Ik wil die ziektebeesten buiten, buiten zeg ik u!

ziektekiemen
Uit: “Er was eens het leven”: ziektekiemen

Nu ja, ik ben ziek. Niets echt erg: mijn neus zit de ene moment dicht, dan loopt alles eruit, ik heb hoofdpijn, keelpijn en oorpijn. Zo de normale dingen: een virusinfectie van de bovenste luchtwegen of eenvoudig gezegd: een verkoudheid. De ene verkoudheid is evenwel de andere niet, ik voelde me vooral gisteren heel erg belabberd. Ik stond ’s morgens op met keelpijn en het gevoel dat iemand watten in mijn oren had gestoken. Het prille begin, zo bleek. Naarmate de dag vorderde werd het erger. Dekentje onder, en ‘Allo! ‘Allo! kijken. Die Dvd’s zijn van de buren en ik heb ze geleend. Lekker cosy onder het dekentje met de kat dicht bij mij.

Vannacht werd ik dan wakker met een ontzettend droge mond en mijn neus potdicht, ik lag dus waarschijnlijk te slapen met mijn mond open, vandaar de droge mond. Nu, ik ben niet zo voor de neussprays die de neus openzetten, maar om te slapen, vind ik dat wel handig. Een namaak-Otrivine, die ik nog in Nederland kocht, in de neus. (In Nederland koop je die dingen bij de drogisterij en zijn ze veel goedkoper, vandaar! 😉 ) Zo kon ik verder slapen: neus open, mond terug dicht.

Nu heb ik wel wat te doen deze week en zei me er al iemand: “vlug, naar de dokter.” Het is zo een misvatting, een verkoudheid is een virus, aan een virus kan een dokter niets doen, maar dan ook niets. De mijne zegt dan gewoon “veel rusten en veel (water) drinken”, doorgaans zit je daar dan ook voor een ziektebriefje en niets anders.  Ik moet ergens altijd stiekem lachen als ik iemand hoor zeggen: “ik heb de griep, de dokter schreef me antibiotica voor.” Antibiotica is om bacteriën te bestrijden, niet om virussen. Maar ik heb ook wel weet van minstens één dokter die het gewoon voorschrijft als er kennelijk achter gevraagd wordt. Overigens zouden vele mensen wat ik nu heb ook al spreken van de griep. Ooit de griep gehad? Echt de griep dan? Dan ben je doodziek, er sterven niet voor niets nog elk jaar mensen aan. De griep is eveneens een virusinfectie, dat is waar, maar dan raak je geen meter vooruit. Ik heb dan doorgaans ook opstoten van koorts, gelukkig heb ik die, bij mijn weten nog maar drie keer gehad in mijn leven. Het zou kunnen. Een griepvirus muteert elk jaar, maar zou pas ongeveer na een tiental jaar genoeg gemuteerd zijn om je terug goed ziek te maken. Althans, zo leerde ik dat op school. Ik studeerde verpleegkunde, ik ben dus verre van een dokter, maar ik weet nog wel dat ik dat geleerd heb… en dat een dokter ons dat leerde, want we kregen best wel van heel wat dokters les. Mensen krijgen met andere woorden doorgaans dus heel weinig de griep, meestal is het een ander virus dat de boel wat komt verstoren. Tsja, de familie virussen is een grote familie, jammer genoeg…

Nog een fabeltje: van koude zou je ziek worden. Dat klopt dus niet: je wordt ziek van ziektekiemen. Het klopt wel dat die doorgaans enkel hardhandig kunnen toeslaan als je weerstand verzwakt is en dat, wanneer je het koud hebt, je weerstand even wat verlaagd is. Maar je wordt dus niet ziek van zonder jas buiten te lopen in de winter. Of dat verder zo aangenaam is, laat ik in het midden. Je wordt wel ziek van die man die over je in de bus met een verkoudheid zit. Maar dan enkel wanneer je eigen weerstand verlaagd is door vermoeidheid bv. Of ja, omdat je op dat ogenblik zit te bibberen. Die virussen worden trouwens doorgaans overgedragen door speeksel. Ja, dat is echt zo. Je zou nu zeggen dat de andere je toch geen douche geeft met zijn speeksel. Nee, helemaal niet, maar toch gebeurt het vaak zo. De andere praat tegen je en je kan het zitten hebben. Van een ander zijn glas drinken kan ook voldoende zijn, maar he: dat doe ik ook hoor. Ik wil geen kasplantje worden. (Overigens is het zo dat met hoe meer ziektekiemen je in contact komt, hoe hoger de weerstand wordt, je lichaam maakt dan antilichamen aan) Openbaar vervoer waarbij men op elkaar geplat zit, zijn dus wel heerlijke broeihaarden! 😉

Nog een reden waarom er meer mensen ziek zijn in de winter: gebrek aan verluchting. In de winter zetten we veel minder de ramen en de deuren open. Binnen is het warm, er is geen frisse lucht en daar houden bacteriën dan weer enorm van. Zeker als het dan ook vochtig is. Zet die ramen regelmatig open, beste mensen, het doodt de beestjes! Nog zoiets: stinkende schotelvodden: broeihaard, hè. Vochtig en doorgaans warm. Op dat vlak ben ik categoriek: ik heb enorm veel vodden. Gebruikt, de chauffage op om te drogen en daarna de was in. Hoe sneller die droog is, hoe minder de kans er bacteriën in kunnen gedijen. Nu ja, hier zullen anderen me in tegenspreken: want warmte en vocht: daar gedijen ze zeker graag in. Tuurlijk, maar ik kom er niet aan voor ze droog is en dan gaat ze de was en ik denk hoe sneller droog, hoe sneller ze dood zijn! 😉

Nog een bron: handen… Mijn huisarts geeft geen hand, ik vind dat top. Anderen zeggen dat het onbeleefd is van een dokter om geen hand te geven. Wees gerust: het is voor je eigen goed dat hij/zij dat niet doet! Nu ja, ik zag al meermaals dat mijn huisarts braaf zijn handen wast tussen elk patiëntencontact, maar op handen zitten heel veel beestjes. Denk er eens aan: je neemt er geld mee aan dat al weet ik hoeveel handen passeerde. Bovendien leerde ik op school hoeveel bacteriën deurklinken en lichtschakelaars bevatten. Net doordat die constant aangeraakt worden met de handen, maar dat wil zeggen dat je die ook krijgt natuurlijk…. Handhygiëne dus, ik ben een verpleegkundige, dat is dus een stokpaardje. Het is ook daarom dat verpleegkundigen bij het verlaten van de kamer de handen ontsmetten. Dat is niet omdat we “vies” zijn aan de patiënten, maar omdat we de patiënt van de volgende kamer niet ziek willen maken met de kiemen van de vorige. En, niet onbelangrijk, we willen onszelf ook niet ziek maken! In een ziekenhuis ben je nu eenmaal niet op vakantie.

Ja, ik ben ziek, ik had een verminderde weerstand want ik was oververmoeid door

witte bloedcellen
Uit “Er was eens het leven”: witte bloedcellen verslaan ziektekiemen

enorm slaapgebrek en kwam dan in aanraking met iemand die deze beestjes ook bij had waarschijnlijk. Wie dan? Geen idee, het kon de vrouw over mij op de bus zijn, de dokter-specialist die ik zag, de vrouw aan de kassa van de winkel of mijn nicht bij wie ik op bezoek ging. Wist je trouwens dat ze gemakkelijker worden doorgegeven voor je zelf echt ziek bent. Meer dan wanneer je immuunsysteem al op gang gekomen. Ik stel me dat altijd voor alsof de virussen in grote getallen afgemaakt worden door mijn witte bloedcellen. Vroeger te veel naar “Er was eens het leven” gekeken, denk ik. Dat was een tekenfilmpje waarin de werking van het menselijk lichaam heel eenvoudig werd uitgelegd, ik vond dat toen al interessant.

Nu ja, ik ben dus ziek: tijd om de ramen open te gooien…. Velen verklaren mij zot, maar als ik ziek ben, wil ik alle kiemen zo snel mogelijk buiten: verluchting dus! 😉 Rusten en veel water drinken verder. Dan zou het zo snel mogelijk voorbij moeten zijn.

 

Mijn brief aan Sinterklaas (2017)

sinterklaas-op-het-dak

 

Beste Sint,

 

Hier ben ik weer met mijn jaarlijkse brief. Ik blijf hem schrijven, misschien ben ik al 33: diep in mezelf blijf ik een klein meisje die elk jaar reikhalzend uitkijkt naar uw komst. Volgende week is het zover, dan bent u weer in België. Ik kijk er naar uit, het mooiste feest van het hele jaar.

Er is het afgelopen jaar weer veel gebeurd, beste Sinterklaas. Ik begon met vrijwilligerswerk bij Uilenspiegel. Psychiatrische patiënten/cliënten/GGZ-gebruikers of welke naam ze dan ook wensen, verdienen best een beetje aandacht, niet dan? Er is nog steeds stigma, ik vraag me trouwens af of dat ooit voorbij zal gaan. Ik ben er zeker van dat u dat ook niet goed keurt en het gebeurt eigenlijk constant, zelfs goedbedoeld is er constant stigma. Succesvolle artiesten noemen ze dan exentriek, de modale burger die wat anders is: dat is een andere zaak. Nu ja, ik wil me daarvoor inzetten, het is een missie, een doel geworden. Eigen verhalen delen, maar ook dat van anderen en dat doe ik al schrijvend, want dat doe ik graag. Het is mijn manier… zo heeft ieder toch zijn eigen manier, niet waar? Ik doe mijn best, ook het taboe rond onvervulde kinderwens en fertiliteitstrajecten wil ik zo verminderen. Ik maak van mij kwetsbaarheden mijn kracht, zegt men mij de laatste tijd en zo zou ik een stem geven aan een hele groep mensen. Doe ik dat echt, beste Sint? Soms is het best beangstigend, maar het is wel mijn manier om voor anderen op te komen, als ik dan toch geen verpleegkundige meer mag zijn, moet ik wel een andere manier nemen om dit te doen. Doe ik dit goed, beste Sint? Ik hoop het…

Ik ga je dit jaar weer hetzelfde vragen als vorig jaar en het jaar daarvoor en… Ik zou toch zo graag een kindje willen, beste Sint. Ik zeg wel dat ik elk jaar naar uw komst uitkijk, maar ik zou er nog veel meer naar uitkijken als je bij mijn kind kon komen. Ik ga ze weer zien, op facebook, de bezoeken van u aan al die kinderen en hoe leuk ik uw hele feest ook vind, dat kan ook best pijn doen. Och ja, ik ben er zeker van dat u uw best doet om die wens in vervulling te laten gaan. Maar ja, het is toch wel heel moeilijk waarschijnlijk. Het is ook best zwaar aan het worden, beste Sint, al die hormoonbehandelingen enzo. Elke keer zetten ze me in de menopauze om dan weer volop hormonen te krijgen, het is een uitputtingsslag, maar ik ga door. Ik heb nooit geweten dat een kinderwens zo diep kon zijn. Beste Sint, ik heb dit jaar normaal gezien een pick up en een terugplaatsing tijdens uw verblijf in ons land, kan u echt niets doen?

Bedankt trouwens, om vorig jaar ook mijn beste vriendin tijdens uw verblijf hier te helpen aan de overkant. Ik ben er zeker van dat u dat goed gedaan heeft en dan ze nu rustig aan de andere kant is. Men zei mij weleens dat u nog steeds in de hemel komt. Kan u haar veel liefs overbrengen en zeggen dat ik haar mis, maar dat het hier ook wel gaat? Kan u ook aan Guido vertellen dat ik me nog steeds zijn vriendin voel en zo goed mogelijk voor zijn dochter probeer te zorgen? Ook dat is best moeilijk, beste Sint. Ze heeft het moeilijk, u weet wel op welke vlakken. Het is een braaf kind, maar soms maak ik me er best veel zorgen over en huil ik mezelf erom in slaap. Ik doe mijn best, maar is dat wel genoeg? Voor haar mag u natuurlijk wel komen, ik heb nog geen flauw idee wat ze u wil vragen dit jaar, maar ik ben er zeker van dat u uw best wel doet om haar een mooi cadeau te brengen.

Beste Sint, ook dit jaar wil ik weer voor u klaar staan en mijn interim-job opnemen en door die schoorstenen kruipen moest er weer te veel werk zijn. Ik blijf deze job nog steeds de leukste van allemaal vinden. Ik heb nieuwe werkkleding gekocht, beste Sint en ik mag zeggen dat mijn nieuwe kostuum van betere kwaliteit is dan het vorige. Dat heb ik laten herstellen trouwens, reservekledij is steeds belangrijk.

Veel liefs,

Uw kapoen,

Els

Alias de Piet die vorig jaar van het dak viel

trein-exposure: een overwinning

tekening-van-trein-23414095
Heb ik jullie dat ooit al verteld? Ik heb eigenlijk een zekere angst om de trein en de bus te nemen. Hier in Mechelen valt dat goed mee, daar durf ik de bus te nemen, maar op plaatsen waar ik het niet ken…. Oh wee

Nu heb ik een auto, maar ook een busabonnement. Dat is naast het hebben van een auto nog steeds een besparing. Ik was vorige week mijn busabonnement vergeten en moest waarachtig 3 euro betalen voor een ticket. Nu vind ik dit ronduit schandalig, het was niet ver, maar met mijn voet kon ik niet verder meer. Die deed te veel pijn, dus ik de bus op: drie euro zei die man. Ze zijn zij zot geworden zeker? Wie betaalt er nu 3 euro voor een ritje vanuit het stadscentrum van Leuven naar het station. Ja, ikke dus, omdat ik na een stadswandeling van 2u niet meer kon met die voet.

Voor de mensen die zich afvragen wat er met mijn voet is, die is geopereerd. Mijn ligamenten waren, op één na, aan de buitenkant allemaal afgescheurd, de laatste was daar mee bezig trouwens. Die operatie gebeurde in januari, we zijn nu bijna november…. Ik denk niet dat die pijn nog over gaat gaan en ik loop nog geregeld met kruk. Zo dit even uitgelegd kan ik verder gaan.

Maar het is vooral goedkoper dan de auto voor alles te nemen, zo een abonnement: na twee maanden heb ik een jaarabonnement eruit aan enkel benzine. Ik doe bovendien minder kilometers waardoor ik minder snel op onderhoud moet gaan en een goedkopere verzekering kan nemen. Om over parkeergeld nog maar te zwijgen, dus als het enigszins kan, neem ik de bus. Het is bovendien ecologischer dan een auto en dat vind ik zeker ook een pluspunt.

Nu goed, waar die angst dan uit bestaat?
Veel vreemde mensen bij elkaar gekwakt op een bus…. Ik ben nogal gevoelig. Ik ruik mensen heel hard en oh, er stinken heel veel mensen. Met fertiliteit bezig is deze eigenschap enkel toegenomen trouwens, maar ook de etenswaren die ze bij hebben ruik ik. Ik rook over t laatst zelfs de pamper of inlegkruisjes van iemand, gewoon urine, maar ik rook het. Nu komt dit echt wel door fertiliteitstrajecten hoor. Nu is dat misschien geen angst, eerder een lastig probleem als je de bus neemt. Die kakafonie van slechte geuren heb ik liever niet in mijn neus zitten. Bovendien is op de bus zitten niet aangenaam omdat ze geen rekening houden met grote mensen, ik krijg mijn benen amper tussen die stoeltjes, ik ga dus bijna altijd aan de plaatsten voor de rolstoelen zitten. Met mijn kruk is dat dan nog niet zo vreemd ook. Hoewel, ik zie het veel mensen doen, je hebt er nu eenmaal plaats.

Op de trein is dit al veel minder, je hebt plaats en je zit minder zoals sardientjes op elkaar geplakt, waardoor eventuele geuren minder doordringend zijn. Hoewel, die man die gisteren zijn pita aan het eten was: niet zo fijn…

En toch vind ik dat het moet kunnen: eten op de trein, op de bus mag het al niet, maar soms zit je uren op de trein. Ik doe het verder ook als ik naar de redactievergadering moet, dan eet ik op de trein….

Dus ja, ik nam eerder al overdag te trein, maar gisteren ook ’s avonds. Ik ging naar een concert, dat was niet ver van het station Antwerpen Berchem. De auto parkeren zou daar een ramp zijn, bedacht ik me en met de laatste trein terug had ik nog tijd genoeg om van het concert te genieten en eventueel nog iets te drinken achteraf. De trein dus…

Nu heb ik dus wat angst, alleen op een trein, en ook in het station. Ik vind stations ’s avonds maar verdacht, nu ben ik ooit lastiggevallen toen ik nog met de trein ging werken in het station van Vilvoorde, dat dat waarschijnlijk een rol speelt, maar waar ik het meeste schrik voor heb, is een halte missen. Heel stom waarschijnlijk….

Ook dit komt omdat ik dit ooit voorgehad heb, met de laatste trein. Ik was nog maar 18, was opgenomen in de psychiatrie van Kortenberg, nu heb ik een angststoornis en kon ik toen redelijk paranoia genoemd worden. Ik nam de trein naar Kortenberg, deed ik vrij weinig eigenlijk en ik wilde afstappen in Kortenberg. Het was donker en vanuit een trein kan je heel slecht naar buiten kijken als het donker is, maar ik had geteld. Het was de juiste halte, toch zei de conducteur me dat ik er pas de volgende halt uit moest, die had net mijn kaartje geknipt, dus ik dacht dat die het wel moest weten.

Niet dus, ik stond daar, zondagavond. Ik zou te laat binnenkomen, ik belde de nachtverpleegkundige al maar: halte te ver, ik ga later zijn. Moest ik nog een stuk te voet naar de psychiatrie, er was ook geen bus meer en ik had schrik. Die paranoia dus, ik had toen schrik, alleen buiten in het donker. Nu legde mijn psychologe laatst uit dat dat geen paranoia is, maar eerder een reflectie van uzelf naar de buitenwereld. Ik had angst, niet dat ik echt dacht dat een ander mij meteen iets ging aandoen en ik het klinkt redelijk dom, maar het heeft vooral te maken met hoe je naar jezelf kijkt en dat je dan ergens denkt dat de buitenwereld je ook zo bekijkt, in dit geval vol angst en dat iedereen je in het oog houdt om die reden. Ik kan het moeilijk uitleggen, mijn psychologe kan dat beter. Ik heb dat overigens nu niet meer en toen zweeg ik er in alle talen over, het leek mij uitermate zot. En het was gewoon angst… Nou ja, gewoon…

Nu is dat dus mijn angst, dat was het al voor ik dat voorhad, haltes missen als ik het ergens niet ken. Dat is mijn grote angst aan openbaar vervoer. Nu, in tijden van smartphones is dat al iets beter. Komt voor een stuk ook omdat ik vroeger dissocieerde en ik soms op plaatsen “wakker” werd waar ik het niet kende en ik dan vol angst moest gaan zoeken waar ik zat en hoe ik weer thuis raakte. Als ik eraan terugdenk, dat was immens, die angsten toen…

Goed, nu heb ik mijn angsten voor een groot deel overwonnen, maar die trein nemen blijft een huzarenstukje. Overdag gaat dat wel, dan kan ik uit een trein mooi kijken wanneer we aan de halte zijn en wanneer ik er moet uitstappen. Ik blijft dan ook buiten staren, nee, ik wil niets missen. Ik begrijp mensen die in de trein in slaap vallen met andere woorden echt niet. In het donker kan men du buiten amper iets zien.

Toch zou ik gisteren die trein nemen, het was mijn voornemen, stukje exposure zou men in vaktermen zeggen. Ik moest van Mechelen-Nekkerspoel naar Antwerpen-Berchem. Een stukje dat ik gelukkig wel ken. Ik zit in het station: trein komt aan, ik stap op en zit. Oef, tegenwoordig geeft de trein blijkbaar aan wanneer die stop en waar die stopt. Enfin, die trein toch. Dat was handig…. Nu zat ik natuurlijk de hele tijd dat schermpje in het oog te houden… In het terugrijden hetzelfde. Het station viel mee, ik was er geen enkele keer alleen, maar met wel wat volk en de schermpjes waren er ook in het terugreizen en uiteindelijk dacht ik bij thuiskomst het volgende:

Naar Guido Belcanto gaan met den trein: cava kunnen drinken, geen parkeerstress (enkel zien dat ge de laatste trein niet mist) en (de fiets) thuis vlot kunnen parkeren voor de deur. Dat is voor herhaling vatbaar, spijtig dat hij niet altijd vlakbij een station in Antwerpen optreedt…. Domme toch…

Het is goed meegevallen en ik kan weer een overwinning op mijn palmares schrijven. Een overwinning die voor een ander waarschijnlijk niets is, maar voor mij iets groots!

Trajectcontroles in Mechelen: waarom ik wél een voorstander ben!

trucks te snel

Krijg ik net een berichtje binnen van een kennis via facebook: wist jij dat Bart Somers zoveel besteed heeft aan trajectcontroles? Ik weet het bedrag niet meer juist, het is veel, heel veel, maar ik vind dat een goede zaak, een heel goede zaak zelfs….

Voor alle duidelijkheid, ik woon in Mechelen en Bart Somers is onze burgemeester. Ik ben het niet altijd eens met het beleid va Bart Somers, maar ja: dit vind ik een goede zaak…

Dat ik ondertussen drie mensen rondom mij verloren ben in het verkeer, zal hoogstwaarschijnlijk wel meespelen. Het is geen prioriteit, zei die kennis. Hoe kunnen nu elke dag verkeersdoden door een paar paljaskes die vinden dat ze 90 mogen rijden in een zone 30 nu geen prioriteit zijn? Want zo noem ik ze… Zo een paar gastjes die vinden dat ze wat meer zijn dan de rest en maar wat sneller gaan rijden. Ik heb het hier niet over de sporadische te-snel-rijder, omdat hij een bord niet had gezien of eens 5 per uur boven de limiet zat, hè! Je ziet ze vaak, de snelheidsduivels, heel vaak en het is gevaarlijk, heel gevaarlijk.

Oh ja, je hoort er ook vaak die zeggen dat het is om de gemeente te sponsoren, dat zal zeker zo zijn, maar je hebt veel in de hand of je die op die manier mee sponsort of niet. Ik heb in de 15 jaar dat ik met de auto rijd één snelheidsovertreding gehad. Dat was deze zomer trouwens, ik reed kennelijk 60 of zo, gecorrigeerd 53, in een zone 50, ik dacht dat je er 70 mocht. Tsja, dan vloek ik even, maar denk ik ook: eigen schuld dikke bult. Ik vloek even op mezelf, niet op die camera of de politie of de burgemeester, maar op mezelf en niemand anders: ik reed daar immers te snel en ja, ik kon die 53 euro waarschijnlijk ook nuttiger besteden. Ik denk trouwens dat het volkomen verkeerd is om te denken dat ze het doen om de mensen te pesten of zo. Oh ja, die hoor je ook vaak….

Ik zeg doorgaans: verkeersregels zijn er om een reden. We rijden met heel veel rond op de baan en ik ben misschien een rebel en ga eens graag over de lijntjes, maar in het verkeer niet. En natuurlijk doe ik eens een stomme stoot in het verkeer, die doet iedereen wel eens en natuurlijk heb ik ook al eens geluk gehad omdat ik iets te laat gezien heb of even onoplettend was. Ik heb ook al een ongeval gehad: ik reed op een voorrangsbaan en de andere kwam van rechts. De andere was in fout, het was trouwens een zone 50 en ik ben er rots van overtuigd dat ik niet sneller reed, want ik had mijn GPS aanstaan en dat ding begint oorverdovend te tuten als je sneller rijdt dan de aangegeven snelheid. Nu ja, het is wel door dat ongeval, dat ik heel hard besef dat 50 al een serieuze snelheid is, want de klap was behoorlijk groot. Mijn auto was een totaal verlies, die van de tegenpartij ook en ik heb door die klap nog steeds gevolgen en het was mààr 50km per uur. Ik stond er overigens ook van te kijken wat voor een impact 50 km per uur kan hebben.

Nee, volgens mijn denk je compleet verkeerd als je denkt dat snelheidscontroles er zijn om de modale burger te pesten…

Ik ben voorstander van snelheidscontroles in elk opzicht…
Van mij mogen ze er op elke baan zetten en ja, ik zit er ook al wel eens boven, maar het zal nooit bewust zijn… en daar zit volgens mij bij velen de kromme redering. Ik hoorde iemand eens zeggen dat je per jaar toch zeker 10 overtredingen mag hebben…. Gekke redenering niet?

Nu ja, dat ze alle mensen die vinden dat het om te pesten is, dan maar goed “pesten”…. Misschien leren ze er nog uit, of misschien vlammen ze beter eens tegen een elektriciteitspaal omdat ze uit de bocht vliegen… zo ben ik mijn partner kwijt gespeeld, omdat de andere uit de bocht vloog door te hoge snelheid… Maar in dit geval wil ik een elektriciteitspaal, zelfs geen boom: dat leeft ook nog, een paal, zodat zij alleen er last van hebben en dan hopelijk veel last… Niet dood, want dan weten ze het niet meer: last, veel last…. Oh ja, misschien is dat gemeen van mij… maar doelbewust te snel gaan rijden, is gevaarlijk voor iedereen. En dat ze zichzelf in gevaar brengen is één ding, maar dat ze alle andere weggebruikers in gevaar brengen, vind ik onaanvaardbaar! En misschien zijn trajectcontroles niet de oplossing en misschien zijn ze dom geplaatst, dat laat ik allemaal in het midden… Maar elke maatregel om mensen aan de toegelate snelheid te houden en overtreders ervoor te straffen, juich ik toe… echt elke maatregel. Want hoe dan ook, er zullen er wel zijn die zich daardoor wel aan de regels houden en er zullen daardoor dan hopelijk ook minder doden of gekwetsten vallen…
Hopelijk wel…

Guido Belcanto – Liefde & Devotie

liefdeanddevotiebelcanto_gd47PZhGuido Belcanto heeft sinds vorige week een nieuwe cd uit. Je zou kunnen stellen dat ik fan ben, al hou ikzelf eigenlijk niet zo van dat woord. Het doet mij denken aan iemand op een verhoogje zetten en die dan te gaan aanbidden. Ik zie hem daar nog niet staan en ik zie mij er nog niet voor door de knieën gaan. Hoe ik ooit die associatie gemaakt heb, weet ik overigens niet. Misschien omdat er vroeger wel zo een programma was op tv. De naam weet ik niet meer, ik heb het een keer gezien: mensen die echt wel compleet gaga leken, al ben ik dat misschien ook wel: gaga dan. Oh ja, ik heb ook een poster van hem omhoog hangen: in mijn badkamer en dan nog wel recht boven de wc. Een kameraad zei erop “Het is precies dat ge hem uw bloot gat laat zien.” Letterlijk gezien is dat dan ook. Goh, ik heb die gekocht bij een veiling voor een goed doel dat opkomt voor kansarmen en ik moest er iets mee, nietwaar? Hij kan overigens slechter hangen. Hij hangt in het gezelschap van Johnny Cash, Nick Cave en Jim Morrison. Geef toe, het kan slechter en ze mogen allemaal mijn bloot gat zien.

Nu goed, hij heeft dus een nieuwe cd. Toen ik deze voormiddag naar het ziekenhuis reed, bedacht ik: laat ik daar nu eens een blog over schrijven. Nu ben ik geen muziekexpert, al heb ik wel conservatorium gevolgd, herken ik een re uit een sol en kan ik een beetje gitaar spelen en nog een beetje minder piano, ik heb wel gevoel…. Muziek is een taal, leerde ik overigens toen ik in het verleden notenleer kreeg, al vond ik notenleer meer bij wiskunde passen, ahum, ahum.  Nee, ik ben er wel mee akkoord dat muziek een taal is. Goede muziek doet veel, maar bij meneer Belcanto word ik in het algemeen toch meer geraakt door de teksten van de liedjes en die kunnen bij mij een gevoelige snaar raken. En gevoelens: ja, dat heb ik wel degelijk. Soms denk ik zelfs meer dan de doorsnee persoon. Een vriendin vroeg eens of ik niet hoogsensitief was. Het zou kunnen, ik plaats mezelf op dat vlak zelfs al niet graag in het hokje, maar het zou kunnen.

Een nieuwe cd dus. Ik zag eerst de bijhorende try-out. Een try-out, dat is een uitprobeersel, weet je wel. Sorry, insiders joke….

Ik zat, heb ik van horen zeggen, toen te glunderen op de eerste rij. Misschien was ik ergens ook blij dat het terug de échte Guido Belcanto was. Vorig cultureel seizoen toerde die immers rond met Barbara Dex en Jan De Smet met een ode aan Bobbejaan Schoepen. Niet dat ik iets tegen Bobbejaan Schoepen heb of zo, maar het was gewoon anders en niet hetzelfde. Goed, glunder, glunder, bling, bling en straal, straal: ik was content, gelukkig en heel blij die avond. Gisteren zei een kennis me nog dat ze het leuk vond als een zanger of muzikant op een podium fouten maakt, “dan is het echter”, zei ze. Nu ja, het was een try-out, dus was het hier en daar behoorlijk echt! 😉

Ik ben dus fan van Guido Belcanto, jaja, dus echt wel. Ai ai, ik zei het. Als fan zou je enigszins bevooroordeeld kunnen zijn over zo een nieuw album. Dat is ook zeker zo, ik ben me daar wel degelijk van bewust, maar ik ben niet zo iemand die alles van hem goed vind, dat zou trouwens gewoon ronduit creepy zijn, denk ik. Ik heb ook nooit eerder een bericht op een blog aan een cd van hem gewijd, dit is wel degelijk de eerste keer. Het wordt trouwens hoog tijd dat ik erover begin, want mijn inleiding lijkt wel heel lang te worden. Oeps…sorry, het ‘schrijven is schrappen’-gedeelte lijk ik maar niet onder de knie te krijgen.

Ik vind het album goed, heel goed zelfs. Ik las het elders al, maar ik hoor er dus wel hier en daar folk-geluidjes in wat ik zeer zeker kan appreciëren. In de auto begon hij afgelopen week te spelen bij het starten en dacht ik zelfs eerst dat ik Johnny Cash insteken had. Vraag me niet welk liedje het was, het was ook maar een fractie van een seconde, maar ik dacht het wel. En laat ons wel wezen: de songs van Johnny Cash mogen er zeker wel wezen (al ben ik daar dan dus ook weeral fan van, ai toch).

Het album is een combinatie van nummers die hij zelf schreef en covers. En die covers zijn geslaagd. Ik heb ooit gezegd dat elke cover van Nick Cave die ik ooit hoorde nog niet aan de enkels van de originele Nick Cave-song kwam (weer fan van, ai ai), maar bij zijn versie van Henry Lee moet ik dat idee toch bijstellen. Nochtans coverde hij eerder ook al “Where the wild roses grow”, maar dat vind ik dus effectief een mindere. Henry Lee daarentegen, ja die vind ik goed: heel goed zelfs. Ik moet er eerlijkheidshalve ook aan toevoegen dat ik Henry Lee bij Nick Cave zelf ook beter vind. Where the wild roses grow is misschien wel het bekendste Cave-nummer, maar in mijn opinie lang niet het beste.

Laarzen van Spaans Leder is dan ook weer een cover, van Bob Dylan (niet zo een fan van, het is te zeggen: ik vind dat hij geweldige teksten heeft, maar ik hoor hem niet graag zingen…. iets mindere ai ai.)

Johnny, vergeet me niet is dan ook weer een cover, maar hier ken ik het originele niet. Het klinkt wel goed. Van het originele vond ik op you tube enkel een echt oude versie waarin zo veel gekraak zat dat het ook nog moeilijk te beoordelen is. Vond ik dan weer. De meesten platen van wijlen mijn grootvader klinken nog stukken beter en mijn grootvader kon platen grijsdraaien. Het is een lied over verlies, verdriet en pijn. De eerste keer dat ik het hoorde, kwam het wel echt binnen. Iedereen die me hier een beetje volgt weet dat ik mijn partner 3 jaar geleden in het verkeer verloren ben. Een verlies waar ik nog steeds om kan huilen en letterlijke pijnscheuten door in mijn hart kan voelen. Magere hein nam in mijn omgeving al best wat mensen mee, maar geen enkel verlies doet zoveel pijn als dat van hem. De liefde is niet over, integendeel…. Ze zal altijd blijven bestaan. Daardoor dus, daardoor kwam het binnen. Ik hoor hem soms ook weleens. Nee, dat is niet vreemd, dat is volkomen normaal. Verder heb ik hier een 11-jarige in huis die wel heel graag meezingt van “Johnny, vergeet me niet”. Diezelfde 11-jarige maakte trouwens een tekening voor meneer Belcanto…. Pas op, appreciatie van kinderen moet je verdienen! 😉

Nu goed, de rest is wel naar zijn eigen hand, denk ik…. Ze gaan over de liefde, de pijn (die  dan bij de liefde hoort) en tsja, de zaken die eigen zijn aan het leven. Verliefd worden op Jodie Foster…. Ik denk dat iedereen wel zoiets kent. Ben ik lid op facebook voor alleenstaande mama’s en daar komt de vraag toch ook vrij geregeld: wie is je celebrety crush? Mijn ex is weleens kwaad geworden omdat ik zei dat mijn favoriete one-night-stand Johnny Depp was… Dat begreep ik dan ook weer niet. Een vriendin zei later dat het waarschijnlijk een gevoel van concurrentie gaf, waar ik dan weer mee moest lachen. Het was niet dat ik meteen met Depp de koffer in kon duiken. Nu goed…dit geheel ter zijde.

Beste Anna, dat is mijn favorietje van de hele plaat. Dat was al op de try-out zo en dat veranderde niet met de cd een paar keer op te zetten. Hierin wordt Anna aangesproken, een oude vrouw die nog naar de kerk gaat, om te bidden omdat hij zijn grote liefde kwijt is. Nu ja, waarschijnlijk door de grote herkenbaarheid hier. Ík zei het eerder al, mijn grote liefde verloor ik dan wel in het verkeer, het doet heel veel pijn. Is er eigenlijk wel een verschil tussen uw grote liefde kwijt spelen omdat de ander niet meer wil of door magere Hein? De pijn dan, bedoel ik. Ze willen zo vaak een verschil maken, ik weet niet of er dat is: rouwen doe je sowieso en pijn omdat je nog zielsveel van diegene houdt, kan ook in beide gevallen… Gewoon een terloopse bedenking.

Verder kan je wel helemaal uit de bol gaan op uniek specimen van de menselijke soort. Nadat ik uitgelegd heb aan de 11-jare des huizes wat een specimen is, is dat haar absolute favoriet. Dat iemand dan zei dat ze voor een kind wel een heel aparte smaak heeft, laat ik geheel in het midden. Maar ik hoor hier regelmatig “je bent crazy, ik vind het heerlijk”, komt ze dat nog in mijn oor zingen ook. Nu ja, ik vind het liedje wel heerlijk, beetje opzwepend vind ik, maar net daarom wel heerlijk.

Ik geloof werd al eens eerder op de plaat “la comédie humaine” gezet, vond ik toen al mooi en nu nog steeds. De man die ik verloor, die kreeg ooit die tekst door mij op een blad papier geschreven in zijn brievenbus. Ja lap, weer herkenbaar dus. Dat is volgens mij ook de kracht van de teksten: die herkenbaarheid.

Al die verspilde schoonheid: prachtig, prachtig, prachtig. Niks aan toe te voegen

Oh ja, er staan er nog op, maar ik vind het zonder zwanzen het beste album dat hij al uitgebracht heeft. Het klinkt bovendien als een mooi geheel, als een lang verhaal waarin alle songs een samenhang lijken te hebben. Nee, de cd staat niet dag in, dat uit op bij mij. Ik hou wel wat van afwisseling, maar hij stond toch al vaak op. Mijn moeder zei ooit “Guido Belcanto, daar moet ge u voor neerzetten en naar luisteren” Mijn moeder is trouwens niet meteen fan, ze is nogal neutraal, maar ging nu ook al een paar keer mee en niet met tegenzin. Ik ging dus ook naar de Roma vorige week, naar de première, ik zette mij neer en luisterde… af en toe volg ik het advies van mijn moeder, af en toe maar! 😉 Van bij het begin was ik mee en een en al oor. Dat wil overigens wel wat zeggen: mijn gedachten gaan soms naar links, rechts en daarbij nog van boven naar onder en ik geef toe dat ik daardoor soms moeilijk bij de les kan blijven. Dat was nu dus verre van het geval. Ik was blij dat ik bij de première was, het komende seizoen zal ik nog wel een paar keer gaan kijken, tsja…. Ik ben fan!

Guido Belcanto kwam, zag en overtrof! En ik zat neer en luisterde, de gevoelige snaren werden geraakt en ik ging die avond met een gelukzalige glimlach naar huis. Dank u mijnheer Belcanto, u doet dat goed.

*

Liefde & Devotie

01 | Johnny vergeet me niet 
02 | Jodie Foster
03 | Ik weet niet waar mijn meisje is
04 | Haar vader hield niet van mij
05 | Al die verspilde schoonheid
06 | Laarzen van Spaans leder
07 | Ik geloof
08 | Henry Lee
09 | Meneer de politieman
10 | Uniek specimen van de menselijke soort
11 | Mannen met een gebroken hart
12 | Beste Anna

In een productie van bassist Nicolas Rombouts en met opmerkelijke bijdragen van o.m. Naomi Sijmons (Reena Riot), Nathalie Delcroix (Laïs), Kimberly Claeys en Tom Van Laere (Admiral Freebee).
Release: 29 September 2017 (CD/LP/DL) 
Uitgeverij: Starman Records

www.guidobelcanto.be

Denken en denken over denken

2003, ik was 19 en ging naar een psychiater. Aangezien ik ze goed vond, mag haar naam hier wel vermeld worden. Ze was toen verbonden aan de PAAZ van het Dodoensziekenhuis in Mechelen. Dat ziekenhuis is ondertussen overgenomen door Sint Maarten in Mechelen en Dr. Clara werkt er niet meer.

Nu ja, ik kwam bij haar terecht na een opname op Sint-Augustinus in Kortenberg. Tegenwoordig heet die afdeling dan weer Klipp (een mens moet soms nog kunnen volgen, hè! 😉 ). Dat was psychoanalyse, ik ben daar vrij goed geholpen en zij stuurden me dus voor opvolging naar haar. Dit was vooral omdat ik al eerder op die PAAZ-afdeling gelegen had en ze in Kortenberg het nodig vonden dat ik bij een psychiater ging die aan die PAAZ was verbonden. Als ik dan terug opgenomen moest worden, kwam ik ten minste ergens vertrouwd en bij een psychiater die ik al kende. Ik had een vertrouwensprobleem en tsja, op de PAAZ van het Dodoens viel dat al bij al nog mee, omdat ik er al eerder zat dan vooral. Ik zat er immers voor in naar Kortenberg ging, maar wel bij een andere psychiater, maar die had ik wat minder graag. Dr. Clara zeiden ze dan in Kortenberg, want die was het gewoon om met jongeren te werken. Oké, zo gezegd, zo gedaan. Psychiaters moet ge een ook een kans geven. Ik was jong, maar ze luisterde wel naar mijn zieleroerselen. Ze was er akkoord mee dat ik geen medicatie wilde nemen en gaf best veel aandacht aan wat wel ging. Ze zei trouwens ook dat ik geen stoornis had, die was nieuw, maar gewoon kenmerken had. Nee, in haar ogen was ik niet meteen een psychiatrische patiënt, dat stelt een mens altijd toch enigszins gerust.

Nu goed, op een dag zat ik bij haar en plots zei ik:

“ik denk soms dat ik te veel denk, denk ik”

“Dat is veel gedacht”, zei ze “maar je kan niet te veel denken, je kan alleen te veel piekeren.”

 

Ik was dus 19, ik ben er nu 33 en die zin van haar doet me nog steeds nadenken of misschien toch piekeren. Ik weet immers nog steeds niet of ik er akkoord mee ben. Volgens mij kan ik wel heel veel denken zonder te piekeren…

Nu kan je je afvragen wat piekeren net is. Ik zocht net even de definitie op:

Piekeren is een gemoedstoestand waarbij een persoon langdurig in een (niet beheersbaar) pessimistisch denkpatroon vastzit. Deze gedachten kunnen van allerlei aard zijn bijvoorbeeld, negatieve ervaringen uit het verleden, persoonlijke zorgen (financiën of gezondheid) of angst voor maatschappelijke ontwikkelingen.

Bwah, ik pieker wel eens natuurlijk, maar dan denk ik toch vooral veel na.

Nadien kreeg ik in de les “psychiatrische verpleegkunde” te horen van de docente dat ik wel heel veel associeerde. Dat is ook zo, een kameraad zei eens dat dat een teken van intelligentie is, ik vind het vooral behoorlijk lastig eigenlijk. Ik zit daardoor vaak al met mijn gedachten ergens ver weg dan in het hier en nu. Gewoon omdat ik aan iets moet denken door een woord, een zinnetje of zelfs gewoon al het hemd dat iemand draagt. Het maakt soms ook dat ik al een paar stappen verder denk dan een ander. Daar kan ik ook voorbeelden van aanhalen. Nu heb ik zelfs daar soms last van. Want als ik al te ver associeer, begrijpen sommigen mijn opmerkingen niet. En als ze als grap bedoeld was, is het al helemaal dom om die dan te moeten gaan uitleggen.

Daarnaast noemt mijn moeder me ook al van kleins af aan een filosoof. Dat zit er dan weer in of niet, denk ik. Op mijn vierde vroeg ik haar naar t schijnt “moeke, als ge dood gaat, gaat ge dan met het vliegtuig naar de hemel?” om maar even een voorbeeld te geven.

Enfin, ik wil maar zeggen: ja, ik heb er soms last van dat ik te veel denk en nee, dat is niet altijd piekeren.

associatief-denken

Een tattoo

Ik liet een tattoo plaatsen, op 1 september 2017

Oh, ik had ooit gezegd dat ik er nooit een zou laten zetten, maar deze spookte al 2 jaar rond in mijn hoofd. Vele keren aangepast. Het ging van een hartje met engelenvleugels tot deze: een heel eenvoudig en sierlijk hartje met de naam Guido, waarbij de O een sterretje is. Oh ja, jullie weten ondertussen wel dat mijn overleden vriend Guido heette, Gui voor de vrienden. Dat was ook zo een twijfelgeval: zou ik Guido of Gui laten zetten. Eerst was ik er rots van overtuigd dat het Gui moest zijn, maar dan moest het Guido worden, dan weer helemaal geen naam erbij en gewoon een hartje en een ster…. Ik heb papieren vol geklad met eigen ontwerpjes. Ik heb ze getekend thuis, op café en zelfs vorig jaar in de les. Die laatste kwam daar ineens naar boven, misschien omdat we die dag ook les kregen over rouwen, de kans is groot, denk ik.

ontwerp tattoo Gui
Mijn eigen ontwerp

Nu ja, op 1 september ging ik dan naar de tattooshop, de afspraak lag al langer vast. Om 16u in de namiddag, ik was best zenuwachtig. Nog nooit een tattoo laten zetten  en tsja: wat doet dat, hè? Doet dat echt pijn zoals sommigen zeggen of is het peanuts zoals anderen dan weer zeggen? Tsja, ze maken wel een wonde natuurlijk…. Echt aangenaam leek het me sowieso niet….

Kwam ik daar aan, vol zenuwen. Blad moeten ondertekenen. Oh, ik heb het gelezen hoor, er stond in dat ik toestemming gaf om dat te doen en ook dat zij niet betalen voor eventuele laserbehandelingen. Verder weet ik het niet meer eigenlijk, dat laatste kon ik vooral onthouden omdat ik toen nog dacht: stel u voor, oh, ik ben mijn tattoo beu, diegene die ze gezet heeft moet nu maar betalen. Geef toe, dat zou toch al te belachelijk zijn.
Nu ja, de artiest die het bij mij ging zetten sprak geen of nauwelijks Nederlands, het moest dus in het Engels. Nu kan ik eigenlijk redelijk goed Engels: ik versta het heel goed en kan me best wel duidelijk maken in het Engels, grammaticaal zitten er misschien fouten in, maar dat is minder van belang in het verstaanbaar maken, denk ik dan. Nu goed, ik zei niet veel en moest denken op mijn woorden. Zo zenuwachtig dat ik was. Ik denk dat ik in het Nederlands ook al niet veel zou gezegd hebben, maar op een gegeven moment dacht de man precies dat ik hem niet goed verstond. Jawel dus, ik was gewoon zelf van weinig woorden. Hij zei ook nog “you need to relax.” Ja…. Dat dus…..

 

Goed, eerst bespreek je het ontwerp nog wat, de artiest geeft er zowat nog een eigen draai aan. Enfin, het is te zeggen: de Guido stond bij mij apart van het sterretje en hij had van de O een ster gemaakt. Ik vond het helemaal geweldig eigenlijk. Daar waar ik nog steeds lichte twijfel had om zijn naam erbij te laten zetten, was dat nu helemaal weg. Dat was het: de O moest een sterretje zijn. En hij had ook nog wat bolletjes toegevoegd. Ik was er helemaal mee akkoord, het was mooier gemaakt dan wat ik in gedachte had. Hij maakte een print en zette dan een printafdruk op mijn been.

Ik moest nog even zeggen dat de positie goed was en hij ging aan de slag…. Goh, pijn, dat viel echt goed mee eigenlijk. Zoals ik eerder al dacht: aangenaam was het zeker niet, maar echt veel pijn deed het ook niet. Ik lag er maar bij en werd helemaal relax. Echt waar. Op een gegeven moment kwam de zaakvoerder even vragen of ze even moesten stoppen en of ik iets moest drinken. Doe maar verder, dacht ik, a peace of cake. Het is maar een kleintje ook. De artiest stopte op dat moment net eventjes, iets met de pen en ik ging kijken. Oh, het was af, dacht ik. Nee hoor, pietje precies die man, nog hier wat, nog daar wat. Ik zat er gewoon op te kijken en ik werd er helemaal blij van. Toen hij zei dat het klaar was, heb ik hem wel 5 keer gezegd hoe mooi ik het vond, denk ik. Plastic folie erover en ik kon naar huis, nadat ik even de verzorging moest aanhoren. Babybilletjeszalf smeren alsof het een lieve lust is.

Het genas helemaal zoals gepland en volgens schema en ik heb nu een heel mooie tattoo

tattoo Gui
De uiteindelijke tattoo

en mijn Guido is nu voor altijd bij. Het geeft me een zeker rustgevoel, een zekere afronding, al is rouwen nooit afgerond,  maar het is iets wat ik moest doen. Een vriendin zei: hier ga je geen spijt van krijgen, het is niet dat die relatie ooit stopt. Ja, zo voelt het wel. Het is niet dat die relatie ooit stopt. Vandaar dat na lang twijfelen van mij zijn naam er ook bij moest. Weet je, van mij mag iedereen weten dat mijn onzichtbare partner Guido heette en als ze ooit vragen wie Guido is, zal ik juist heel blij zijn dat ik er nog iets van mag zeggen. Waarschijnlijk zelfs nog op mijn 80ste.

Zijn vader is er door ontroerd, zijn zus zegt “definitiever dan een trouwring” en zijn dochter vindt het helemaal te gek en wel heel lief. Die zit het zelfs tegen haar vriendinnetjes te verkondigen en mijn vrienden en familie: die zeggen bijna allemaal dat het zo mooi is en vooral veelzeggend, zelfs de mensen die niet houden van tattoos.

Ik ben vooral heel blij dat die er staat, ik ben blij dat ik hem zie staan als ik in kleermakerszit ga zitten. En ik voel me sindsdien wel heel gelukkig. Raar misschien, maar hij is nu terug dichtbij mij, dat was hij altijd nog, maar nu kan iedereen het heel subtiel ook terug zien.

Maandag, verwendag

Ik ben bezig met suprefact in het fertiliteitstraject. Het is moeilijk in te denken wat dat met je doet als je het niet kent. Het legt uw eigen hormonaal systeem eigenlijk redelijk abrupt plat. Dit gaat bij mij gepaard met migraine (en ik kan nu al meer tijdens migraine dan ik ooit voor mogelijk hield, men kan niet anders. IVF-woman are warriors! ), braken, misselijk en af en toe flauw vallen. Het maakt dat ik deze periode niet veel afspraken Awesome-quote-about-IVFgemaakt heb, ik wist dit nog van de vorige keer. Buiten komen is geen aanrader, elke prikkel doet de hoofdpijn toenemen, van uw sus draaien als je rijdt lijkt me ook niet aangewezen. Het is bovendien ook handig dichtbij de wc te blijven.

Gisteren had ik zo een –“stay-in-bed”-day. Zaterdag over mijn eigen grenzen geweest en dan gisteren nog iets erbij waar ik van schrok. Het was best verschietelijk. Een geruststellende mail van mijn fertiliteitsdokter doet in deze al wonderen.

Nu goed, het deed me besluiten er voor mezelf een verwendagje van te maken. Na al bijna een hele week mijn bed gezien te hebben, wilde ik vandaag aan pure vrouwenverwennerij doen. Nu ben ik niet zo van de make-up enzo en houd ik het liever natuurlijk…. Maar ik verzorg me wel graag natuurlijk.

Mijn haartjes dus, mijn trots…. Ze zagen al veel af door het hele fertiliteitstraject. Mijn weelderige haarbos is niet meer…. Ik heb daar al menig traantje voor gelaten. Mijn haar is heilig…. Ik werd geboren en het eerste wat mijn grootmoeder naar het schijnt zei was: “amai, die heeft veel haar”.  Ja, als ik foto’s van toen bekijk, was dat ook zo. Dat is nooit weggegaan. Mijn grootvader zei me als kind meer dan genoeg dat ik zo een mooi haar had. Dan ging ik met mijn hoofd op of tegen zijn buik liggen en ging hij er met zijn hand door…. Mijn moeder vond het misschien ook wel mooi, maar had vooral een hekel aan het kammen. Misschien zeg ik beter borstelen, een kam kon er nooit doorheen, nog steeds niet: de tanden breken erop af. Nu ja, mijn moeder had de gewoonte om het twee keer in het jaar te laten knippen, zo een kort carré’ke en dan kon het weer een half jaar groeien, dan terug in een carré’ke. Ik had ook zo een frou’ke. Toen ik 11 of 12 was besloot ik dat ook te laten groeien, ook de carré’kes wilde ik niet meer. Ik wilde lang haar: mooi, lang, dik en veel haar. Een keer had ik er genoeg van en liet ik het kort knippen. Nog in de kappersstoel had ik al spijt van mijn beslissing toen ik al dat haar de grond op zag vliegen en besloot ik al het terug te laten groeien… Tsja, dat haar dus

Ik begon met fertiliteit, soms vallen de haren met dikke plukken uit, komt door de hormonen zeggen ze dan…. Het dunt ook uit en dan had ik nog de pech dat ik in het ziekenhuis belandde en er heel veel van mijn haar kapot gegaan is door erop te liggen. Ik had daar geen borstel, maar twee dagen enkel liggen en geen borstel zijn bij mijn haar gewoon regelrechte klitten. Ik kan heel gemakkelijke natuurlijke dreadlocks kweken. Ik heb toen heel veel haar kapot zien gaan, ook daarna…. Ik borstelde elke dag mijn haar, maar ik had elke dag pluisklitten, elke dag…. Daar moest de schaar dan in…. Tranen met tuiten huilde ik. Ik liet uiteindelijk een kapster komen, aan huis. Zelf raakte ik niet weg. Dat was voor mij iets ondenkbaar…. Een kapster…. Ik haat kappers, ze knippen te graag en ik wil graag lang haar…. Maar goed, dit kon niet verder, ze gaf het een keratine-behandeling…. Mijn krullen waren lange tijd weg, maar mijn haar was weer heel, het brak niet af en er kwamen geen pluisklitten meer in. Mijn vrienden vonden het raar: ik met stijl haar, maar het zag er wel gezonder uit, zeiden ze.
Ik had alleen niet veel haar meer…. Ik kocht mutskes om kale plekken te verstoppen, want die had ik wel echt…. Het haar bleef uitvallen…. Ik deed ook verder met hormoonbehandelingen, zelfs bij mijn fertiliteitsarts zat ik er om te huilen. Dat is meestal familiaal bepaald zei ze: haaruitval en uitdunning door hormonen. Hier moet je afscheid van nemen, zei ze, maar je gaat iets veel mooiers in de plaats krijgen. Tsja, daar zijn we nog steeds niet zeker van…. En ik blijf een tristesse ervaren als ik mijn haar samen neem of mezelf in de spiegel bekijk. Ik heb terug wat volume, mijn haar gaat niet meer stuk van er dag in, dag uit op te liggen, maar het is nog verre van wat het ooit was…

henna5
Henna poeder, hierbij doe je de groene thee, olie en water

Bij verwennerij hoort voor mij dus zeker ook de haartjes verzorgen…. Nu ben ik op dat vlak een puur natuur madam. Ik neem Henna (die koop ik gewoon in Marokkaanse winkel), meng het met groene thee en Argan Olie. Dit is de haarverzorging op de traditionele Marokkaanse manier. Sommigen vinden het vreemd, maar het haar van een vrouw is bij moslims iets heel belangrijks dus weten zij wel heel goed hoe haar te evrzorgen! 😉 . Bij moslims is het haar van een vrouw iets van aantrekking. De borsten en de billen misschien ook wel, maar het haar van een vrouw heeft daar een iets wat ik niet kan benoemen. Daarom dragen vrouwen vaak ook hoofddoeken, het haar is immers enkel gereserveerd voor hun man en niet voor andere mannen. Nu ja, bij de Marokkaan waar ik mijn henna koop, ben ik wel vaak het uithangbord als ik in de winkel sta. Stond de man daar: “kijk, hoeveel volume en hoe dik en hoe mooi dat haar is, zij koopt al jaren henna bij mij.” Dat is overigens wel waar, ik gebruik het al sinds ik 18 ben en koop het ook sindsdien al in die specifieke winkel.

Ik moet eerlijk zeggen dat het nu wel al heel lang geleden is, net als ik het wel kan gebruiken misschien. Ik kan niet goed uitleggen waarom het er maar niet van kwam. Ik vond mijn grijze glinsteringen in het haar ook wel leuk en met henna zouden die nu oranje gaan worden. (Jaja, ik word grijs, op mijn 33 glinstert er wel meer dan één grijze haar. Ik kan overigens niet zeggen dat ik dat nu zo erg vind. Ik vind dat net mooi, net daarom wilde ik dit niet verloren laten gaan door henna…)

Goed, ik had een weekend in de hel… Ik ben die dagen al gewoon sinds ik met fertiliteit bezig ben. It’s a way of life, zeg ik ondertussen. Het is ook gek dat dat ondertussen inderdaad zo aanvoelt. Ik val overigens af, maar mijn borsten blijven groter worden, nog zoiets! Leve de hormonen.  Nu goed, na dit weekend in de hel, wilde ik vandaag zelfverwennerij. Ik voelde deze morgen aan mijn haar… Enige tristesse was daar weer: zo dun nog, zo weinig nog…. En ik besloot het gewoon te doen: bye bye grijze glinsteringen, ik smeer mijn haar vol henna. Het gaat goed doen.

Ik nam twee doosjes henna (ooit had ik er drie nodig), nam de olie en de groene thee en deed er water bij tot het een smerige drek werd. Het doet nog het meest denken aan een koeienvlaai, zeg ik altijd. Ik ging op mijn stoeltje in de douche zitten en ik begon het in te wrijven. Er vielen klodders op de grond. Dat is overigens niet erg, het is in mijn douche, dat spoelt gewoon weg. Pakte het daarna in met zilverpapier zodat het warm en vochtig blijft en laat het verder intrekken. Ik moet vandaag nergens naartoe, dus het kan echt de hele dag intrekken, de hele dag, tot vanavond laat, zelfs tot morgen… Een goede verwennerij voor mijn haar. Ik heb overigens momenteel ook heel veel last van psoriasis op mijn hoofdhuid en henna is daar een goed middeltje tegen, ook tegen eczema trouwens. Straks zal mijn haar weer zijdezacht aanvoelen, heeft het meer volume, zijn klitten weer weken verleden tijd en heeft mijn haar die warme oranjerode gloed. Ik sta er ook wel mee, al zeg ik het zelf. Mijn vader vond het ook mooi, zei hij vroeger altijd, en zo vaak zei die zoiets niet.

 

Verdere verwennerij, het valt mee hoor. Benen waxen: men zou kunnen twijfelen of dat verwennerij is, maar voor mij zijn gladde benen wel een waar genot en die hb je bij scheren nooit, vind ik.  Die smeer ik daarna trouwens in met kokosolie. De plak die hier en daar achterblijft van het waxen is er door de vettigheid zo mee af en het verzacht echt na het uitrukken van de haren.

 

Een peeling van mijn gezicht deed ik eerder deze week al, met zo een houtskoolmasker. Blijkbaar lopen er waarschuwing voor rond op internet, ik denk ook dat je er pure brol mee kan kopen, maar dat van mij doet alleszins geen pijn bij het er afhalen. In de goedkopere online producten zou echt lijm zitten of zo, in de mijne kan ik er niets van terugvinden alvast. Als je het er afhaalt, vind ik vooral dat mijn huid daarna ook zo zacht aanvoelt. Dat de beschermlaag van je huid ermee afgehaald wordt, kan ik me overigens wel indenken, dat is eigen aan peelmaskers, denk ik.  Maar ik heb wel het gevoel dat ik even veel properder ben dan daarvoor. Of het echt nodig, nodig is, dat weet ik niet, het zal wel een idee zijn. Ook mijn gezicht smeer ik daarna in trouwens. Hieronder een filmpje met mijn blackface trouwens. Keep on moving, want het jeukt…..

 

Ik vijlde nog mijn nagels en deed nieuwe nagellak op mijn teennagels. Op mijn handen doe ik dat nooit.  Vanmiddag ga ik gewoon wat tekenen of schilderen, ook dat is verwennerij en waarschijnlijk even terug wat liggen, want die suprefact maakt je ook gewoon doodmoe. De hoofdpijn is vandaag gewoon hoofdpijn en geen migraine, dat help wel. 😉 En voor vanavond maak ik een lekkere wok…. Snel, eenvoudig en lekker.

 

Ondertussen brandt de wierook en zit mijn kat naast mij te spinnen. Ik heb misschien niet veel nodig om mezelf te verwennen, maar dit is verwennerij op zijn Elsiaans!

Dag lief kindje van mij

Dag lief kindje van mij,
Ik dacht dat je hier al lang zou zijn
Ik hoop door mijn tranen door
dat ik je gehuil snel mag horen
Het duurt al zo lang
Het wordt moeilijk om sterk te blijven
Is er iets dat ik fout deed misschien?
Wachtte ik te lang?

Maar lief kindje,
als je van dansen houdt,
dan speel ik melodietjes voor je op mijn gitaar
en als je houdt van dromen,
dan laat ik je fantasie de wilde weg opgaan

Ik heb een kamer voor jou,
gewoon boven, als je de trap opkomt
Zodat ik dichtbij je zal zijn
als je ooit bang bent
en ik snel bij je kan zijn
als je roept
Het is een kamer vol verhalen
die wachten om verteld te worden
Ik wil je zo graag vasthouden

En als je houdt van lachen, lief kindje
Schilder ik voor jou een muur vol smileys
of elfjes of autootjes of wat je ook wat je maar wil

Ik heb nooit geweten

babydrawn
Kwam zo maar plots mijn potlood uit toen ik niet wist wat tekenen.

dat de de stilte in mijn huis
me zo doof zou maken
Ik heb ook nooit geweten
dat ik iemand zo hard kon missen
die ik nooit heb gekend

Ik dacht dat je hier al zou zijn, echt waar
Maar ik zal blijven doorgaan, wachten, hopen en vechten

Voor jou, mijn lief kind…. voor jou….

Kwetsbare sterkte… of zo iets?

Je hebt van je kwetsbaarheid je sterkte gemaakt…

Ik krijg die opmerking weleens omdat ik met mijn verhaal als ex-patiënt/cliënt/whatever in de psychiatrie anderen help en blijkbaar op die manier van mijn kwetsbaarheid mijn sterkte maakte…

 

Hoe doe je dat? Van je kwetsbaarheid je sterkte maken? Om eerlijk te zijn: geen flauw idee…

 

Ik denk dat het bij mij begon bij de herstelvisie in de psychiatrie, ik wist in het begin totaal niet wat dat was. Begrippen als empowerment en ervaringsdeskundigheid hebben nu geen geheimen meer voor mij. Denk ik toch, zeker is men nooit.

 

Het was via die weg dat ze me zeiden: “Doorbreek taboe, begin bij jezelf!” Hmmm, oké, dat kon ik wel misschien…. Mijn nabije vrienden weten allemaal dat ik ooit in de psychiatrie zat, aangezien ik ook ooit aan automutilatie deed, is er bij mij ook niet naast te kijken. Over mijn twijfels om de littekens te laten behandelen, zei mijn eigen psychiater ooit: “Erger zal het niet worden.”  Ik heb het uiteindelijk niet gedaan, het hoort bij mij vind ik. Oh ja, ze zijn lelijk, maar ze laten me ook zien vanwaar ik ooit kwam. Al blijft vestjes uitdoen altijd spannend…. Ik weet dat de nachtverpleegkundige op de PAAZ me ooit zei “Je zal daar later spijt van hebben, maar nu zal je me nog niet geloven.” Toen dacht ik “Och mens, ge snapt er niks van!” Zelf psychiatrisch verpleegkundige zijnde ondertussen, weet ik gelukkig ook dat ze veel meer begrijpen dan cliënten soms denken. Ahum, ik kreeg zelf ooit te horen van een meisje die zich aan het snijden was: ge snapt er niks van!  Ge moest eens weten, dacht ik toen…. Nu ja, soms vraag ik me door die ene uitspraak wel af: “Heb ik daar nu eigenlijk spijt van?” Ik weet het eigenlijk niet, voor mij is het normaal dat ze er zijn. Maar spijt van die automutilatie? Nee, eigenlijk niet! Het was een manier van overleven, ik deed het in dissociaties en ik wil niet weten wat er anders misschien allemaal kon gebeurd zijn.

Met mijn littekens kwam ik dus al langer uit de kast, al blijf ik dat moeilijk vinden. Mijn vrienden zijn wel volwassen genoeg om daar niet op de (ver)oordelen…

Maar verder: ja, ik zat ooit in de psychiatrie. Toen ik 17 was, kwam ik op de PAAZ: het noorden volledig kwijt. Ik kreeg de diagnose majeure vitale depressie met kenmerken van verschillende psychiatrische diagnoses. Best grappig achteraf gezien. Op die moment voelde het eerder van “Gelukkige verjaardag (ik werd er 18), vanaf nu bent u zot verklaard!” Ik weet nog steeds dat de eerste dag van die opname een medepatiënt van zeker 70 jaar oud toen aan me vroeg hoe oud ik was. 17 antwoordde ik, naar de grond starend want iemand aankijken durfde ik toen niet. Ik kan het nog steeds heel moeilijk als ik over mezelf moet praten. Zijn antwoord: “Zo jong en al in de psychiatrie. Eens in de psychiatrie, altijd in de psychiatrie.” Ik ging naar mijn kamer en huilde, ik wilde naar huis, ik wilde niet voor altijd in de psychiatrie zitten, zie je. Och ja, die opname duurde 3 maanden, dan werd ik doorverwezen naar het psychiatrisch ziekenhuis in Kortenberg, met een tussenperiode van even thuis te zitten en dan in afwachting even terug op de PAAZ, zat ik op mijn 18de daar een jaar op een psychoanalytische afdeling. Die redde zonder overdrijven mijn leven. Toen ik verpleegkunde studeerde, kwam ik nog een keer op de PAAZ en na het afstuderen kwam ik door klierkoorts weer in de psychiatrie terecht en dan nog eerder omdat ik iedereen wel zei dat ik iets anders had dan een depressie, maar iedereen bleef zeggen van wel. Ik weet nu zeker dat ik me toen niet had moeten laten opnemen, ik had gewoon rust nodig en de woorden: “Het is niet erg, het is maar klierkoorts, dit gaat voorbij, je hebt niet gefaald.”

Och ja, nu ja, dat was het, zo een 10 jaar geleden ondertussen. Ja, ik ken de psychiatrie dus, langs twee kanten, dat is soms een voordeel, soms een nadeel. Zoals met alles… Het grappige is dat sommigen me een zwaar psychiatrisch geval noemen en “kenners” me allesbehalve een zwaar geval noemen. Ja, ik vind dat lachwekkend, heel lachwekkend, kwestie van perceptie. 😉

 

Diagnoses, ik weet niet of ik daar echt in “geloof”, mijn psychiater spreekt ondertussen van: “deze vrouw met een traumatische voorgeschiedenis”, dat is oké voor mij. CPTSS, tsja… what’s in a name, kunt ge nog gaan discussiëren of die C erbij moet of niet…. Daar zijn de meningen ook over verdeeld, ik wil maar zeggen… Ik hou niet van hokjes, ik heb het nooit gedaan.

Nu goed: doorbreek taboe, begin bij jezelf… Ik schreef mijn herstelverhaal, ik werd door velen aangemoedigd dat te delen. Mijn familie vond dat iets minder leuk denk ik, maar voor mij was het een bevrijding. Het heeft me zelf ook heel hard geholpen én het hielp anderen. Ik kreeg bedankingen en mijn verhaal werd verspreid. Mensen zeiden me dat het hen deugd deed het te horen en dat ze er steun en moed uit haalden. Ik stond enigszins versteld. Het staat ook op deze blog trouwens (op de homepage, in de rechterbovenhoek vind je de link, er komt een nieuwere herziene (en meer up-to-date) versie die verschijnt in de Spiegel die uitkomt in december 2017)

Later getuigde ik ook op de Vlaamse hersteldagen, in kader van een groter iets, maar ik deed het. Faalangsttraining in volle glorie. Ondertussen zat ik al in debat met een psychiater…. Faalangsttraining vertienvoudigd…. Ik ben een psychiatrisch verpleegkundige/ervaringsdeskundige of het past misschien beter omgekeerd. Bij collega-hulpverleners merk ik trouwens dat ik cliënten vaak verduidelijk, bij cliënten dan weer omgekeerd en ik ben lang niet de enige. Sommige mensen die zo hard roepen dat hulpverleners geen eigen ervaring mogen hebben, zouden soms eens moeten weten. Cliënten trouwens ook, die denken vaak dat hulpverleners niet leven en niets meemaken, denk ik. Uiteindelijk zijn we allemaal mensen en ¼ van de mensen in ons land krijgt psychische problemen. 1 op 4, dat is naar t schijnt zo veel als: om de andere deur woont er zo iemand. Is het dan niet jammer dat er zo weinig over gesproken mag worden? Ik vind van wel…. Waarom mag men zeggen dat men aan zijn knie geopereerd wordt en niet dat men terug rust moet vinden, want daar draait het meestal. Mensen als ik kwamen 50 jaar geleden niet eens in de psychiatrie, toen was ik doodnormaal, enkel misschien een beetje een buiten de lijntjes kleurder, dat zei de hoofdverpleegkundige me ooit in Kortenberg. Het stemt tot nadenken, wat er nu beter was/is, laat ik in het midden.

Nu goed, na dat herstelverhaal, schreef ik nog over mijn eigen verhaal. Veelal voor mijn persoonlijke blog, ik schreef er zelfs dingen die ik nog niemand vertelde. Want van alle 8 diagnoses, is die van CPTSS wel de meest juiste, of die C er nu bij hoort of niet, en dat houdt in dat je heel veel niet vertelt wegens hertraumatisering. Dus in die zin, is dit ook mijn therapie: mijn verhaal neerschrijven en delen. Het is mijn therapie en ik help er anderen mee, hoe mooi is dat? Ik ben een exhibitionist met woorden, lol.

Het is dus blijkbaar heel simpel om van je kwetsbaarheid je sterkte maken, blijkbaar wel…

 

En met infertiliteit, nog een groter taboe, doe ik juist hetzelfde! En uiteindelijk leidt infertiliteit vaak tot psychische problemen, dat ook…. Er zijn overal verbanden. 😉  Het zijn missies geworden, passies zelfs.

En tot slot:  pijn kracht