien helemaal omgekeerd kan zijn… Wederkerigheid kost geen geld, vind ik, vinden al mijn vrienden, dat is iets onvoorwaardelijks bijna, dat vanzelf komt. Ik ben zo niet opgevoed hoor, tot op de cent moet je iemand juist betalen, anders komen er vodden van. Dat werd erin gedramd. Mijn ervaring leerde me ondertussen net het omgekeerde, niet gefocust zijn op die laatste cent of dat het wel helemaal juist betaald is of al eens een brood voor iemand meenemen als je naar de winkel gaat en zeggen: laat maar zitten, dat geeft veel minder vodden: het zegt namelijk: ik doe dat graag voor jou. Als ik vrienden dan toch al eens voorstelde om ze te vergoeden, kreeg ik meestal een blik van: wat zeg jij nu? Betaal de volgende keer op café gewoon een pint en het is in orde. Ik ervaarde dat al in het middelbaar, maar ik ervaar dat nu nog eens zo hard.

Maar ja, ik zei het laatst nog, die avond dat ik daar met die vriendin en de Guido aan dat tafeltje zat, zei ik dat ik naar Stijn Meuris was geweest en dat hij zei dat je in elke familie zo wel iemand hebt die er niet bij helemaal bij hoort en dat ik meteen dacht “in onze familie ben ik dat”. Guido zei spontaan: “Els, elke familie heeft een zwart schaap nodig, iemand moet die rol op zich nemen. Bij ons heb ik dat gedaan, bij uw familie heb jij dat gedaan. Dat is een nobele taak om op u te nemen.” Ik moest er wel mee lachen toen hij dat zei. Een heel goede vriendin zei me dat vorige zomer ook al eens: “jij bent gewoon anders”. Het was toen ik zei dat ik me minder en minder thuis voelde in mijn familie. (Het is nu te hopen dat ze me dat niet kwalijk nemen dat ik dat hier zet, het is mijn gevoel en ik zeg immers niets slecht over hen, ik neem hen dat ook niet kwalijk: ik ben immers anders, niet zij. Maar zelfs dan leert de ervaring dat dat verkeerd kan opgevat worden.)  Het was vorige zomer dat ik dat voor het eerst zei… Toen ik dat tegen mijn psychiater zei, bevestigde ze dat overigens, maar zei er wel bij dat die mensen meestal het meest trouw aan zichzelf zijn en dat je je kan afvragen wat dan het belangrijkste is.  Ik weet ook nog dat iemand me op mijn 15de ooit zei “ik ken niemand die zo haar best doet om normaal te zijn, maar het nooit zal zijn, jij denkt gewoon anders.” Ik heb er ondertussen gelukkig vrede mee dat ik anders in elkaar zit dan de doorsnee mens, ik ben er zelfs gelukkig mee ondertussen, dat is ook aanvaarden. Of zoals Amber me vaak zei “you’re wierd, I like you!” Ik heb trouwens bij mijn uitgelichte foto’s op fb een geweldige foto staan, ik hou namelijk echt van mensen die niet leven volgens de regeltjes, maar wiens vriendschap en trouw groter is dan eender welke regelgeving.

fit in box

Mijn goede vrienden zijn eigenlijk allemaal zo. Wij kunnen ook totaal verschillend zijn, maar dat is goed zo. We nemen ieder op toer onze plaats in, naargelang wie het nodig heeft, maar als het er eens af moet bij mij mag dat en als het er eens af mag bij een ander mag dat ook. Wij zeggen ook gewoon tegen elkaar “ik vond dat nu niet leuk dat je dat zei” en dan kunnen wij zeggen “ja, ik heb daar niet bij stil gestaan, sorry”. Verder wordt daar niets meer over gezegd, nooit meer, wij houden niet van oude koeien, maar het is gezegd, zonder ruzie, zonder onbegrip en we weten dat iedereen een fout kan maken. We kunnen zelfs zeggen: ik vind dat je de laatste tijd weinig in mij geïnteresseerd bent en als je dan zeg “Ja, maar met die kanker van Amber zit ik met niet veel anders meer in mijn hoofd.” en dan zeggen ze: “Dat begrijp ik”. Ik heb vrienden met heel veel empathie en dat mis ik veel bij andere mensen, heel veel, wij hebben dat naar elkaar toe. Ik moet er nooit half zitten te smeken van “he, ik ben hier ook! Luister eens!” Ik moet dat nooit bij mijn vrienden, ze doen het automatisch. Ze zeggen al lachend dat ik ook een luide stem heb, maar dat je daar niet aan kan doen, dat ik het goed kan uitleggen, maar ook plaats kan houden en maken voor de andere. En dat ik zelfs heel goed kan luisteren en dat ik dan nooit advies wil geven, maar gewoon echt kan luisteren en dat dat een bijna unieke gave is die mensen beter zouden hebben. En dan denk ik: ik heb goede vrienden, maar er is van allen een serieuze hoek af, dat is waar, maar net daarom zijn het mijn vrienden. Elkaars mankementen kennen en aanvaarden…. Mensen waarbij je jezelf mag zijn, dat zijn mensen die je graag mogen en die jij graag mag en ik ben blij dat ik zulke vrienden heb… En wij zijn allemaal keer op keer het zwarte schaap van de familie. Of zoals een vriend zei “mijn moeder zei toen ik kind was al “gij zijt ne rare!””

Dus vriendjes van me: dank jullie wel!!!! Bedankt om wie jullie zijn en omdat jullie mij laten zijn wie ik ben en bedankt dat jullie ook gewoon zijn wie jullie zijn! I like…

En ook bedankt dat ik mag “zagen” over dat hele fertiliteitstraject, wat jullie geen zagen noemen en dat ik mag praten over Sterre en mijn wiebeltje, over Gui en over Amber, opnieuw en opnieuw. Dat maakt me gelukkig, echt waar….

En onthoud:

wierd

Dikke merci Pascale (Naessens)

Oké, ik doe dit niet vaak, maar in dit geval mag het eens. Ik vind dat het hoog tijd wordt zelfs. Ik eet volgens Pascale Naessens en het maakt mij gelukkig. Heel kort gezegd.
 
Ik ben daar eigenlijk mee begonnen in het kader van een fertiliteitstraject, ik heb PCOS en mijn eicellen rijpen dus niet. Mijn hormonen staan ook helemaal paraplu daardoor en dat heeft dan nog eens een serieuze inpact op mijn gewicht! Nee, ik ben helemaal niet mager, maar daar waardoor ik daar vroeger eetstoornissen door kweekte, heb ik ondertussen vrede met dat lichaam en als anderen vette koe naar mij roepen, denk ik alleen maar “zielige mensen”. Want ja, er zijn mensen die dat roepen, je zal mij daardoor ook weinig zien eten buitenshuis, want dan krijg je het helemaal te horen. Hoewel, ik doe het nu toch ook al wel. Tsja, en mensen denken echt wel dat het van fastfood en chips is. Ik eet dat best wel een keer graag, maar meestal is het hier één keer per maand frieten nu, daarvoor zelfs één keer per twee maanden en verder was het bij mij elke dag wok. ‘s Middags meestal een slaatjes trouwens, met wat olijfolie en kruiden en dat was het dan ook. ‘ s Morgens was het doorgaans enkel een tas koffie. Nee, dat laatste kan men moelijk gezond noemen, maar de rest was nog best ça va, denk ik dan.
 
Nu goed, Pascale Naessens dus, het was bij Kinderwens Vlaanderen dat ze daarmee afkwamen, zou gunstig effect hebben op PCOS en misschien viel ik nog af ook. Ik las me in de op de site, maakte me lid van de officïele groep op facebook. Waar trouwens ook al iemand meteen begon te oordelen over elke dag een boterham met choco. Ik eet zelfs niet echt graag choco, maar kom. Dat was omdat ik zei dat ik niet zo graag in de keuken sta, voor mij alleen toch niet. Vandaar ook vaak een wok trouwens, dat is snel klaar. Ze vond dat ook geen houding als je aan kinderen begint. Trouwens, hoeveel mensen dat me al gezegd hebben dat je graag begint te koken als je voor je kinderen moet koken. Hoeveel moeders zouden er trouwens verder geen hekel aan hebben om uitgebreid te koken met of zonder een kind in huis. Nu ja, ik vond het tamelijk kort door de bocht gaan. Een wok is ook snel klaar, maar wel gezond, dat maak ik trouwens nog vaak klaar hoor. PN-proof zoals dat dan genoemd wordt.
 
Enfin, door dat bericht, kwam hier ook nog een diëtiste aan huis bij mij, die wel wat kent van fertiliteit en dus ook van PCOS. Net als de fertiliteitstarts zei die me trouwens dat afvallen moelijk zou gaan, misschien zelfs onmogelijk. De fertiliteitsarts noemde me zelfs nog mager met mijn hormoonwaarden. Ook een bril nodig, dacht ik. Ik weet nog dat hij tegen me zei: “ik kan aan u vragen om af te vallen, maar dan kan ik even goed vragen aan kat om in een hond te veranderen”. Humor heeft hij wel. Oh ja, er zijn dus verschillende oorzaken voor PCOS, ik heb de aangeboren, familiale varriant. Die blijkt ook de ergste te zijn, want weinig aan te doen en weinig kans op slagen bij fertiliteitstrajecten. Komt het door slechte eetgewoonten en een slechte levensstijl, tsja, dan is het al wat gemakkelijker niet waar? Mensen die echt weten wat ik eet, zeiden ook dat ze echt niet begrepen waarom ik zo veel meer woog als hen als zij elke dag afhaalmenu’s en broodjes aten. Nu ja, ergens was het een opluchting dat die arts dat zei. Ik wist het eigenlijk al wel, maar ik kreeg eindelijk bevestigd waarvan ik al lang overtuigd was: dat ik dik was, was niet mijn eigen schuld. Dat ik vroeger daardoor eetstoornissen kreeg, is eerder jammerlijk te noemen. Maar het is nu eenmaal gebeurd…
 
Nu had ik eerder al wel een proteïnendieet gedaan, twee keer zelfs en koolhydraatarm zitten eten. Dat tweede wordt door sommigen als gezonder gezien, maar in feite is het qua voedingsstoffen juist hetzelfde. Het is dus beiden niet echt gezond, maar wordt bij PCOS gezien als het enige dat echt werkt om af te vallen. Nu, ik viel daar ook nog amper mee af, de eerste keer wel ja, daarna stagnering…. Half jaar koolhydraatarm en ik viel geen gram af. Ik was gefrustreerd, want ja, je mag nog amper iets eten dan ook. Ik was dan ook heel sceptisch tegenover de methode van Pascale Naessens, weer iets dat niet ging werken, dacht ik. Maar die diëtiste zei ook al snel dat ik me niet moest focussen op afvallen, ten eerste wist zij ook niet of dat bij mij zou werken om af te vallen, ten tweede zei ze dat gezond eten veel belangrijker is dan gewicht. Daar zit iets in natuurlijk.
 
skip the dietIk ging op reis, had het boek “mijn pure keuken 1 & 2” gekocht en las me op vakantie in. Ook hier weer commentaar in die groep. Als ik echt wou, begon ik vandaag en niet na mijn vakantie. Laat ze maar praten, dacht ik. Toen ik stopte met roken had ik ook een dag voorop gesteld en dat werkte perfect en ik ben nog steeds gestopt trouwens. Zo ook hier. Ik ben trouwens ook niet meteen all the way gegaan. Ik zei die diëtiste dat ik nu eenmaal graag brood en pasta eet. Ze raadde me dan probodybrood aan en speltpasta, want in eerste instantie moet men zich goed voelen en als je dat graag eet, moet dat kunnen, zei ze. Een iet wat betere versie is dan misschien wel beter uiteraard. Ik ga hier niet de principes van Pascale Naessens uitleggen, die kan je zelf wel opzoeken op haar site als je zin hebt. Uiteindelijk komt het er kort gezegd op neer om veel minder bewerkt voedsel te gaan eten. Ja, dat impliceert ook minder koolhydraten, hetgeen ook logisch is. Maar (natuurlijke) koolhydraten mogen nog wel en dat vind ik wel een belangrijke nuance. Velen denken immers dat het niet mag. Een dieet noem ik het ook niet, want ik mag alles eten. Want je mag ook alles eten, zij geeft de stelregel aan van 20-30% comfortfood: dat is kort gezegd eten wat je wil, zeg ik dan. Dus als ik eens zin heb in friet, eet ik dat gewoon en als ik zin heb in een glas cava drink ik dat gewoon, maar als je er mee bezig bent, ga je het automatisch hoe langer hoe minder willen. Ik toch. Ik drink zelfs geen frisdrank meer, als ik iets drink met smaak is het bijna altijd vers fruitsap of thee (zonder suiker uiteraard), of water met een smaakje, zoals we dat hier noemen. Het enige dat ik van frisdrank nog lust, is Tonisteiner Citroen, maar daar zit dan ook geen suiker of aspartaam in en smaakt echt niet zo zoet in anderen hun ogen. In mijn ogen smaakt dat nog behoorlijk zoet.
 
En dat is bij mij het grootste effect, ik ben geleidelijk over gegaan, ik at in het begin nog heel graag mijn brood ‘s morgens, nu eet ik bijna elke morgen een fruitontbijt, zo lekker. Brood heb ik amper in huis. Zoals eerder gezegd: frisdrank smaakt veel te zoet en te chemisch. Snoep en koeken evenzeer, alleen chocolade eet ik nu wel graag (en dan liefst minsten 80% cacao), terwijl ik vroeger amper chocolade at. Ik blijf evenwel een zwak hebben voor chips, maar goed: comfort mag, niet waar? Ik ben ook geen fanatiekeling, als ik ga eten of bij vrienden of familie eet, eet ik gewoon wat de pot schat. Toen ik laatst bij mijn grootmoeder zat en nog niet gegeten had, was ik heel blij dat ik gewoon een boterham met kaas mocht eten en als ik onderweg ergens honger heb, ben ik in de eerste plaats ook gewoon blij als ik iets te eten vind.. Honger hebben vind ik echt niet aangenaam meer. Vroeger heb ik mezelf dat te veel opgelegd, denk ik…. Ik dronk ook liters cola-light vroeger, je wil niet weten hoe slecht ik dat nu vind smaken…. Ik krijg ook geen koffie meer binnen, al is dat dan ook weer niet erg, denk ik. Nu ja, kwaad kan het ook niet, dat ik dat niet drink: water, puur fruitsap, thee, water met fruit en tonisteiner citroen: dat is alles wat ik nog drink.
 
En ja, ik voel mij beter, mijn smaakpapillen lijken terug beter ontwikkeld. Een dieet vind ik het niet, ik mag eindelijk alles eten wat ik wil, zeg ik altijd, maar dan ook alles. Ook die friet en die chips. Ik ben er al wel mee afgevallen trouwens, wat zelfs de fertiliteitsarts ogen deed trekken, maar wat ze ook als supermotivatie ziet om dat kind te krijgen. Het is natuurlijk niet spectaculair, maar om het niet te verwachten, is dat gewoon super. En niet onbelangrijk: mijn eicellen reageren sindsdien op de hormonen. Daarvoor niet. Nu ja, ik ga echt niet zeggen dat het uitsluitend daardoor komt, want ik moest in dat nieuwe centrum voor ik begon te simuleren ook eerst een andere behandeling volgen. Eén die mijn hormonen meer in evenwicht zou brengen en de kwaliteit van mijn eicellen zou verbeteren. Dat lijkt zo logisch, denk ik dan, maar in dat vorige centrum kon men zo iets simpel niet bedenken. Och ja, die behandeling is ook redelijk ongekend. Ondertussen was ik zelfs kort zwanger, een vroeg-miskraam. Dat is vooral positief, vind ik. Vier maanden daarvoor werd het nog voor onmogelijk gehouden dat ik zwanger zou raken. Maar na 3 IUI in dit centrum, ga ik nu over op IVF met ICSI. Ik regaeerde op de hormonen wel ineens zoals in de boekskes zei de ferti-arts. Ik kan dat nog steeds niet geloven.
 
En bovenal, ik voel me ook veel beter met deze levenswijze, ik vind het heel lekker en zoals ik eerder zei: voor mij voelt het althans niet aan als een diëet, maar ik eet ook gewoon wat ik wil en ik kom zonder er al te veel mee bezig te zijn zo automatisch op min of meer 20 tot 30% comfortfood. Nu had ik een auto-ongeluk en daarna een operatie. Ik was nogal afhankelijk van anderen, ook qua koken en ik at zelfs terug opwarmmaaltijden. Dat maakte me echt niet gelukkig en vaak moest ik er zelfs van overgeven (of kwam dat nu door de hormonen?).  Nee, ik geloof echt dat het een gunstig effect heeft op mijn lichaam, ongeacht of ik nu zwanger word of niet: ik hou van deze levensstijl….
 
En oh ja, er zijn er velen die beweren dat haar recepten zo duur zijn om klaar te maken, dat is echt niet zo. De bloemkoolschotel is in mijn ogen zelfs supergoedkoop. Je kan echt wel volgens je eigen budget er eten van klaarmaken en wat ook leuk is: je hoeft er doorgaans echt niet lang voor in de keuken te staan! Koken doe ik imers nog steeds niet echt graag. En het is bovenal zo heel lekker. Ik eet verder ook weinig vlees, maar ook dan is dat perfect te doen. En ik pas zelf aan naar eigen smaak, ik vervang aubergines door courgetten bv, want ik eet niet graag aubergines. Gaat perfect en ook de olijven laat er ik overal vantussen, want die lust ik niet. Vervang ik wel eens door zongedroogde tomaatjes… Want dat vind ik heel lekker…. En ja, ik maak pasta pesto met spaghetti van courgette, dat heb ik altijd graag gegeten en ik pas zo veel dingen aan. Die pesto maakte ik daarvoor ook al zelf trouwens.
 
Ja, ik begon heel sceptisch in september en had in het begin een moeilijke overgang, maar die mocht er zijn van mij… Ik zag wel waar het me bracht, maar geleidelijk aan raakte ik helemaal gewonnen voor het gedachtengoed en eigenlijk wil ik nooit meer terug. Niet alleen mijn hormoonwaarden trouwens, maar ook andere bloedwaarden staan veel beter dan ooit daarvoren. En of het daarmee te maken heeft, geen idee, maar ik ben nu 32 en ik slaap zonder slaapmedicatie, ik nam dat al sinds ik 18 was en ik slaap behoorlijk goed, enfin, toch niet slechter dan met die medicatie. Terwijl ik het voordien zo moeilijk afgebouwd kreeg en wat ik echt wel wilde als ik zwanger zou worden (al nam ik al medicatie die mag bij stimulatie, zwangerschap en borstvoeding, dat had ik al wel aangepast natuurlijk) .
 
Ik voel me goed, ik voel me goed…. en ja hoor: dankzij Pascale Naessens: Dikke merci!!!!!
*
*
*
*
PS: Hier staan trouwens de boeken van Jeroen Meus en Pascale Naessens wel vredevol naast elkaar in mijn keuken. Dat is oké zo, vind ik, en kan in mijn ogen ook, want af en toe wil ik toch die zijn moelleux maken ook, dis is immers zo lekker… 😉  Koken met gezond verstand noem ik dat ook!  Ik hou stiekem nog wel van Jeroen Meus! 😉