Belcanto junior lag ongeboren in de vuilbak van de gynaecoloog

Ik vind Guido Belcanto goed. Moest ge dat nog niet weten, volgt ge mijn blog niet of kent ge me niet. Vrij simpel. Natuurlijk vind ik niet elk liedje goed, dat zou gewoon creepy zijn. Dat tot daaraan toe…. Ik heb er verder geen problemen mee…. Er is er echter eentje waar ik wel problemen mee heb. Nou ja…. “problemen”…. Ik had gisteren regelrechte tranen in mijn ogen op een optreden van hem. Geen tranen van ontroering, maar tranen van pure hartenpijn…

Over dat specifieke liedje heb ik het sinds deze nieuwe tournee zelfs al met mijn psychologe gehad. Tsja, dat wilt ook al iets zeggen. Bewust dissociëren, dat lukt doorgaans wel, effe afsluiten bij het inzetten van dat liedje en dan ben ik helemaal weg en hoor ik het niet. Gisteren lukte dat niet, ik ga er tegenwoordig ook gewoon dwars doorheen, bij nogal alles, gisteren probeerde ik toch zo hard en het ging niet: huilen dus. Stil, ik weet niet of iemand het zag, verder doet dat er ook niet toe…. Ik kon me niet afsluiten…

 

“Achteraan in de taxi zat ze stil met een traan in haar oog,
Belcanto junior lag ongeboren in de vuilbak van de gynaecoloog”

 

“Rauw”, zei mijn psychologe erop… toen ik haar dat zei, enkele weken geleden. en “dat moet bij u inderdaad heel hard binnenkomen”

Tsja, het is al een liedje van jaren oud en ik weet dat hij het zelf lang niet meer heeft willen zingen… maar ja, nu haalde hij het blijkbaar van onder het stof…

Why? Och ja, dat is ook een deel van t leven zeker? Bij sommigen dan toch…

Ik weet nog steeds dat ik te horen had gekregen dat ik geen kinderen kon krijgen en de volgende dag een meiske van mijn leeftijd heel eenvoudig zei “ik heb een abortus laten doen vorige week, ja al de tweede keer.” Ik had net te horen gekregen dat ik geen kinderen kon krijgen en zij vertelde het net alsof ze gisteren naar de bakker was geweest en het brood op was.

foetusLang was ik ‘lid’ van de “abortus = moord”-brigade, al besef ik wel heel hard dat dat kwam doordat ik wist dat ik misschien nooit zelf een kind zou hebben. Anderen poepen er maar op los en als er dan iets van komt, laten we het weghalen…. Ik begreep dat niet…. Wees blij… Oh ja, ik maakte wel plaats voor uitzonderingen, zieke kindjes, kindjes die het nooit gingen overleven, maar zelfs bij bepaalde handicaps moest dat kind toch geboren worden. Wees blij met het leven dat je zo maar even verwekt hebt, wees blij dat je het kan. Ik kan het niet en dat doet pijn…

Nu ja, ondertussen ben ik 33 en al wel wat wijzer en ik kan inzien dat abortus soms echt het beste is, zelfs al is er niets mis met het kind. Financieel, psychische moeilijkheden, gewoon niet het moment, … weet ik veel. Ik ben er ondertussen van overtuigd dat niemand zomaar een abortus laat doen. Op een uitzondering hier en daar waarbij wordt gezegd “abortus is goedkoper dan de pil te pakken”. Die heb ik echt waar ooit horen zeggen. Maar laat ons zeggen dat ik abortus niet langer veroordeel, want ik deed het ooit echt wel. Het blijft evenwel wel heel gevoelig… dat sowieso

Nu ja, ik ben deze tournee nog niet zo vaak geweest, het valt kennelijk ook op, kreeg ik gisteren dan weer te horen. Dat liedje is inderdaad rauw…. Enfin, het begint met wat ge allemaal in de boekskes kunt lezen in de wachtzaal van de dokter…. Heel herkenbaar, best grappig zelfs, maar die laatste zin…

Eigenlijk zou ik bij de inzet van dat liedje buiten moeten gaan of zo en dan pas terugkomen. Maar ja, dat doet ge ook niet…. Of ja, misschien is het wel beter om er gewoon door te gaan en helemaal te voelen. Wie weet?

Het doet gewoon pijn, dat ik er dan gisteren echt mee begon te huilen, was waarschijnlijk omdat het voor het eerst terug hoorde nadat ik na lange fertiliteitsbehandelingen te horen kreeg dat ik nooit een biologisch kindje zou kunnen krijgen… Mijn psychologe zal weer blij zijn, gevoel toelaten… Maar ik? Ik heb een paar liedjes nodig gehad daarna om terug oké te zijn… Ik probeerde wel hoor, in het hier en nu en mijn gevoel mocht er ook zijn van mij…. De pijn, de regelrechte hartenpijn om het rouwen van wat nooit mag zijn.

Ik vind deze tournee (Liefde en Devotie) verder prachtig, echt prachtig…. Maar dat… dat doet al van in het begin pijn, heel veel pijn… echte hartenpijn, een dolksteek recht door mijn hart… Nog steeds, al kan ik abortus nu wel rationaliseren, het gevoel gaat niet weg, gaat nooit weg en zal altijd pijn blijven doen.

En dat, dat wilde ik nu toch ook eens gezegd hebben, al van in het begin van de tournee is het “even alles uitschakelen in die geest van mij”, gisteren ging het niet en verdorie, die rauwheid deed pijn

een jaar na de comeback: bedankt aan de gasten van Get Ready!

get ready!Even een blogje tussendoor van mij: iets ontspannend en dus helemaal niet in teken van mijn onvervulde kinderwens, rouwprocessen enzo. Omdat het af en toe ook leuk mag zijn en het leven ook fijne dingen bevat. Gelukkig maar en ook hier denk ik dat ik best een stem aan velen geef! Dat dan weer wel.

In een blog van een paar jaar geleden las je al eens dat ik als tiener fan was van o.a. Get Ready!, 11 jaar en een bakvis, ik gaf hem ook de toepasselijke titel: mijn bakvisjaren.

Nu ja, ik mocht nooit veel naar optredens die tijd, mijn ouders vonden me daar simpelweg te jong voor. Een keer is mijn moeder dan maar eens meegegaan en ik ben nog eens naar een fandag geweest, bij de Feryn in Kapelle op den Bos, maar dat was vlakbij en t was nog licht, dus dat mocht en met een vriendin eens naar een optreden, dat mocht want haar moeder was erbij. Dat is echt alles. Ik was verder wel een echte fan en ja, ik was heel jaloers op vriendinnen die wel mochten gaan, met of zonder ouders, sowieso, ik wilde niets liever.

Nu ja, het maakte mij niet minder fan, ik was een bakvis en zij waren een Boyband: 1+1=2. Heel simpel. Ik had mijn favorietje, jaja, zoals iedereen.

Fan van het eerste uur: mijn liefde voor jou is diep zo diep….  Wij zaten in het 6de leerjaar en ik denk dat 3/4de van de meisjes in ons klas verkocht was. De jongens van onze klas zaten nog met action man te spelen en wij beleefden onze eerste platonische liefdes…. De vier gasten van Get Ready!

Dat ging verder, eens in het middelbaar. Ik was nog steeds geen unicum. Toen ik “want ik doe doodgewoon mijn eigen zin” meebrulde met de single cd, zei mijn moeder eens droogweg: “niks van, zolang gij in mijn huis woont, doet gij wat ik zeg”. Ze zei dat niet kwaad, ik was puber: ideale tekst voor een puber, denk ik, maar mijn moeder wilde toch even iets rechttrekken. Zomaar een anekdote die ik me nog herinner of hoe mijn vader mee begon te dansen naast de tv: ik zweer het u: geen zicht!

Och ja, ik hield er een hele knipselkaft van bij, hing posters in mijn kamer en kocht elke cd, single, maxi single en natuurlijk albums. De strips had ik ook en twee kaften. Drie T-shirts of zo en een kussentje. En de knuffel Oscar, de hond, die had ik ook. De poppen vond ik maar dom persoonlijk, maar die Oscar vond ik zalig. De dekbedovertrek wilde ik heel graag, maar die kwam niet binnen, zei ons moeder en zelf kon ik hem niet betalen. Tsja…

Alles opnemen, met cassettekes van de radio en videocassettes van de tv. Dat was nog die periode, kan je je dat indenken? Jaren 90…. Dat is geen 10 maar al 20 jaar geleden, he!?

Tot het voorbij was ik en naar Studio Brussel en Radio 1 begon te luisteren en bv Monza van Stijn Meuris een grote favoriet werd en zelfs toen al Guido Belcanto, the scene, The scabs, Boudewijn De Groot en ik voor de eerste keer echt geraakt werd door Leonard Cohen.  Teksten begonnen te primeren boven de fun en boven wie het zong. Muziek draait niet om jonge, knappe gasten, maar om…. je raadt het nooit: muziek.

Ik deed alles weg, behalve de albums, die wilde ik nog bijhouden en kreeg voor alles nog een aanzienlijk sommetje, aangezien ze hun hoogtepunt nog niet echt voorbij waren. Laat ons ook eerlijk zijn: dat hoogtepunt duurde jaren! 😉 Enkel de single Requiem hield ik bij! Dat was de enige single die ik echt wilde bijhouden, ik vond dat zo een mooi liedje. Toen mijn partner jaren later kwam te overlijden, kreeg het ook heel veel betekenis en zette ik diezelfde single tig keer op.

Op dat moment (de overgang van Get Ready! naar andere muziek) was er enige schaamte omdat ik ooit fan was geweest van Get Ready! Oh help, was ik dat echt geweest??? Niet dat ik ze ooit door het slijk ben gaan halen of zo. Al sinds een paar jaartjes begonnen nu toch enige nostalgische buien mij liedjes van hen opzoeken op YouTube. Toen vond je die weinig, nu vind je ze in overvloed

Oh, ik was uit nostalgie nog wel eens naar Get Ready! Geweest, naar Jimmy, Koen en die twee anderen waarvan ik nooit de naam geweten heb. Niets persoonlijk hoor, dat ik de namen van Jimmy en Koen wist, was eerder omdat ik er als 11-jarige zo een fan van was en nu niet meer. Ze kwamen in onze achtertuin bij wijze van spreken en het was gratis: parkpop 2016, Mechelen. Goed geamuseerd en zelfs nog kaarten gewonnen voor de 20 jaar Get Ready!. Dat werd afgelast, tsja…

Maar, niet veel later: comeback???? Serieus, dat menen ze niet? Dat was echt waar mijn eerste idee… Een vriendin stuurde het naar mij: “hier se, uw tienerjaren!” Wel ja, een comeback dus….

Voor mij blijft het vooral nostalgie, ik vind het zalig nu om naar optredens te gaan, al doe ik er niet veel. Dat hoeft ook niet, maar als ik daar zo op het reunieconcert zat voelde ik me vooral terug 12 jaar, alle zorgen aan de kant en gaan met die banaan! In de zomer nog twee keer elders geweest, maar dat viel wat tegen: trekken, duwen, nee, niks voor mij: zeker niet met krukken. Kerstspecial: oke, terug in een zaal, op een stoeltje op t balkon en rustig kunnen zitten zonder getrek en geduw, dat vind ik best oké. En, ja, nu waren er liedjes bij van die nieuwe cd die ik niet kocht: nostalgie weet je wel, dus de nieuwe hoefde ik niet te hebben, maar nu ga ik hem toch kopen….oeps

KLOPGEEST — speciale betekenis voor mij, heel speciale, diegene die mijn blog echt volgen weten wel waarom. Dus ik moet dat op cd hebben. Dat moet gewoon.

Verder is Get Ready! verre van mijn huidige muzieksmaak, maar kom, van mij mag hun poster hangen tussen Leonard Cohen, Nick Cave, Guido Belcanto, David Bowie, The Doors en Johnny Cash op mijn wc…. Het mag terug, de schaamte voorbij…. Muzikaal geen hoogvliegers die mannen van Get Ready!, maar ambiance verzekerd en gewoon pure nostalgie en die optredens daar in Ninove doen me in extremis genieten, echt waar en dat mogen ze weten.

En daarom, beste mannen, beste Jimmy, Koen, Glenn en Jean-Marie wil ik jullie bedanken. Persoonlijk kan ik het niet doen, want ik hou niet van geduw en getrek, dus ik ga niet aanschuiven na zo een optreden om het jullie heel oprecht te zeggen. Dat is volledig mijn keuze, anderen mogen dat wel doen en ik neem daarin niemand iets echt kwalijk, maar daarom doe ik het op deze manier. Bedankt omdat jullie af en toe mijn zorgen terug doen vergeten, me af en toe terug tiener deden voelen het afgelopen jaar en zelfs zo een liedje als klopgeest brengen, wat persoonlijk voor mijn van heel grote betekenis is. Ik nam het zelfs mee naar mijn psychologe: rouw- en verliesverwerking, het is me wat…

bedankt mannen, echt waar bedankt!

❤ you guys! 

 

 

 

 

 

een psychiater en een fb-groep: mijn twee reddende engels <3

Ik ben ziek, goed ziek: een witte angina, niet zo heel erg, ware het niet dat ik daar een zeer ernstige complicatie op kan doen en ik dus nu aan een heel hoge dosis antibioticum zit. Ik heb daar nu allemaal andere medicatie voor om de bijwerkingen daarvan te voorkomen. Tsja, het lukt nog, maar het is al bezig hoor: het ellendiger voelen van de medicatie dan van de ziekte zelf. Feit is wel dat ik het liever zo heb dan, om het even cru te zeggen, te sterven als gevolg van een complicatie. Het tast namelijk ook het hart aan:  acuut reuma, heet het.

Nu ja, lig ik hier vrij ziek te wezen, alle afspraken afgezegd voor deze week, behalve mijn psychologe en aangezien ik wat opener ging zijn… Met de nodige voorzorgsmaatregelen voor de bijwerkingen vertrokken en ik naar haar. Mochten er ongelukken gebeuren, dit was puur voor mezelf, ik moest van mezelf naar mijn psychologe. Al de rest is afgezegd of afgebeld, ik heb nood aan rust, dat benadrukte mijn huisarts zo hard en ik wil het eindelijk gaan toepassen, gaan zorgen voor mezelf… wow, het lukt nog ook, dat ik daarom nu babyvoeding moet eten enzo, neem ik er dan maar bij.

Ik wilde het even hebben over fb-contact versus echt contact. Dat kwam vandaag namelijk ook aan bod omdat ik na een misverstand, want meer dan dat is het ook niet, uit een online groep ben gesmeten met mensen die ook PTSS hebben. Ik zei tegen mijn psychologe: “dat doet deugd”

Haar antwoord “ik ben blij dat je het zegt. ” Oke, dat was dat. Het waarom dat dat deugd deed en zij dat goed vond, volgt in dit bericht.

images

Wel ja, ik merk nu op bijna een week tijd dat ik terug meer en meer in gevoel sta met mezelf.  Ik kan nu, dat las je ook mijn vorige bericht, perfect zeggen waarom alle PTSS-klachten zo hard terugkwamen, ik ben meer op mezelf aangewezen… en ook op mijn vrienden.

Ik dacht dat ik ze niet had namelijk, ik heb ze wel. Vrijdag zat ik daar, mij slecht te voelen, tot ik een berichtje stuurde naar mijn buurvrouw: mag ik mijn thee bij jou komen drinken? Ik voel me niet zo goed. Ze antwoordde: “jhaaa!!!!” Echt op die manier. Ze vroeg me wat er was, hadden we het ook over, maar daarna over andere dingen en dan zaten we samen t speelgoed van haar dochter op te ruimen. Dat voelt veel fijner dan even online te zeggen: ik voel mij niet goed, waar dan wel wat reactie op komt, maar geen echte verandering in gevoel. Enfin, het gevoel mag er zijn, maar door je dan op het speelgoed te richten, mag het er nog steeds zijn, maar krijg je ook een fijn en aangenaam gevoel. Dat heb je doorgaans niet echt op fb of zo. Soms wel hoor, maar nooit zo krachtig.

“ik ben blij dat je dat gevoeld hebt.” Zei mijn psychologe weer

Oh ja, ik belde ook naar een kameraad omdat ik iets wilde vragen, iets computergerelateerd en hij daar nogal wat van kent en we uiteindelijk ook persoonlijke dingen bespraken. Dat deed goed.

En maandag belde ik naar mijn moeder om te zeggen dat ik die angina had en ja, ik was wel wat geschrokken, omdat bij mij dan meteen die alarmbel afgaat van acuut gewrichtsreuma, help. Ik herinner me nog wat dat was.  Dat deed geen deugd en daarom wilde ik even mijn moeder horen. Mijn psychologe glimlachte.

Ondertussen ook een vriendin gevraagd of ze wilde komen, omdat ik zo ellendig ziek thuis alleen zat te wezen (klinkt even overdreven, kwestie het goed in de verf te zetten, lol) en zij kon nu niet, maar ze vroeg me maandag wel even hoe het nu ging. Zomaar, even een sms “hoe gaat het nu met je?”

Dat een vriendin, nadat ik alles vertelde van fertiliteit en de invloed van fertiliteit op PTSS en omgekeerd, zo schrok dat ze zei: ik wil iets doen, maar ik weet niet wat, wil je anders een paar dagen tot bij mij komen? En dat ik dat echt wel wil doen en zo lief vind van haar.

En dat dat allemaal kwam omdat mijn psychiater donderdag ook had gezegd dat als ik niet zeg hoe ik me voel, er niemand dat kan weten en er sowieso geen connectie kan ontstaan…. Dat het een misverstand is om te denken dat je hetzelfde moet meemaken om connectie te hebben, dat connectie pas ontstaat als je dingen deelt met elkaar. Die kwam echt binnen toen ze dat zei.
Dat dus in combinatie met uit de groep gesmeten te zijn.  Nu ja, ik ben de groep wel dankbaar, ze hebben een periode veel voor me betekend. Heel veel zelfs. Ik vertelde mijn psychologe ook wat er was gebeurd en zij was enkel “blij dat het zover was gekomen,  want ik stak er veel te veel tijd in”.  Zie eens wat je allemaal ervaren hebt daarbuiten de afgelopen dagen, zei ze, zelfs al lag je ziek te bed. Zulke mooie dingen. Oh ja, in eerste reactie zei een andere vriendin: we richten er gewoon terug een op. Deden we ook, moet van mij ook niet meer. Ja, ik zit nog veel op facebook, maar ik richt me terug op andere groepen, de “leuke” dingen: creatief met action bv, of de “ge zijt van mechelen als” en ja “de nieuwe GGZ”, want dat vind ik wel belangrijk. Dus, ik zit nog veel op facebook, ik woon ook alleen: dat speelt mee, maar ik merk ook dat ik me terug meer begin te richten op de dingen daarbuiten. Ik denk dat mijn psychologe me net geen applaus gaf. LOL

Ja, zei ik, ik was mijn vrienden kwijt. Nee, dat is niet waar, ik was ze niet kwijt, maar ik zag ze niet meer.
“Mooi, hè?!”, vroeg ze me?
Ik vertelde haar dat ik Dirk De Wachter ooit had horen vertellen dat je mensen hebt die goede en stevige wortels van thuis uit meekregen en dat er anderen zijn die dat niet meekregen en die zelf moeten gaan leggen en dat ik toen op die lezing van hem, meer dan een jaar geleden al dacht dat ik dat inderdaad gedaan had.
Zei mijn psychologe: “Ik denk inderdaad dat je dat al lang gedaan hebt, jij bent in staat tot zeer duurzame en langdurige relaties.”  Wauw, die vond ik mooi gezegd.

En tot slot zei mijn psychologe: je verloor jezelf helemaal in die groep, ja, dat is wat ik nu ervaar met terug dichter bij mezelf te staan waarschijnlijk….

closed door worthed

Conclusie, alle angsten die ik nu voel zijn PTSS-gerelateerd, maar zijn gewoon veroorzaakt/getriggerd door de fertiliteit deze keer. Waarom ik alles zo alleen heb willen doen? , vroeg ze nog…

Zei ik heel simpel “zo zit ik in elkaar, tegen beter weten in: elke keer opnieuw,  en nu werd er mij ook gezegd dat het veel te zwaar ging zijn voor mij, die hele fertiliteit, zeker als alleenstaande en ik wilde bewijzen dat ik het allemaal wel kon. Ik kon het ook allemaal, ik kon het zeker, dat heb ik ook gedaan, maar omdat ik dat zo hard wilde gaan bewijzen vertelde ik bijna niemand mijn angsten, verdriet en diepe pijn, want dat is ook fertiliteit”

Dat is een mooi analyse, zei mijn psychologe weer. Ik zeg ja, en zo kreeg ik uiteraard geen steun, ik zocht het dan in een PTSS-groep waar niemand begrijpt wat fertiliteit met een mens doet en ik zocht het andere in een fertiliteitsgroep waar niemand weet wat PTSS is en hoe het getriggerd wordt door al die echo’s  en die Pick Ups enzo. En ja, ik kan triggers bewust wegdissocieren en tegen mezelf zeggen “even tanden bijten, zo gedaan”, maar zo bijna 3 jaar aan een stuk…  zoekt dan toch ergens een uitweg en daarom heb ik nu herbelevingen.  Dat die nu meer naar boven komen, is omdat ik nu ook alles begin toe te laten.

Dat ik krachtig was, zei ze nog…. Krachtig binnengekomen en krachtig weer buiten gegaan, ondanks alle angst die er nu zit, ik kan het te baas. Dat is ook laten zien dat je fertiliteit aankan, maar wel op een manier waar je in kan toegeven: het doet verdomd veel met u als persoon, ook zonder PTSS trouwens.

Goh, en ik ben ook blij dat ik mijn blog terug meer aandacht geef: no nonsens, puur en soms heel rauw. Ik ben ik, ik heb mezelf terug en dat dankzij een treffende uitspraak van mijn psychiater vorige week en het uit een groep worden gesmeten op fb. Ik zou hen beiden op mijn blote knieën moeten danken. Natuurlijk zijn er nog aspecten die er in meespelen, uiteraard, er was al een hele weg naartoe aan het gaan… maar die twee waren nu zo even heel harde eye-openers.

Fertiliteit, PTSS en definitief ongewenst kinderloosheid

warriorNog eens een echt berichtje van mij. Het is zeer lang geleden, niet waar. Het ging dan ook echt niet goed. Ik kreeg te horen dat een eigen kindje er alvast zeker niet inzit. Definitief ongewenst kinderloos… bam, daar ging de deur in mijn gezicht. Ook al zat het er vrij lang aan te komen, het was een regelrechte deur die in mijn gezicht werd dicht gesmeten den hemel viel op me neer.

Het maakte ook dat ik heel open werd bij mijn psychologe, ik ga daar nu een jaar, maar er kwam veel naar boven. Ik heb PTSS, daar vertelde ik eerder al over op deze blog. Ik stond bij haar stil bij mijn gevoelens, maar daarbuiten bleef ik rennen, verder doen: zolang ik maar bezig was, was het goed. Vrijwilligerswerk, social media hier en een beetje helpen daar. Wil je helpen Els? Ah natuurlijk! Als je je niet goed voelt, en je bezig wil blijven is dat omdat je niet wil voelen…

Mijn lichaam riep ik echter op alle punten “stop”, ik viel overdag in slaap van oververmoeidheid, mijn psoriasis nam toe, had constante hoofdpijn, werd ook ziek maar het ergste van allemaal: ik kreeg terug angsten, later zelfs terug echt herbelevingen. Emotioneel was en ben ik een regelrecht wrak.

Ik heb het nooit echt gehad over de combinatie fertiliteit en PTSS. Ook al is de PTSS redelijk onder controle. Fertiliteit triggert het op alle punten. Nog maar heel simpel een speculum en zoals ik eens tegen mijn psychologe zei: ik moet letterlijk met mijn benen voor jan en alleman gaan openliggen. Fysieke en psychische grenzen vervagen. Ooit meegemaakt dat een dokter zit te praten over het afgelopen weekend terwijl er heel pijnlijk een speculum bij u geplaatst zit en hij moet wachten op het embryo om terug te plaatsen. Of dat hij een cyste moet verwijderen dat zoveel pijn doet dat uw vaginisme terug serieus getriggerd wordt en het eigenlijk net door de hele fertiliteit beter was geworden, maar daarna extra hard teruggekomen is en zelfs de vaginale echo terug pijn deed…. Mijn fertiliteitsarts voelde dat ook en zei sindsdien zelfs elke keer: sorry. Nu ja, vergeleken met andere vrouwen met vaginisme deed ik dat heel goed, zei zelfs de fertiliteitsarts.  Al veel bijgeleerd zeker? Ik ben wel iemand die kan eggen: “oké, even tanden bijten en dan is het weer voorbij” en door de hele PTSS dissocieer ik ook heel bewust pijn of triggers weg. Dat wist mijn psychiater me een jaar geleden te vertellen toen geen enkele dokter nog begreep hoe ik nog kon stappen. Wat ook niet zo goed is natuurlijk, want anders was het misschien niet zo erg geworden

Ook moeten stoppen met medicatie voor de fertiliteit: geen medicatie meer voor een simpele chronische sinusitis, maar ook niet meer voor uw blaas waardoor je weer incontinentiemateriaal moet dragen, wat ook het een en ander triggert…. En ja, bye bye slaapmedicatie. Het is te zeggen: er is wel slaapmedicatie die je mag nemen, maar beperkt en diegene die niet zo goed werkt natuurlijk. Ook niets meer nemen bij migraine en bij pijn een simpele paracetamol, waarom maken ze de mens wijs dat dat werkt, vraag ik me af en het fijnste van alles: een operatie laten doen met enkel een ruggenprik en daarna enkel dafalgan.

Telkens werd ik zonder hormonen gezet om dan volle bak te spuiten: flauwvallen, misselijk en tegelijkertijd honger hebben, met als gevolg braken dus en 5 minuten later weer iets eten en ondanks het feit dat mijn fertiliteitsarts zei dat ik de nuchterste was van al haar patiënten heb ik me hoe verder ik kwam in dat heel traject labieler en labieler voelen worden. Niet depressief of zo, dat ik wist dat het puur van de hormonen kwam, hielp wel. Ook al is het op het einde niet meer puur van de hormonen. Je bent niet dom en weet dat de kans op zo een kindje ook kleiner en kleiner wordt, wat verdriet en angst doet toenemen. Je denkt ook niet meer helder. Ik heb 5 Pick-Ups gedaan op 8 maanden: zelfs andere fertiliteitservaren vrouwen verklaren me zot, maar ik ging door, zo ben ik: doorzettingsvermogen of pure koppigheid, noem het hoe je wil…

Al die tijd was er gelukkig mijn psychologe, die de combinatie fertiliteit en PTSS wel de PTSDkaderbaas kon. Verder voelde ik me vrij vaak eenzaam: in de fertiliteitsgroep omdat niemand daar veel begreep van wat de invloed van PTSS op fertiliteit is en omgekeerd, omdat in de PTSSgroep niemand besefte wat fertiliteit inhield. In het algemeen weten weinig mensen wat fertiliteit doet met een mens, of je nu PTSS hebt of niet. Dat ik nu met een definitief biologische ongewenst kinderloze wens zit, begrijpen er nog minder. Velen zouden de stap niet willen maken, er zijn er die het echt zeggen. Ik zou zo een kind niet moeten hebben. En de mensen bij wie fertiliteit wel gewoon lukte snappen het ook niet. Er zijn er die dat gelukkig durven toegeven.

Ik zit zo nog in strijd: ja, eiceldonatie en tegelijkertijd de grote pijn van geen eigen kind.
Al zal zo een kind natuurlijk mijn eigen kind zijn, sowieso. Het is het idee.

Ik kwam woensdag bij mijn psychologe, zo een open gesprek gehad, over wat ik allemaal voelde, het was een bord vol, en mens kan versteld staan van wat hij allemaal door elkaar voelt, maar weinigen zien het echt… Ik was de eerste keer echt open en werd dan ook gezien natuurlijk, dat kan pas als je open bent, dat zei mijn psychiater de volgende dag nog eens, maar dan met wat andere bewoordingen.
Gisteren ging ik naar mijn psychiater, ik had ze allemaal opgeschreven. Is het erg dat je dat allemaal voelt, vroeg ze. Nee, zei ik, maar soms wel. Waren we erover bezig dat ik ten minste een kind zonder erfelijke belasting, die in mijn familie wel groot is, op de wereld zo kon zetten, want dat die vroegmiskramen ook gewoon al wezen op “iets mis”. Tuurlijk dat ik dat allemaal weet en ik heb ook al gedacht “ik ga geen erfelijke belasting doorgeven, maar een gezond kind”  Els, zei ze me, stel je voor dat je een kind op de wereld zet met een open rug, dat wil je toch niet? Ik begon te wenen: nee, maar… Als er geen goede embryo’s kunnen komen, is er sowieso iets mis, denk ik ondertussen. Ik ben ook niet dom, ik zag op het blad: eicellen die begonnen als klasse A en bij terugplaatsing nog maar van klasse C. Nog geen blasto’s hebben op dag 5, maar toch maar proberen: een keer heb ik een blasto gehad, een keer maar. Ik zit dit nu al huilend te typen… en ik weet zelfs nu dat dat niet wil zeggen, ik heb ook maar drie terugplaatsingen gehad, wat eigenlijk niets is voor 5 pick ups

Dat hele traject heeft me geraakt in het diepste van mijn ziel en ik haal ze er allemaal uit: de zwangeren, blijkbaar als ze zelfs nog maar net zwanger zijn. Bij kleine kindjes heb ik dat minder, maar zwangeren doen pijn, echt pijn…

Nu ja, dat heeft mij in het diepste van mijn ziel geraakt en ook vooral gefaald, mislukt en compleet waardeloos als vrouw doen voelen, de gevoelens die zo overlappen met PTSS-gevoelens.

Ik kwam gisteren bij mijn psychiater, ze zei dat het normaal was, dat ze het abnormaal PTSDkaderzou vinden als ik zou zeggen “alles oké”, ze gaf me terug medicatie: Xanax, tegen de nachtelijke angsten en herbelevingen. Ze vindt het mooi dat ik er nu zo open over kan zijn. En zei ze nog: mensen moeten niet krak hetzelfde meemaken om je begrepen te voelen… maar als jij uw gevoelens deelt, kan een ander pas meeleven of begrip tonen. Laat je zien… Dat kwam ergens binnen.

Wel ja, die kwam ergens binnen, ik wil me dus laten zien, ook terug via mijn blog, zo van: in deze situatie zit ik nu, het gaat niet goed, mijn psychiater schreef me drie maanden ziek trouwens. Drie maanden, ik schrok… Maar ja, ik werd wel gezien, gehoord en kreeg ondertussen de begeleider aan de lijn die het heel erg begreep.  Tegen vrienden word ik er ook meer open over, want die heb ik wel, ik zag ze alleen niet meer. Wat wil je bewijzen vroeg mijn psychologe, met alles alleen te doen en geen hulp te vragen. Je bent veel sterker als je dat wel kan op de juiste moment… nou ja, dat dus….

Ondertussen komt er een opruimcoach omdat ik “te moe” ben om het zelf nog te doen. Ze weet als geen ander wat jaren fertiliteit met je doet, dat helpt wel en ik ben blij dat het even aangepakt wordt en als het in huis rustiger wordt, zal het in mijn hoofd ook wel rustiger worden, denk ik… hoop ik…

Evenwel blijf ik blij met mijn trouwe volgers en mijn vrienden en mijn familie.  Wat mijn zus deed, net voor het kerstfeest, is voor mij van onschatbare waarde….

Voorlopig wil ik mij richten op suikertante worden van mijn nichtje, ik wil er meer contact mee, misschien gaan de kindjes van mijn zus ooit de enige kinderen zijn in mijn familiale leven…. Misschien wel… en hoewel dat dat pijn doet, suikertantes zijn top, zei men mij laatst.

Update: een slag in mijn gezicht liet me even stoppen met schrijven.

Ik  weet het mensjes, ik schreef al zeer lange tijd niets, maar ik heb het vrij moeilijk…

Ik moet noodgedwongen afscheid nemen van mijn wenskindje, mijn eigen biologische wenskindje. Hoewel het er al lang zat aan te komen, is dit toch een regelrechte slag in mijn gezicht geweest. Ik heb al uren en dagen zitten huilen en raakte een week mijn bed amper uit. Dat was na de laatste PIck Up

Ik was net als andere jaren dit jaar ook Zwarte Piet, maar dit jaar met tranen in mijn ogen omdat ik nooit met mijn eigen biologische kind naar de Sint zou gaan. Het was ook de periode van de Pick Up. De twijfel sloeg ook hier toe: wil ik dit nog wel doen: ik denk het wel, maar het was dit jaar heel moeilijk, al heb ik het gedaan… Zwarte Piet was best blij met al die kindjes rond haar, maar tegelijkertijd ook heel triestig.

Dat een fertiliteitstraject u eenzaam doet voelen, wist ik ondertussen al, ik voelde het meer en meer, maar dat het ook bevestigd werd op een speciaal rouw-en verliesweekend voor wensouders deed eigenlijk deugd. Toch heb ik goede vrienden rond mij, maar eenzaam voel je je wel, maar in nood leert men zijn vrienden kennen: dat zeker wel en ik heb er wel degelijk: daar waar ik mocht huilen en gewoon in slaap vallen bv omdat ik toch niet alleen thuis zou zitten. Ik heb ook een goede psychologe waar ik nu bijna elke sessie met haar hierover bezig ben en ik met haar nu heel bewust afscheid aan het nemen ben van mijn eigen biologische kind door tekenen, schilderen en muziek, ze laat mij doen, wat ik wil is goed. Voor volgende sessie ben ik al bezig met gedachtenwolken.

Onvruchtbaarheids raakt je in de KERN
K(c)controleverlies
Eigenwaarde-verlies
Relatie tot jezelf
Nu in relatie tot later

dat leerde ik er ook en het is ook zo

Het raakt bovendien ook eerder pijnen en trauma’s, dat merk ik al het hele traject. Zonder in detail te treden: mijn psychologe vindt dat normaal, ik schrok ervan.

Een goede vriendin wil voor mij eiceldonor zijn, dankbaar ben ik haar wel en ondertussen raak ik er meer en meer van overtuigd dat ik dat toch wel een kans wil geven, al blijft de twijfel, maar ik ben nu echt bezig met het rouwen om mijn eigen kind, mijn eigen biologische kind. Volgens mijn psychologe is dat heel goed en dat dient eerst te gebeuren voor ik over kan naar de eicellen van een ander, een kind dat wel het mijne zal zijn, maar niet mijn koppigheid, kleur ogen of mijn toch wel uitzonderlijke mooie lokken kan erven… IK vind zelf dat dat eerst dient te gebeuren en mijn psychologe vond dat een goede beslissing: tijd nemen om te rouwen. Pijn doet het wel Ik begon ook een nieuw traject bij Expertisecentrum Kinderwens Vlaanderen, alle lof voor die organisatie, een heel ander traject dan wat ik er ooit eerder volgde want ik sta nu ook ergens helemaal anders dan toen, meer dan twee jaar, bijna drie jaar, geleden. Dat weekend waar ik naartoe ging, werd trouwens ook door hen georganiseerd. ❤

Verder doe ik aan massages voor ontspanning, ik ben goed omringd: zeker wel, maar ik heb pijn, veel pijn….

Dit was even mijn update!  Het bloggen lag daardoor even stil, maar zal wel weer op dreef komen… 😉
Oh ja, en die kaartjes die ik hieronder deelde zijn te koop ten voordele van Kinderwens.  😉 Steeds welkom! 😉

kaartjeswarmste week
Wie kaartjes wil bestellen of mee verkopen ergens in zijn/haar omgeving, mail me voor meer info co.maes@telenet.be of stort op onderstaand rekeningnummer het bedrag van het aantal pakketjes dat je bestelt x €6,00, uiteraard dan ook even vermelden hoe ze kunnen worden bezorgd.
In een pakketje van € 6,00 zitten 5 kleurrijke pepper-kaartjes van Tiny Claeys. De mogelijke portokosten zijn voor mijn rekening. Het rekeningnummer is Be23 9795 8664 5291

 

Ik wil die ziektebeesten buiten, buiten zeg ik u!

ziektekiemen
Uit: “Er was eens het leven”: ziektekiemen

Nu ja, ik ben ziek. Niets echt erg: mijn neus zit de ene moment dicht, dan loopt alles eruit, ik heb hoofdpijn, keelpijn en oorpijn. Zo de normale dingen: een virusinfectie van de bovenste luchtwegen of eenvoudig gezegd: een verkoudheid. De ene verkoudheid is evenwel de andere niet, ik voelde me vooral gisteren heel erg belabberd. Ik stond ’s morgens op met keelpijn en het gevoel dat iemand watten in mijn oren had gestoken. Het prille begin, zo bleek. Naarmate de dag vorderde werd het erger. Dekentje onder, en ‘Allo! ‘Allo! kijken. Die Dvd’s zijn van de buren en ik heb ze geleend. Lekker cosy onder het dekentje met de kat dicht bij mij.

Vannacht werd ik dan wakker met een ontzettend droge mond en mijn neus potdicht, ik lag dus waarschijnlijk te slapen met mijn mond open, vandaar de droge mond. Nu, ik ben niet zo voor de neussprays die de neus openzetten, maar om te slapen, vind ik dat wel handig. Een namaak-Otrivine, die ik nog in Nederland kocht, in de neus. (In Nederland koop je die dingen bij de drogisterij en zijn ze veel goedkoper, vandaar! 😉 ) Zo kon ik verder slapen: neus open, mond terug dicht.

Nu heb ik wel wat te doen deze week en zei me er al iemand: “vlug, naar de dokter.” Het is zo een misvatting, een verkoudheid is een virus, aan een virus kan een dokter niets doen, maar dan ook niets. De mijne zegt dan gewoon “veel rusten en veel (water) drinken”, doorgaans zit je daar dan ook voor een ziektebriefje en niets anders.  Ik moet ergens altijd stiekem lachen als ik iemand hoor zeggen: “ik heb de griep, de dokter schreef me antibiotica voor.” Antibiotica is om bacteriën te bestrijden, niet om virussen. Maar ik heb ook wel weet van minstens één dokter die het gewoon voorschrijft als er kennelijk achter gevraagd wordt. Overigens zouden vele mensen wat ik nu heb ook al spreken van de griep. Ooit de griep gehad? Echt de griep dan? Dan ben je doodziek, er sterven niet voor niets nog elk jaar mensen aan. De griep is eveneens een virusinfectie, dat is waar, maar dan raak je geen meter vooruit. Ik heb dan doorgaans ook opstoten van koorts, gelukkig heb ik die, bij mijn weten nog maar drie keer gehad in mijn leven. Het zou kunnen. Een griepvirus muteert elk jaar, maar zou pas ongeveer na een tiental jaar genoeg gemuteerd zijn om je terug goed ziek te maken. Althans, zo leerde ik dat op school. Ik studeerde verpleegkunde, ik ben dus verre van een dokter, maar ik weet nog wel dat ik dat geleerd heb… en dat een dokter ons dat leerde, want we kregen best wel van heel wat dokters les. Mensen krijgen met andere woorden doorgaans dus heel weinig de griep, meestal is het een ander virus dat de boel wat komt verstoren. Tsja, de familie virussen is een grote familie, jammer genoeg…

Nog een fabeltje: van koude zou je ziek worden. Dat klopt dus niet: je wordt ziek van ziektekiemen. Het klopt wel dat die doorgaans enkel hardhandig kunnen toeslaan als je weerstand verzwakt is en dat, wanneer je het koud hebt, je weerstand even wat verlaagd is. Maar je wordt dus niet ziek van zonder jas buiten te lopen in de winter. Of dat verder zo aangenaam is, laat ik in het midden. Je wordt wel ziek van die man die over je in de bus met een verkoudheid zit. Maar dan enkel wanneer je eigen weerstand verlaagd is door vermoeidheid bv. Of ja, omdat je op dat ogenblik zit te bibberen. Die virussen worden trouwens doorgaans overgedragen door speeksel. Ja, dat is echt zo. Je zou nu zeggen dat de andere je toch geen douche geeft met zijn speeksel. Nee, helemaal niet, maar toch gebeurt het vaak zo. De andere praat tegen je en je kan het zitten hebben. Van een ander zijn glas drinken kan ook voldoende zijn, maar he: dat doe ik ook hoor. Ik wil geen kasplantje worden. (Overigens is het zo dat met hoe meer ziektekiemen je in contact komt, hoe hoger de weerstand wordt, je lichaam maakt dan antilichamen aan) Openbaar vervoer waarbij men op elkaar geplat zit, zijn dus wel heerlijke broeihaarden! 😉

Nog een reden waarom er meer mensen ziek zijn in de winter: gebrek aan verluchting. In de winter zetten we veel minder de ramen en de deuren open. Binnen is het warm, er is geen frisse lucht en daar houden bacteriën dan weer enorm van. Zeker als het dan ook vochtig is. Zet die ramen regelmatig open, beste mensen, het doodt de beestjes! Nog zoiets: stinkende schotelvodden: broeihaard, hè. Vochtig en doorgaans warm. Op dat vlak ben ik categoriek: ik heb enorm veel vodden. Gebruikt, de chauffage op om te drogen en daarna de was in. Hoe sneller die droog is, hoe minder de kans er bacteriën in kunnen gedijen. Nu ja, hier zullen anderen me in tegenspreken: want warmte en vocht: daar gedijen ze zeker graag in. Tuurlijk, maar ik kom er niet aan voor ze droog is en dan gaat ze de was en ik denk hoe sneller droog, hoe sneller ze dood zijn! 😉

Nog een bron: handen… Mijn huisarts geeft geen hand, ik vind dat top. Anderen zeggen dat het onbeleefd is van een dokter om geen hand te geven. Wees gerust: het is voor je eigen goed dat hij/zij dat niet doet! Nu ja, ik zag al meermaals dat mijn huisarts braaf zijn handen wast tussen elk patiëntencontact, maar op handen zitten heel veel beestjes. Denk er eens aan: je neemt er geld mee aan dat al weet ik hoeveel handen passeerde. Bovendien leerde ik op school hoeveel bacteriën deurklinken en lichtschakelaars bevatten. Net doordat die constant aangeraakt worden met de handen, maar dat wil zeggen dat je die ook krijgt natuurlijk…. Handhygiëne dus, ik ben een verpleegkundige, dat is dus een stokpaardje. Het is ook daarom dat verpleegkundigen bij het verlaten van de kamer de handen ontsmetten. Dat is niet omdat we “vies” zijn aan de patiënten, maar omdat we de patiënt van de volgende kamer niet ziek willen maken met de kiemen van de vorige. En, niet onbelangrijk, we willen onszelf ook niet ziek maken! In een ziekenhuis ben je nu eenmaal niet op vakantie.

Ja, ik ben ziek, ik had een verminderde weerstand want ik was oververmoeid door

witte bloedcellen
Uit “Er was eens het leven”: witte bloedcellen verslaan ziektekiemen

enorm slaapgebrek en kwam dan in aanraking met iemand die deze beestjes ook bij had waarschijnlijk. Wie dan? Geen idee, het kon de vrouw over mij op de bus zijn, de dokter-specialist die ik zag, de vrouw aan de kassa van de winkel of mijn nicht bij wie ik op bezoek ging. Wist je trouwens dat ze gemakkelijker worden doorgegeven voor je zelf echt ziek bent. Meer dan wanneer je immuunsysteem al op gang gekomen. Ik stel me dat altijd voor alsof de virussen in grote getallen afgemaakt worden door mijn witte bloedcellen. Vroeger te veel naar “Er was eens het leven” gekeken, denk ik. Dat was een tekenfilmpje waarin de werking van het menselijk lichaam heel eenvoudig werd uitgelegd, ik vond dat toen al interessant.

Nu ja, ik ben dus ziek: tijd om de ramen open te gooien…. Velen verklaren mij zot, maar als ik ziek ben, wil ik alle kiemen zo snel mogelijk buiten: verluchting dus! 😉 Rusten en veel water drinken verder. Dan zou het zo snel mogelijk voorbij moeten zijn.

 

Mijn brief aan Sinterklaas (2017)

sinterklaas-op-het-dak

 

Beste Sint,

 

Hier ben ik weer met mijn jaarlijkse brief. Ik blijf hem schrijven, misschien ben ik al 33: diep in mezelf blijf ik een klein meisje die elk jaar reikhalzend uitkijkt naar uw komst. Volgende week is het zover, dan bent u weer in België. Ik kijk er naar uit, het mooiste feest van het hele jaar.

Er is het afgelopen jaar weer veel gebeurd, beste Sinterklaas. Ik begon met vrijwilligerswerk bij Uilenspiegel. Psychiatrische patiënten/cliënten/GGZ-gebruikers of welke naam ze dan ook wensen, verdienen best een beetje aandacht, niet dan? Er is nog steeds stigma, ik vraag me trouwens af of dat ooit voorbij zal gaan. Ik ben er zeker van dat u dat ook niet goed keurt en het gebeurt eigenlijk constant, zelfs goedbedoeld is er constant stigma. Succesvolle artiesten noemen ze dan exentriek, de modale burger die wat anders is: dat is een andere zaak. Nu ja, ik wil me daarvoor inzetten, het is een missie, een doel geworden. Eigen verhalen delen, maar ook dat van anderen en dat doe ik al schrijvend, want dat doe ik graag. Het is mijn manier… zo heeft ieder toch zijn eigen manier, niet waar? Ik doe mijn best, ook het taboe rond onvervulde kinderwens en fertiliteitstrajecten wil ik zo verminderen. Ik maak van mij kwetsbaarheden mijn kracht, zegt men mij de laatste tijd en zo zou ik een stem geven aan een hele groep mensen. Doe ik dat echt, beste Sint? Soms is het best beangstigend, maar het is wel mijn manier om voor anderen op te komen, als ik dan toch geen verpleegkundige meer mag zijn, moet ik wel een andere manier nemen om dit te doen. Doe ik dit goed, beste Sint? Ik hoop het…

Ik ga je dit jaar weer hetzelfde vragen als vorig jaar en het jaar daarvoor en… Ik zou toch zo graag een kindje willen, beste Sint. Ik zeg wel dat ik elk jaar naar uw komst uitkijk, maar ik zou er nog veel meer naar uitkijken als je bij mijn kind kon komen. Ik ga ze weer zien, op facebook, de bezoeken van u aan al die kinderen en hoe leuk ik uw hele feest ook vind, dat kan ook best pijn doen. Och ja, ik ben er zeker van dat u uw best doet om die wens in vervulling te laten gaan. Maar ja, het is toch wel heel moeilijk waarschijnlijk. Het is ook best zwaar aan het worden, beste Sint, al die hormoonbehandelingen enzo. Elke keer zetten ze me in de menopauze om dan weer volop hormonen te krijgen, het is een uitputtingsslag, maar ik ga door. Ik heb nooit geweten dat een kinderwens zo diep kon zijn. Beste Sint, ik heb dit jaar normaal gezien een pick up en een terugplaatsing tijdens uw verblijf in ons land, kan u echt niets doen?

Bedankt trouwens, om vorig jaar ook mijn beste vriendin tijdens uw verblijf hier te helpen aan de overkant. Ik ben er zeker van dat u dat goed gedaan heeft en dan ze nu rustig aan de andere kant is. Men zei mij weleens dat u nog steeds in de hemel komt. Kan u haar veel liefs overbrengen en zeggen dat ik haar mis, maar dat het hier ook wel gaat? Kan u ook aan Guido vertellen dat ik me nog steeds zijn vriendin voel en zo goed mogelijk voor zijn dochter probeer te zorgen? Ook dat is best moeilijk, beste Sint. Ze heeft het moeilijk, u weet wel op welke vlakken. Het is een braaf kind, maar soms maak ik me er best veel zorgen over en huil ik mezelf erom in slaap. Ik doe mijn best, maar is dat wel genoeg? Voor haar mag u natuurlijk wel komen, ik heb nog geen flauw idee wat ze u wil vragen dit jaar, maar ik ben er zeker van dat u uw best wel doet om haar een mooi cadeau te brengen.

Beste Sint, ook dit jaar wil ik weer voor u klaar staan en mijn interim-job opnemen en door die schoorstenen kruipen moest er weer te veel werk zijn. Ik blijf deze job nog steeds de leukste van allemaal vinden. Ik heb nieuwe werkkleding gekocht, beste Sint en ik mag zeggen dat mijn nieuwe kostuum van betere kwaliteit is dan het vorige. Dat heb ik laten herstellen trouwens, reservekledij is steeds belangrijk.

Veel liefs,

Uw kapoen,

Els

Alias de Piet die vorig jaar van het dak viel

trein-exposure: een overwinning

tekening-van-trein-23414095
Heb ik jullie dat ooit al verteld? Ik heb eigenlijk een zekere angst om de trein en de bus te nemen. Hier in Mechelen valt dat goed mee, daar durf ik de bus te nemen, maar op plaatsen waar ik het niet ken…. Oh wee

Nu heb ik een auto, maar ook een busabonnement. Dat is naast het hebben van een auto nog steeds een besparing. Ik was vorige week mijn busabonnement vergeten en moest waarachtig 3 euro betalen voor een ticket. Nu vind ik dit ronduit schandalig, het was niet ver, maar met mijn voet kon ik niet verder meer. Die deed te veel pijn, dus ik de bus op: drie euro zei die man. Ze zijn zij zot geworden zeker? Wie betaalt er nu 3 euro voor een ritje vanuit het stadscentrum van Leuven naar het station. Ja, ikke dus, omdat ik na een stadswandeling van 2u niet meer kon met die voet.

Voor de mensen die zich afvragen wat er met mijn voet is, die is geopereerd. Mijn ligamenten waren, op één na, aan de buitenkant allemaal afgescheurd, de laatste was daar mee bezig trouwens. Die operatie gebeurde in januari, we zijn nu bijna november…. Ik denk niet dat die pijn nog over gaat gaan en ik loop nog geregeld met kruk. Zo dit even uitgelegd kan ik verder gaan.

Maar het is vooral goedkoper dan de auto voor alles te nemen, zo een abonnement: na twee maanden heb ik een jaarabonnement eruit aan enkel benzine. Ik doe bovendien minder kilometers waardoor ik minder snel op onderhoud moet gaan en een goedkopere verzekering kan nemen. Om over parkeergeld nog maar te zwijgen, dus als het enigszins kan, neem ik de bus. Het is bovendien ecologischer dan een auto en dat vind ik zeker ook een pluspunt.

Nu goed, waar die angst dan uit bestaat?
Veel vreemde mensen bij elkaar gekwakt op een bus…. Ik ben nogal gevoelig. Ik ruik mensen heel hard en oh, er stinken heel veel mensen. Met fertiliteit bezig is deze eigenschap enkel toegenomen trouwens, maar ook de etenswaren die ze bij hebben ruik ik. Ik rook over t laatst zelfs de pamper of inlegkruisjes van iemand, gewoon urine, maar ik rook het. Nu komt dit echt wel door fertiliteitstrajecten hoor. Nu is dat misschien geen angst, eerder een lastig probleem als je de bus neemt. Die kakafonie van slechte geuren heb ik liever niet in mijn neus zitten. Bovendien is op de bus zitten niet aangenaam omdat ze geen rekening houden met grote mensen, ik krijg mijn benen amper tussen die stoeltjes, ik ga dus bijna altijd aan de plaatsten voor de rolstoelen zitten. Met mijn kruk is dat dan nog niet zo vreemd ook. Hoewel, ik zie het veel mensen doen, je hebt er nu eenmaal plaats.

Op de trein is dit al veel minder, je hebt plaats en je zit minder zoals sardientjes op elkaar geplakt, waardoor eventuele geuren minder doordringend zijn. Hoewel, die man die gisteren zijn pita aan het eten was: niet zo fijn…

En toch vind ik dat het moet kunnen: eten op de trein, op de bus mag het al niet, maar soms zit je uren op de trein. Ik doe het verder ook als ik naar de redactievergadering moet, dan eet ik op de trein….

Dus ja, ik nam eerder al overdag te trein, maar gisteren ook ’s avonds. Ik ging naar een concert, dat was niet ver van het station Antwerpen Berchem. De auto parkeren zou daar een ramp zijn, bedacht ik me en met de laatste trein terug had ik nog tijd genoeg om van het concert te genieten en eventueel nog iets te drinken achteraf. De trein dus…

Nu heb ik dus wat angst, alleen op een trein, en ook in het station. Ik vind stations ’s avonds maar verdacht, nu ben ik ooit lastiggevallen toen ik nog met de trein ging werken in het station van Vilvoorde, dat dat waarschijnlijk een rol speelt, maar waar ik het meeste schrik voor heb, is een halte missen. Heel stom waarschijnlijk….

Ook dit komt omdat ik dit ooit voorgehad heb, met de laatste trein. Ik was nog maar 18, was opgenomen in de psychiatrie van Kortenberg, nu heb ik een angststoornis en kon ik toen redelijk paranoia genoemd worden. Ik nam de trein naar Kortenberg, deed ik vrij weinig eigenlijk en ik wilde afstappen in Kortenberg. Het was donker en vanuit een trein kan je heel slecht naar buiten kijken als het donker is, maar ik had geteld. Het was de juiste halte, toch zei de conducteur me dat ik er pas de volgende halt uit moest, die had net mijn kaartje geknipt, dus ik dacht dat die het wel moest weten.

Niet dus, ik stond daar, zondagavond. Ik zou te laat binnenkomen, ik belde de nachtverpleegkundige al maar: halte te ver, ik ga later zijn. Moest ik nog een stuk te voet naar de psychiatrie, er was ook geen bus meer en ik had schrik. Die paranoia dus, ik had toen schrik, alleen buiten in het donker. Nu legde mijn psychologe laatst uit dat dat geen paranoia is, maar eerder een reflectie van uzelf naar de buitenwereld. Ik had angst, niet dat ik echt dacht dat een ander mij meteen iets ging aandoen en ik het klinkt redelijk dom, maar het heeft vooral te maken met hoe je naar jezelf kijkt en dat je dan ergens denkt dat de buitenwereld je ook zo bekijkt, in dit geval vol angst en dat iedereen je in het oog houdt om die reden. Ik kan het moeilijk uitleggen, mijn psychologe kan dat beter. Ik heb dat overigens nu niet meer en toen zweeg ik er in alle talen over, het leek mij uitermate zot. En het was gewoon angst… Nou ja, gewoon…

Nu is dat dus mijn angst, dat was het al voor ik dat voorhad, haltes missen als ik het ergens niet ken. Dat is mijn grote angst aan openbaar vervoer. Nu, in tijden van smartphones is dat al iets beter. Komt voor een stuk ook omdat ik vroeger dissocieerde en ik soms op plaatsen “wakker” werd waar ik het niet kende en ik dan vol angst moest gaan zoeken waar ik zat en hoe ik weer thuis raakte. Als ik eraan terugdenk, dat was immens, die angsten toen…

Goed, nu heb ik mijn angsten voor een groot deel overwonnen, maar die trein nemen blijft een huzarenstukje. Overdag gaat dat wel, dan kan ik uit een trein mooi kijken wanneer we aan de halte zijn en wanneer ik er moet uitstappen. Ik blijft dan ook buiten staren, nee, ik wil niets missen. Ik begrijp mensen die in de trein in slaap vallen met andere woorden echt niet. In het donker kan men du buiten amper iets zien.

Toch zou ik gisteren die trein nemen, het was mijn voornemen, stukje exposure zou men in vaktermen zeggen. Ik moest van Mechelen-Nekkerspoel naar Antwerpen-Berchem. Een stukje dat ik gelukkig wel ken. Ik zit in het station: trein komt aan, ik stap op en zit. Oef, tegenwoordig geeft de trein blijkbaar aan wanneer die stop en waar die stopt. Enfin, die trein toch. Dat was handig…. Nu zat ik natuurlijk de hele tijd dat schermpje in het oog te houden… In het terugrijden hetzelfde. Het station viel mee, ik was er geen enkele keer alleen, maar met wel wat volk en de schermpjes waren er ook in het terugreizen en uiteindelijk dacht ik bij thuiskomst het volgende:

Naar Guido Belcanto gaan met den trein: cava kunnen drinken, geen parkeerstress (enkel zien dat ge de laatste trein niet mist) en (de fiets) thuis vlot kunnen parkeren voor de deur. Dat is voor herhaling vatbaar, spijtig dat hij niet altijd vlakbij een station in Antwerpen optreedt…. Domme toch…

Het is goed meegevallen en ik kan weer een overwinning op mijn palmares schrijven. Een overwinning die voor een ander waarschijnlijk niets is, maar voor mij iets groots!

Trajectcontroles in Mechelen: waarom ik wél een voorstander ben!

trucks te snel

Krijg ik net een berichtje binnen van een kennis via facebook: wist jij dat Bart Somers zoveel besteed heeft aan trajectcontroles? Ik weet het bedrag niet meer juist, het is veel, heel veel, maar ik vind dat een goede zaak, een heel goede zaak zelfs….

Voor alle duidelijkheid, ik woon in Mechelen en Bart Somers is onze burgemeester. Ik ben het niet altijd eens met het beleid va Bart Somers, maar ja: dit vind ik een goede zaak…

Dat ik ondertussen drie mensen rondom mij verloren ben in het verkeer, zal hoogstwaarschijnlijk wel meespelen. Het is geen prioriteit, zei die kennis. Hoe kunnen nu elke dag verkeersdoden door een paar paljaskes die vinden dat ze 90 mogen rijden in een zone 30 nu geen prioriteit zijn? Want zo noem ik ze… Zo een paar gastjes die vinden dat ze wat meer zijn dan de rest en maar wat sneller gaan rijden. Ik heb het hier niet over de sporadische te-snel-rijder, omdat hij een bord niet had gezien of eens 5 per uur boven de limiet zat, hè! Je ziet ze vaak, de snelheidsduivels, heel vaak en het is gevaarlijk, heel gevaarlijk.

Oh ja, je hoort er ook vaak die zeggen dat het is om de gemeente te sponsoren, dat zal zeker zo zijn, maar je hebt veel in de hand of je die op die manier mee sponsort of niet. Ik heb in de 15 jaar dat ik met de auto rijd één snelheidsovertreding gehad. Dat was deze zomer trouwens, ik reed kennelijk 60 of zo, gecorrigeerd 53, in een zone 50, ik dacht dat je er 70 mocht. Tsja, dan vloek ik even, maar denk ik ook: eigen schuld dikke bult. Ik vloek even op mezelf, niet op die camera of de politie of de burgemeester, maar op mezelf en niemand anders: ik reed daar immers te snel en ja, ik kon die 53 euro waarschijnlijk ook nuttiger besteden. Ik denk trouwens dat het volkomen verkeerd is om te denken dat ze het doen om de mensen te pesten of zo. Oh ja, die hoor je ook vaak….

Ik zeg doorgaans: verkeersregels zijn er om een reden. We rijden met heel veel rond op de baan en ik ben misschien een rebel en ga eens graag over de lijntjes, maar in het verkeer niet. En natuurlijk doe ik eens een stomme stoot in het verkeer, die doet iedereen wel eens en natuurlijk heb ik ook al eens geluk gehad omdat ik iets te laat gezien heb of even onoplettend was. Ik heb ook al een ongeval gehad: ik reed op een voorrangsbaan en de andere kwam van rechts. De andere was in fout, het was trouwens een zone 50 en ik ben er rots van overtuigd dat ik niet sneller reed, want ik had mijn GPS aanstaan en dat ding begint oorverdovend te tuten als je sneller rijdt dan de aangegeven snelheid. Nu ja, het is wel door dat ongeval, dat ik heel hard besef dat 50 al een serieuze snelheid is, want de klap was behoorlijk groot. Mijn auto was een totaal verlies, die van de tegenpartij ook en ik heb door die klap nog steeds gevolgen en het was mààr 50km per uur. Ik stond er overigens ook van te kijken wat voor een impact 50 km per uur kan hebben.

Nee, volgens mijn denk je compleet verkeerd als je denkt dat snelheidscontroles er zijn om de modale burger te pesten…

Ik ben voorstander van snelheidscontroles in elk opzicht…
Van mij mogen ze er op elke baan zetten en ja, ik zit er ook al wel eens boven, maar het zal nooit bewust zijn… en daar zit volgens mij bij velen de kromme redering. Ik hoorde iemand eens zeggen dat je per jaar toch zeker 10 overtredingen mag hebben…. Gekke redenering niet?

Nu ja, dat ze alle mensen die vinden dat het om te pesten is, dan maar goed “pesten”…. Misschien leren ze er nog uit, of misschien vlammen ze beter eens tegen een elektriciteitspaal omdat ze uit de bocht vliegen… zo ben ik mijn partner kwijt gespeeld, omdat de andere uit de bocht vloog door te hoge snelheid… Maar in dit geval wil ik een elektriciteitspaal, zelfs geen boom: dat leeft ook nog, een paal, zodat zij alleen er last van hebben en dan hopelijk veel last… Niet dood, want dan weten ze het niet meer: last, veel last…. Oh ja, misschien is dat gemeen van mij… maar doelbewust te snel gaan rijden, is gevaarlijk voor iedereen. En dat ze zichzelf in gevaar brengen is één ding, maar dat ze alle andere weggebruikers in gevaar brengen, vind ik onaanvaardbaar! En misschien zijn trajectcontroles niet de oplossing en misschien zijn ze dom geplaatst, dat laat ik allemaal in het midden… Maar elke maatregel om mensen aan de toegelate snelheid te houden en overtreders ervoor te straffen, juich ik toe… echt elke maatregel. Want hoe dan ook, er zullen er wel zijn die zich daardoor wel aan de regels houden en er zullen daardoor dan hopelijk ook minder doden of gekwetsten vallen…
Hopelijk wel…

Guido Belcanto – Liefde & Devotie

liefdeanddevotiebelcanto_gd47PZhGuido Belcanto heeft sinds vorige week een nieuwe cd uit. Je zou kunnen stellen dat ik fan ben, al hou ikzelf eigenlijk niet zo van dat woord. Het doet mij denken aan iemand op een verhoogje zetten en die dan te gaan aanbidden. Ik zie hem daar nog niet staan en ik zie mij er nog niet voor door de knieën gaan. Hoe ik ooit die associatie gemaakt heb, weet ik overigens niet. Misschien omdat er vroeger wel zo een programma was op tv. De naam weet ik niet meer, ik heb het een keer gezien: mensen die echt wel compleet gaga leken, al ben ik dat misschien ook wel: gaga dan. Oh ja, ik heb ook een poster van hem omhoog hangen: in mijn badkamer en dan nog wel recht boven de wc. Een kameraad zei erop “Het is precies dat ge hem uw bloot gat laat zien.” Letterlijk gezien is dat dan ook. Goh, ik heb die gekocht bij een veiling voor een goed doel dat opkomt voor kansarmen en ik moest er iets mee, nietwaar? Hij kan overigens slechter hangen. Hij hangt in het gezelschap van Johnny Cash, Nick Cave en Jim Morrison. Geef toe, het kan slechter en ze mogen allemaal mijn bloot gat zien.

Nu goed, hij heeft dus een nieuwe cd. Toen ik deze voormiddag naar het ziekenhuis reed, bedacht ik: laat ik daar nu eens een blog over schrijven. Nu ben ik geen muziekexpert, al heb ik wel conservatorium gevolgd, herken ik een re uit een sol en kan ik een beetje gitaar spelen en nog een beetje minder piano, ik heb wel gevoel…. Muziek is een taal, leerde ik overigens toen ik in het verleden notenleer kreeg, al vond ik notenleer meer bij wiskunde passen, ahum, ahum.  Nee, ik ben er wel mee akkoord dat muziek een taal is. Goede muziek doet veel, maar bij meneer Belcanto word ik in het algemeen toch meer geraakt door de teksten van de liedjes en die kunnen bij mij een gevoelige snaar raken. En gevoelens: ja, dat heb ik wel degelijk. Soms denk ik zelfs meer dan de doorsnee persoon. Een vriendin vroeg eens of ik niet hoogsensitief was. Het zou kunnen, ik plaats mezelf op dat vlak zelfs al niet graag in het hokje, maar het zou kunnen.

Een nieuwe cd dus. Ik zag eerst de bijhorende try-out. Een try-out, dat is een uitprobeersel, weet je wel. Sorry, insiders joke….

Ik zat, heb ik van horen zeggen, toen te glunderen op de eerste rij. Misschien was ik ergens ook blij dat het terug de échte Guido Belcanto was. Vorig cultureel seizoen toerde die immers rond met Barbara Dex en Jan De Smet met een ode aan Bobbejaan Schoepen. Niet dat ik iets tegen Bobbejaan Schoepen heb of zo, maar het was gewoon anders en niet hetzelfde. Goed, glunder, glunder, bling, bling en straal, straal: ik was content, gelukkig en heel blij die avond. Gisteren zei een kennis me nog dat ze het leuk vond als een zanger of muzikant op een podium fouten maakt, “dan is het echter”, zei ze. Nu ja, het was een try-out, dus was het hier en daar behoorlijk echt! 😉

Ik ben dus fan van Guido Belcanto, jaja, dus echt wel. Ai ai, ik zei het. Als fan zou je enigszins bevooroordeeld kunnen zijn over zo een nieuw album. Dat is ook zeker zo, ik ben me daar wel degelijk van bewust, maar ik ben niet zo iemand die alles van hem goed vind, dat zou trouwens gewoon ronduit creepy zijn, denk ik. Ik heb ook nooit eerder een bericht op een blog aan een cd van hem gewijd, dit is wel degelijk de eerste keer. Het wordt trouwens hoog tijd dat ik erover begin, want mijn inleiding lijkt wel heel lang te worden. Oeps…sorry, het ‘schrijven is schrappen’-gedeelte lijk ik maar niet onder de knie te krijgen.

Ik vind het album goed, heel goed zelfs. Ik las het elders al, maar ik hoor er dus wel hier en daar folk-geluidjes in wat ik zeer zeker kan appreciëren. In de auto begon hij afgelopen week te spelen bij het starten en dacht ik zelfs eerst dat ik Johnny Cash insteken had. Vraag me niet welk liedje het was, het was ook maar een fractie van een seconde, maar ik dacht het wel. En laat ons wel wezen: de songs van Johnny Cash mogen er zeker wel wezen (al ben ik daar dan dus ook weeral fan van, ai toch).

Het album is een combinatie van nummers die hij zelf schreef en covers. En die covers zijn geslaagd. Ik heb ooit gezegd dat elke cover van Nick Cave die ik ooit hoorde nog niet aan de enkels van de originele Nick Cave-song kwam (weer fan van, ai ai), maar bij zijn versie van Henry Lee moet ik dat idee toch bijstellen. Nochtans coverde hij eerder ook al “Where the wild roses grow”, maar dat vind ik dus effectief een mindere. Henry Lee daarentegen, ja die vind ik goed: heel goed zelfs. Ik moet er eerlijkheidshalve ook aan toevoegen dat ik Henry Lee bij Nick Cave zelf ook beter vind. Where the wild roses grow is misschien wel het bekendste Cave-nummer, maar in mijn opinie lang niet het beste.

Laarzen van Spaans Leder is dan ook weer een cover, van Bob Dylan (niet zo een fan van, het is te zeggen: ik vind dat hij geweldige teksten heeft, maar ik hoor hem niet graag zingen…. iets mindere ai ai.)

Johnny, vergeet me niet is dan ook weer een cover, maar hier ken ik het originele niet. Het klinkt wel goed. Van het originele vond ik op you tube enkel een echt oude versie waarin zo veel gekraak zat dat het ook nog moeilijk te beoordelen is. Vond ik dan weer. De meesten platen van wijlen mijn grootvader klinken nog stukken beter en mijn grootvader kon platen grijsdraaien. Het is een lied over verlies, verdriet en pijn. De eerste keer dat ik het hoorde, kwam het wel echt binnen. Iedereen die me hier een beetje volgt weet dat ik mijn partner 3 jaar geleden in het verkeer verloren ben. Een verlies waar ik nog steeds om kan huilen en letterlijke pijnscheuten door in mijn hart kan voelen. Magere hein nam in mijn omgeving al best wat mensen mee, maar geen enkel verlies doet zoveel pijn als dat van hem. De liefde is niet over, integendeel…. Ze zal altijd blijven bestaan. Daardoor dus, daardoor kwam het binnen. Ik hoor hem soms ook weleens. Nee, dat is niet vreemd, dat is volkomen normaal. Verder heb ik hier een 11-jarige in huis die wel heel graag meezingt van “Johnny, vergeet me niet”. Diezelfde 11-jarige maakte trouwens een tekening voor meneer Belcanto…. Pas op, appreciatie van kinderen moet je verdienen! 😉

Nu goed, de rest is wel naar zijn eigen hand, denk ik…. Ze gaan over de liefde, de pijn (die  dan bij de liefde hoort) en tsja, de zaken die eigen zijn aan het leven. Verliefd worden op Jodie Foster…. Ik denk dat iedereen wel zoiets kent. Ben ik lid op facebook voor alleenstaande mama’s en daar komt de vraag toch ook vrij geregeld: wie is je celebrety crush? Mijn ex is weleens kwaad geworden omdat ik zei dat mijn favoriete one-night-stand Johnny Depp was… Dat begreep ik dan ook weer niet. Een vriendin zei later dat het waarschijnlijk een gevoel van concurrentie gaf, waar ik dan weer mee moest lachen. Het was niet dat ik meteen met Depp de koffer in kon duiken. Nu goed…dit geheel ter zijde.

Beste Anna, dat is mijn favorietje van de hele plaat. Dat was al op de try-out zo en dat veranderde niet met de cd een paar keer op te zetten. Hierin wordt Anna aangesproken, een oude vrouw die nog naar de kerk gaat, om te bidden omdat hij zijn grote liefde kwijt is. Nu ja, waarschijnlijk door de grote herkenbaarheid hier. Ík zei het eerder al, mijn grote liefde verloor ik dan wel in het verkeer, het doet heel veel pijn. Is er eigenlijk wel een verschil tussen uw grote liefde kwijt spelen omdat de ander niet meer wil of door magere Hein? De pijn dan, bedoel ik. Ze willen zo vaak een verschil maken, ik weet niet of er dat is: rouwen doe je sowieso en pijn omdat je nog zielsveel van diegene houdt, kan ook in beide gevallen… Gewoon een terloopse bedenking.

Verder kan je wel helemaal uit de bol gaan op uniek specimen van de menselijke soort. Nadat ik uitgelegd heb aan de 11-jare des huizes wat een specimen is, is dat haar absolute favoriet. Dat iemand dan zei dat ze voor een kind wel een heel aparte smaak heeft, laat ik geheel in het midden. Maar ik hoor hier regelmatig “je bent crazy, ik vind het heerlijk”, komt ze dat nog in mijn oor zingen ook. Nu ja, ik vind het liedje wel heerlijk, beetje opzwepend vind ik, maar net daarom wel heerlijk.

Ik geloof werd al eens eerder op de plaat “la comédie humaine” gezet, vond ik toen al mooi en nu nog steeds. De man die ik verloor, die kreeg ooit die tekst door mij op een blad papier geschreven in zijn brievenbus. Ja lap, weer herkenbaar dus. Dat is volgens mij ook de kracht van de teksten: die herkenbaarheid.

Al die verspilde schoonheid: prachtig, prachtig, prachtig. Niks aan toe te voegen

Oh ja, er staan er nog op, maar ik vind het zonder zwanzen het beste album dat hij al uitgebracht heeft. Het klinkt bovendien als een mooi geheel, als een lang verhaal waarin alle songs een samenhang lijken te hebben. Nee, de cd staat niet dag in, dat uit op bij mij. Ik hou wel wat van afwisseling, maar hij stond toch al vaak op. Mijn moeder zei ooit “Guido Belcanto, daar moet ge u voor neerzetten en naar luisteren” Mijn moeder is trouwens niet meteen fan, ze is nogal neutraal, maar ging nu ook al een paar keer mee en niet met tegenzin. Ik ging dus ook naar de Roma vorige week, naar de première, ik zette mij neer en luisterde… af en toe volg ik het advies van mijn moeder, af en toe maar! 😉 Van bij het begin was ik mee en een en al oor. Dat wil overigens wel wat zeggen: mijn gedachten gaan soms naar links, rechts en daarbij nog van boven naar onder en ik geef toe dat ik daardoor soms moeilijk bij de les kan blijven. Dat was nu dus verre van het geval. Ik was blij dat ik bij de première was, het komende seizoen zal ik nog wel een paar keer gaan kijken, tsja…. Ik ben fan!

Guido Belcanto kwam, zag en overtrof! En ik zat neer en luisterde, de gevoelige snaren werden geraakt en ik ging die avond met een gelukzalige glimlach naar huis. Dank u mijnheer Belcanto, u doet dat goed.

*

Liefde & Devotie

01 | Johnny vergeet me niet 
02 | Jodie Foster
03 | Ik weet niet waar mijn meisje is
04 | Haar vader hield niet van mij
05 | Al die verspilde schoonheid
06 | Laarzen van Spaans leder
07 | Ik geloof
08 | Henry Lee
09 | Meneer de politieman
10 | Uniek specimen van de menselijke soort
11 | Mannen met een gebroken hart
12 | Beste Anna

In een productie van bassist Nicolas Rombouts en met opmerkelijke bijdragen van o.m. Naomi Sijmons (Reena Riot), Nathalie Delcroix (Laïs), Kimberly Claeys en Tom Van Laere (Admiral Freebee).
Release: 29 September 2017 (CD/LP/DL) 
Uitgeverij: Starman Records

www.guidobelcanto.be